Αμήχανες Στιγμές

Σκέψεις, προβληματισμοί. Δικαιολογημένοι και αδικαιολόγητοι. Με το πέρασμα των ημερών όλο και πολλαπλασιάζονται. Άφαντη όμως η βαλβίδα εκτόνωσης…

Το μηχανάκι βρίσκεται ακόμα στο συνεργείο. Το ανταλλακτικό, λέει, δεν υπάρχει σε στοκ και θα πρέπει να γίνει παραγγελία από το εξωτερικό. Ολόκληρη Yamaha. Ελλάδα 2016. Τι να κάνουμε, υπομονή, σάμπως έχουμε και άλλη επιλογή;

Εξακολουθώ να αναρωτιέμαι πάντως για τους α-μήχανους ανθρώπους. Οκ, να μην είμαι υπερβολικός, αρκετοί έχουν κάποιο άλλο χόμπι και εκτονώνονται… οι υπόλοιποι όμως; Ειδικά την σημερινή εποχή έχω γνωρίσει ουκ ολίγες φορές άτομα δίχως ενδιαφέροντα. Εκπλήσσομαι κάθε φορά. Πώς γίνεται, κάθομαι και αναρωτιέμαι. Είναι δυνατόν; Λέει η άλλη, ‘πάω για ποτό’. Είναι αυτό χόμπι; Το να βγαίνω να γίνομαι σκουπίδι και μετά να μαζεύω τα κομμάτια μου την επόμενη μέρα; Different strokes for different folks I guess. Για αποφυγή παρεξηγήσεων: αναφέρομαι σε αυτούς που έχουν την δυνατότητα γιατί αν οι υποχρεώσεις και τα πρέπει δεν αφήνουν χώρο για πολυτέλειες δεν τίθεται καν ζήτημα…

Τέλος πάντων, πίσω στο θέμα μας. Έχω παρατηρήσει το εξής όσων αφορά τους μηχανόβιους. Τους original, όχι ιμιτασιόν! Τροχαίο: παθαίνεις σωματικές ζημιές λες δε με νοιάζουν τα σίδερα, αυτά φτιάχνουν, εγώ να γίνω καλά. Παθαίνεις κάτι με μόνο υλικές ζημιές και τρως την ξενέρα του αιώνα! Κάπως έτσι και αυτή τη φορά: στάθηκα τυχερός αλλά γκρινιάζω. Επαναλαμβάνω στον εαυτό μου: υπομονή και θα έρθει η ώρα και πάλι…

Μέχρι τότε χάνομαι στις αναμνήσεις από παλιότερες αποδράσεις που έρχονται στην επιφάνεια μέσω των αποθηκευμένων φωτογραφιών…

 

mike r6

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>