Νυχτερινές Ανησυχίες

Τα λόγια της ηχούν σαν αντίλαλος στο κεφάλι μου. Νύχτα, εκκωφαντική σιωπή. Και όμως οι σκέψεις μου δεν μπορούν να καταλαγιάσουν.

Μίζα. Ο μπάσος θόρυβος της μηχανής έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ηρεμία της ώρας, σαν κάποιος παρείσακτος.

Τι ίσχυε, τι ισχύει, τι δεν; Αλλεπάλληλα αναπάντητα ερωτήματα.

Συμπλέκτης, κουμπώνω πρώτη μήπως και μπορέσω να απομακρυνθώ από τους προβληματισμούς μου, όπως αφήνω πίσω μου σιγά σιγά το γκαράζ. Οδηγώ ήρεμα, με ροή και καταλήγω σε κάποιον κεντρικό δρόμο τραβώντας τα βλέμματα των ελάχιστων περαστικών.

Οι σκέψεις μου επίμονες σαν εμένα, δεν λένε να σταματήσουν.

Μία είναι η λύση: κατέβασμα ταχύτητας και τέρμα γκάζι. Το μηχανάκι ξυπνάει από τον λήθαργο του νευρωτικά, σηκώνεται στην μία ρόδα καθώς ακούγεται το ουρλιαχτό της εξάτμισης ενώ εμένα ταυτόχρονα αδειάζει στιγμιαία το μυαλό από όλους τους προβληματισμούς και πλημμυρίζει από αυτό το μοναδικό συναίσθημα ελευθερίας και αδρεναλίνης.

Όλα τώρα είναι λίγο καλύτερα…

 

athens_night

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>