Κατσανέβας Γιάννης: “Είμαι ακόμα διψασμένος για τη νίκη”

Αυτό που μας έμεινε από τη συζήτηση που είχαμε με τον κ. Κατσανέβα ήταν η απίστευτη σοφία του, τo πάθος του για τους τέσσερις τροχούς, καθώς και οι απόλυτα συγκροτημένες απόψεις του. Μόνο τότε καταλάβαμε γιατί ήταν και συνεχίζει να είναι ένας από τους καλύτερους ραλίστες σε όλη την Κρήτη και από τους πιιο σεβαστούς ανθρώπους στον χώρο τουάλλυ στο πανελλήνιο.

Ο Κατσανέβας ο Γιάννης, αμέσως κατάφερε να μας κάνει να νοιώσουμε άνετα και πολύ σύντομα είχαμε την αίσθηση ότι συζητάμε με έναν φίλο διατεθειμένο να μας απαντήσει σε κάθε μας ερώτηση!

Πότε ξεκίνησες τη σταδιοδρομία σου σαν οδηγός αγώνων και ποια είναι η πορεία σου μέχρι τώρα;
Ξεκίνησα τον Σεπτέμβριο του 1992 αλλά με έναν παράδοξο τρόπο. Εκεί που όλοι ξεκινούν από τα χαμηλά και φτάνουν στα ψηλά εγώ ξεκίνησα κατευθείαν από τα ψηλά. Το πρώτο μου αγωνιστικό ήταν το περιβόητο αυτοκίνητο του Βασίλη Κύρκου, το πισωκίνητο Sierra ων 500 αλόγων. Όταν έπαιρνα αυτό το αυτοκίνητο, το έπαιρνα σαν Ι.Χ. και πολλοί με κρίνανε αρνητικά τότε και είχαν δίκιο. Όταν μπήκα σε αγώνα με αυτό το αυτοκίνητο τρέμανε τα πόδια μου από τον τρόμο, έτρεμα ολόκληρος σαν ψάρι. Επειδή όμως ο χαρακτήρας ου είναι έτσι και επειδή μου αρέσουν οι προκλήσεις στα δύσκολα, αυτό με πάθιασε ακόμα περισσότερο και κατά κάποιο τρόπο με έκανε «άρρωστο» με το άθλημα.

Αυτή η «αρρώστια», λοιπόν, με ώθησε να προσπαθήσω να τιθασεύσω αυτό το θηρίο των 500 αλόγων και να κερδίζω τους αγώνες. Κι όταν λέω «αρρώστια» το εννοώ. Δηλαδή, αν μπορούσα να είμαι 365 μέρες τον ρόνο μέσα στο αυτοκίνητο και να τρέχω θα το έκανα. Με το που ξεκίνησα πήρα το πρωτάθλημα του ’93 και ’94. Το πρωτάθλημα του ’95 ήταν πρωτάθλημα πολυνίκης. Το 1996 πήρα το Escort, το πρωτάθλημα έγινε
πάλι Scramble και συνέχισα να παίρνω τα πρωταθλήματα μέχρι και το 1999 που σταμάτησα για λόγους υγείας. Το 1998 έτρεχα στα πανελλήνιο πρωτάθλημα. Εγώ τότε ήμουν «νέος αλεξιπτωτιστής» που έπεσε στον άκκο των λεόντων. H εμπειρία όμως που αποκτάς από έναν αγώνα στο πανελλήνιο μπορεί να μην την αποκτήσεις ποτέ στην Κρήτη ακόμα και αν τρέχεις και 100 χρόνια. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι οι της άλλης
Ελλάδας είναι καλύτεροι από εμάς. Ίσα ίσα. Απλώς εκεί είναι μαζεμένο μεγάλο πλήθος ποιοτικών πραγμάτων.

Ο ανταγωνισμός είναι πολύ μεγάλος και αυτό σε κάνει να τρέχεις δίνοντάς τα όλα. Κάθε αγώνας σου προσφέρει γνώσεις που άμα τις επεξεργαστείς λίγο στο μυαλό σου και τις χρησιμοποιήσεις στους επόμενους αγώνες, σε βοηθάνε να βγεις μετά τον αγώνα πιο «αρσενικός» από το αυτοκίνητο. Οδηγικά πάντα μιλώντας, έτσι; Το δεύτερο χρόνο, λοιπόν, που το πήρα στα ζεστά, πρωταθλητής ήταν ο Κύρκος στα ραλλύ. Αλλά από κει και πέρα όμως, η δεύτερη θέση ήταν σαν την πρώτη από τη στιγμή που την πρώτη θέση την έχει καταλάβει για τόσα χρόνια συνέχεια ένας άνθρωπος. Η δεύτερη θέση, λοιπόν, σε εκείνο το πρωτάθλημα και μάλιστα στην κατηγορία Α8 ήταν σαν να είσαι πρώτος. Παλεύαμε μέχρι τον τελευταίο αγώνα τρεις οδηγοί. Παίζαμε με πολύ λίγους πόντους διαφορά ο ένας από τον άλλο σε κάθε αγώνα. Και ξαφνικά παθαίνω μια ριζίτιδα, κήλη στον αυχένα από την καταπόνηση των αγώνων και δεν φτάνει μόνο αυτό.

Σπάει και το μοτέρ μου στον τελευταίο αγώνα, στην τελευταία ειδική, 2 χιλιόμετρα πριν την ράμπα τερματισμού. Ήμουν πρώτος στον αγώνα, γιατί ο Κύρκος δεν έτρεχε σε αυτόν τον αγώνα, αφού είχε εξασφαλίσει το πρωτάθλημα από τον προηγούμενο. Είμαι πρώτος, παίρνω τη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος άνετα και την τελευταία στιγμή, 2 χιλιόμετρα πριν το τέρμα στο Μερκούρη, Παλλάδιον, ξεραίνεται το αμάξι και πήγα σούργιελο να τερματίσω και από εκεί που ήμουνα μπροστά 20 δευτερόλεπτα βρέθηκα πίσω αρκετά αφού καθυστέρησα 2 λεπτά να περάσω την ράμπα. Τελικά από εκεί που ήμουν 2ος βρέθηκα τρίτος με ένα πόντο διαφορά από τον 2ο. Αυτό έγινε το 1999. Το 2000- 2001 έκανα σποραδικούς αγώνες σε Κρήτη και πανελλήνιο. Το 2002-2003 δεν έτρεξα καθόλου. Το 2004 προσπάθησα να τρέξω αλλά το αυτοκίνητο μου έλεγε: «Δεν με έχεις φροντίσει για να κάνεις αυτό που θέλεις».

Είχες ως όνειρο από πιτσιρικάς την ενασχόλησή σου με τους αγώνες;
Κοίταξε να δεις. Εγώ γεννήθηκα στις 31 Γενάρη του 1960. Είμαι 45 χρονών. Από το 1974, 14 χρονών δηλαδή τότε, άρχισα να μαζεύω ό,τι περιοδικό κυκλοφορούσε στον ελληνικό χώρο που να έχει να κάνει με το αυτοκίνητο. Έχω ένα δωμάτιο γεμάτο με περιοδικά. Τα έχω όλα.
Πιτσιρικάς, λοιπόν, εγώ έμαθα να χρησιμοποιώ την τουαλέτα σα δεύτερό μου δωμάτιο. Πάντα ξεκινούσα να διαβάζω το περιοδικό από το τέλος, από εκεί που ξεκινούσαν οι αγώνες. Έβλεπα τότε τις εικόνες και έλεγα στον εαυτό μου: «Πότε θα αποκτήσω κι εγώ ένα τέτοιο αυτοκίνητο;». Ήρθε, λοιπόν, μια εποχή όπου ενήλικας πια και με δίπλωμα θα μπορούσα – από οικονομικής πλευράς – να αγοράσω ένα αυτοκίνητο, να το φτιάξω και να τρέχω στους αγώνες. Εγώ, όμως, δεν ήθελα αυτό. Ήθελα να πάρω ένα αγωνιστικό για να τρέχω. Ήθελα κάτι να με τρομάζει ρε παιδί μου, κατάλαβες; Μόλις απέκτησα τα χρήματα που έψαχνα πήγα και πήρα εκείνο το θηρίο των 500 αλόγων…

Μετά από τόσα πρωταθλήματα και νίκες που έχεις κατακτήσει έχεις αισθανθεί καθόλου μέσα σου τον κορεσμό και, επίσης, τώρα που έχεις κατακτήσεις τόσους αγώνες και τόσους τίτλους γιατί θέλεις να συνεχίσεις να τρέχεις;
Οι αγώνες είναι ένα ναρκωτικό. Αυτοί που πίνουν ναρκωτικά αν πάνε σε μια κλινική μπορούν να τους το βγάλουν από το αίμα τους. Αυτή την ξένη ουσία, την χημεία που έχει μπει εκεί. Θα βάλουν μια σωλήνα από το ένα χέρι, μια σωλήνα από το άλλο. Από τη μία θα βγαίνει το παλιό και από την άλλη θα μπαίνει το καινούργιο και έτσι αποβάλλει την ξένη ουσία από το σώμα του. Το «σκουλήκι» όμως των αγώνων δεν βγαίνει με τίποτα.
Δεν χωράει να περάσει από την τρύπα. Γι’ αυτό βλέπεις ορισμένους και τους λέμε ψώνια τώρα. Λέμε: «ρε συ, πήγες 60 χρονών, αφού δεν μπορείς να πατήσεις το γκάζι, άστο να πάει στο διάολο και πήγαινε σπίτι σου».
Δεν μπορεί όμως ο άνθρωπος. Είναι αρρώστια. Εγώ όταν μιλάω για το αμάξι έχω ένα τέτοιο πάθος, το ίδιο όπως είχα τότε. Είναι κάτι που δεν ξέρω αν μπορέσω ποτέ να το μεταφέρω με λόγια σε κάποιον. Π.χ. στον αγώνα, λίγο πριν ξεκινήσεις να τρέχεις, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην φοβάται την πρώτη στροφή.

Στην Formula 1, πριν τον αγώνα, έχεις παρατηρήσει ορισμένες φορές όταν ο σκηνοθέτης δείχνει τα μάτια των πιλότων; Έχεις παρατηρήσει την ανησυχία, τον φόβο τους και την αυτοσυγκέντρωσή τους; Είναι η ανησυχία της πρώτης στροφής. Όλοι την έχουν. Αυτή, λοιπόν, η ανησυχία της πρώτης στροφής, ο φόβος αυτός, ο φόβος ότι θα ξεραθώ και δεν θα το ευχαριστηθώ, ή ο φόβος ότι θα σκοτωθώ…Αυτός ο φόβος είναι καταλυτικός. Εγώ έχω πέσει από γκρεμό 1000 μέτρα με 180 χιλιόμετρα και 6η. Αν το δεις στην κάμερα δεν θα το πιστεύεις ότι από εκεί βγήκα ζωντανός. Ε, λοιπόν, αυτός ο φόβος, το αν θα σε ξαναδεί ακόμα και το παιδί σου μετά την πρώτη στροφή…σε κάνει να θέλεις πολύ την νίκη μετά. Μόλις περάσεις την πρώτη στροφή θες τη νίκη…τέλος (χαμόγελο). Θες την νίκη ανεξάρτητα της κατηγορίας. Θες την νίκη. Άσε τώρα που καμιά φορά λέμε ότι βγήκα δεύτερος και είμαι πολύ ευχαριστημένος γιατί είχα αυτά τα προβλήματα, και όντως έτσι είναι η αλήθεια. Αλλά μέσα μας θέλουμε την νίκη και μόνο την νίκη!
Από κει και πέρα εμένα δεν με ενδιαφέρει το πρωτάθλημα. Με ενδιαφέρει να βγαίνω όμως πρώτος στον αγώνα. Ο αγώνας με ενδιαφέρει και όχι η σούμα.

Ποιοι ήταν οι λόγοι που σε κράτησαν εκτός αγώνων τα τελευταία χρόνια;
…Δεν ένοιωθα ότι οδηγικά ήμουν σε τέτοιο επίπεδο που να ικανοποιήσω τον εαυτό μου. Η μυρωδιά της αδρεναλίνης μου δεν με ικανοποιούσε πια. Άμα δεν νοιώθω την αδρεναλίνη μου την ώρα που τρέχω και έχω «κολλήσει το πόδι στο πάτωμα» δεν είμαι ευχαριστημένος. Από τη στιγμή λοιπόν που η φυσική μου κατάσταση και η προσωπική μου ζωή δεν ήταν τέτοια που μπορούσε να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις και τις ανάγκες ενός Α8 αυτοκινήτου – ίσον πολεμικό – προτίμησα να το παρατήσω. Ανεξάρτητα αν οι άνθρωποι που ήταν από έξω άκουγαν το αμάξι «μπαμ μπουμ» και έλεγαν ο Κατσανέβας τρέχει, είναι καλός οδηγός κτλ. Δεν ένοιωθα ότι έβγαζα
αυτό που ήξερα να κάνω. Οπότε σταμάτησα να τρέχω έως ότου ξαναγίνω πάλι καλός.

Οι νέοι κανονισμοί της ΕΛΠΑ πιστεύεις ότι δυσκολεύουν τα πράγματα για τα γρήγορα και ακριβά αυτοκίνητα (WRC, Kit Cars) ή ανεβάζουν τον ανταγωνισμό;
Θεωρώ ότι σαν εξουσία του αθλήματος, έχουν κάνει κάποια λάθη. Ο θεατής στο βουνό πάει για να δει αυτό το αμάξι που κάνει «πόλεμο». Αν θα πάνε δηλαδή στην Ριτσώνα 20.000 θεατές, οι 19.900 είναι αυτοί που πάνε να δούνε τον «πόλεμο».
Δηλαδή, ένα αμάξι που κάνει θόρυβο και είναι θεαματικό ανεξάρτητα χρόνου. Θεωρώ, λοιπόν, ότι από θέμα κόστους «πάνε να το χαλάσουν το γλυκό». Γιατί, ήδη τα αυτοκίνητα είναι πολύ ακριβά. Όταν ένα 1600 super κοστίζει 50 εκ. και άλλα 30 εκ. για να το τρέξεις στον πρώτο χρόνο είναι πολλά τα λεφτά.

Με τα 50 εκ. έχεις το αμάξι με τέσσερα ζαντολάστιχα. Ούτε βενζίνη δεν έχει μέσα το αμάξι. Από κει και πέρα θέλεις βενζίνες, λάστιχα, αναλώσιμα, ανταλλακτικά για να πας να κάνεις το πρωτάθλημα σου. Αν δεν τα έχεις όλα αυτά, θα πηγαίνεις να δηλώσεις συμμετοχή, θα πληρώνεις την συμμετοχή για να πάρεις «GO» και θα μένεις στο 2ο χιλιόμετρο. Ένα άλλο είναι: ας βρεθεί κάποιος στην Ελλάδα να μου πει αν υπάρχει φτηνότερο αυτοκίνητο από αυτά τα Escort τα WRC A και με φτηνότερο κοστολόγιο. Θες να σου πω πληροφοριακά κάτι; Το Renault Williams που έτρεχε ο Μιχαηλάκης είναι πολύ πιο ακριβό απ’ ότι είναι το δικό μου αμάξι. Και ξέρεις γιατί; Ο φίλος μας ο Στέλιος όταν χρειαστεί να φτιάξει το σασμάν του την έχει άσχημα ο καημένος. Εκείνα τα «γαλάκια» ξέρεις τι θα του πούνε; «Λείπει η σφραγίδα, δώσε μου 5 εκατομμύρια». Ενώ εγώ με 1 εκατομμύριο το έχω κάνει καινούργιο. Και εκτός τούτου είναι και από
τα πιο θεαματικά αυτοκίνητα στον ελληνικό χώρο. Και το EVO θα περάσει γρήγορα και θα δεις την κοιλιά του στην στροφή αλλά δεν κάνει εκείνο τον «πόλεμο» που κάνει το Escort.

Οπότε πιστεύεις ότι δεν βοηθάνε οι νέοι κανονισμοί της ΕΛΠΑ.
Πιστεύω ότι δεν βοηθάνε τόσο, όχι. Βέβαια αυτοί που τους κάνουνε και παίρνουν τις αποφάσεις έχουν κάτι στο μυαλό τους. Σίγουρα δεν είναι εχθροί του σπορ, ειδικά τώρα με τον καινούργιο πρόεδρο που έχει κατέβει από ένα αγωνιστικό.

Ξεχωρίζεις κάποια νίκη ή πρωτάθλημα που θα θυμάσαι για πάντα;
Ξεχωρίζω δύο νίκες. Η μία ήταν η πρώτη μου στα ράλυ. Μου φύγανε τα ζουμιά κατευθείαν. Ήταν το τελευταίο κομμάτι της τελευταίας ειδικής που ήταν πολύ «φλατ», δηλαδή «7η δεξιά σανίδα, 7η αριστερά σανίδα, 7η δεξιά σανίδα» μέσα σε ένα δρόμο γεμάτο με δέντρα και 220 στο κοντέρ. Ήμουνα συνέχεια στην «τσίτα». Τη στιγμή που περνάμε το «φλάϊνγκ» και την ώρα που διαβάζει τη λέξη ο συνοδηγός σηκώνει το χέρι του ταυτόχρονα και μου φωνάζει: «Καλωσόρισες στο club των νικητών».

Εγώ δάκρυσα τότε. Δάκρυσα, γιατί είχα κάνει τόσο μεγάλη προσπάθεια και με ένα αμάξι που το καβαλούσα πρώτη φορά και σε μία κατάσταση που ένοιωσα ότι πολέμησα. Δηλαδή, από ειδική σε ειδική έπαιζα πρώτος – δεύτερος στα δευτερόλεπτα και σε δύσκολες διαδρομές μάλιστα. Και τελικά κέρδισα με 20’’ διαφορά. Πολλά για εκείνη την εποχή. Αυτό έγινε το 1996 στο ράλυ Κρήτης, τότε που έρχονταν τα αθηναϊκά Α να κερδίσουν τους κρητικούς ήρωες.

O Γιάννης Κατσανέβας

Η άλλη «στιγμή» που ξεχωρίζω ήταν η δεύτερη θέση μου στο Αχαιός όταν για 2η φορά καταφθάνω σαν επαρχιώτης να πάω να τρέξω σε αυτό το club του πανελλήνιου πρωταθλήματος και με πολύ δύσκολες ειδικές, όπως την ξακουστή τη Φτέρη με μια κατηφόρα 20 χιλιόμετρα. Σε εκείνο τον αγώνα καταφέρνω και κερδίζω 17 Escort και δεν κέρδισα το 18ο του Κύρκου. Ήταν, όμως, μεγάλη υπόθεση για μένα αυτός ο αγώνας.

Πόση σημασία παίζουν οι λεπτομέρειες στην διάρκεια ενός αγώνα για να κατακτήσεις τη νίκη και πόσο σημαντική είναι η προετοιμασία πριν τον αγώνα;
Οι λεπτομέρειες κερδίζουν τον αγώνα. Όχι μόνο όσον αφορά το αυτοκίνητο αλλά και την οργάνωση της ομάδας. Π.χ. αν εμένα μου έχει σπάσει το φιλτράκι κι έχω ειδοποιήσει από τον ασύρματο το service μου ότι «έρχομαι με την τάδε ζημιά» και στο service, για κάποιο λόγο, μου τοποθετήσουν το φιλτράκι χωρίς «δεματικά», εγώ μόλις ξεκινήσω τον αγώνα μπορεί να μείνω.

Δηλαδή, έχεις περάσει από μία μεγάλη διαδικασία, έχεις ξοδέψει ένα τσουβάλι λεφτά και αυτή η μικρή λεπτομέρεια να σου στοιχίσει τον αγώνα. Επίσης, πρέπει να μάθεις να οργανώνεις τον εαυτό σου και το όχημά σου πριν τον αγώνα. Να εκπαιδεύεις τους συνεργάτες σου να μην σε αγχώνουν και να μην σε τρελαίνουν. Απαραίτητο είναι να έχεις μία ομάδα που θα αναλαμβάνει εξ’ ολοκλήρου την περιποίηση του αυτοκινήτου.
Επίσης, η γνώση του δρόμου είναι το Α και το Ω. Αν δεν γνωρίζεις και δεν έχεις ασχοληθεί με την ειδική, δεν θα κερδίσεις ποτέ. Σε αυτό το σημείο, πρέπει να σου πω ότι ο καλός οδηγός φαίνεται, επίσης, και από την ευκολία που μαθαίνει την ειδική. Ένας καλός οδηγός σε τρία περάσματα έχει μάθει την ειδική και έχει αποστηθίσει στο μυαλό του τις γραμμές. Ο άπειρος οδηγός και συνοδηγός γράφουν στο χαρτί λάθος ταχύτητες και ως επί το πλείστον μεγάλες, κινδυνεύοντας από στροφή σε στροφή να βγουν εκτός δρόμου και να χάνουν χρόνους. Ο έμπειρος γράφει «τα σίγουρα» και στον αγώνα πέρνα με παραπάνω. Αν γράψεις τα παραπάνω, δεν πρόκειται ποτέ να πας γρήγορα. Ενώ αν γράψεις «τα σίγουρα» περνάς πιο εύκολα με παραπάνω και περνάς και σωστά. Γράφε αργά και πέρνα γρήγορα. Μην γράφεις γρήγορα, γιατί θα περνάς αργά!!!
Εγώ σε όλη αυτή την διαδικασία της προετοιμασίας είμαι πολύ «ευχάριστος», αλλά είμαι και πολύ «δυσάρεστος» όταν κάτι έχει πάει στραβά…

Ποιο είναι πιο σημαντικό σε ένα αγώνα ράλυ. Ο οδηγός ή το αυτοκίνητο;
Είναι 50-50 σε σημαντικότητα. Χρειάζονται και τα δύο. Ο καλός οδηγός με το καλό το αυτοκίνητο. Μπορεί κάποια στιγμή να κερδίσει ένας οδηγός με κακό αυτοκίνητο έναν οδηγό με καλό αυτοκίνητο αλλά θα συμβεί μία φορά. Ο κανόνας όμως είναι να είσαι καλός οδηγός και να έχεις ένα καλό αυτοκίνητο. Καμιά φορά σφάλουν και βλέπεις να κερδίζει τον «ελέφαντα» ένα «αρνάκι». Εκεί δεν είναι μόνο ότι ήταν καλός ο οδηγός. Τον βοήθησε και η τύχη. Ο μέτριος οδηγός που οδηγάει ένα καλό αυτοκίνητο θα κερδίζει πάντα τον καλό οδηγό που οδηγάει ένα μέτριο αυτοκίνητο. Ξέρεις γιατί; Γιατί οι αγώνες κερδίζονται στην έξοδο της στροφής…

Ξεχωρίζεις κάποιον νέο οδηγό ταλέντο που να μπορεί να ακολουθήσει τα χνάρια σου μελλοντικά;
Σαφώς ο Ρουσάκης ο Γιάννης είναι πολύ καλός οδηγός, έχει εξελιχθεί πολύ καλά. Αυτόν που ξεχωρίζω εδώ στα Χανιά και που έχω παρατηρήσει ότι μαθαίνει πολύ καλά ό,τι του λες και ό,τι συμβουλή του δίνεις την κρατάει, είναι ο Φραγκονικολάκης. Τον βλέπω πολύ «πολεμικό». Μαθαίνει τα πράγματα πολύ γρήγορα και έχει και την ψυχή να τα κάνει στον αγώνα.

Τι πιστεύεις ότι πρέπει να έχει ένας οδηγός αγώνων για να στεφθεί πρωταθλητής;
Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να έχει το στυλ. Το στυλ του πρωταθλητή. Ένα στυλ το οποίο κερδίζει τον αγώνα πριν μπεις στον αγώνα. Όταν εγώ το 1996 κέρδισα αυτόν τον αγώνα που σου είπα προηγουμένως, ο Γιώργος ο Καϊτατζής, στην ράμπα του τερματισμού, μου λέει: «Το ήξερα πως θα κερδίσεις σήμερα. Το έβλεπα στα μάτια σου στην ράμπα αφετηρίας. Εξέπεμπες την σιγουριά της νίκης». Αυτή είναι η στάμπα του πρωταθλητή. Να εκπέμπει τη νίκη στους άλλους. Να μην τους αφήνει περιθώρια.

Το RS 500 με το οποίο ξεκίνησες ήταν σίγουρα ένα τρομακτικό σε δύναμη αυτοκίνητο. Τι οδηγικές ικανότητες απαιτούνται προκειμένου να δαμάσεις ένα τέτοιο αυτοκίνητο σε ένα περιβάλλον αγώνα ράλι;
Καταρχήν εγώ πρέπει να σου πω ότι δεν κατάφερα ποτέ να δαμάσω αυτό το αυτοκίνητο. Μπορεί να οδήγησα θεαματικά, μπορεί να με έκανε έναν οδηγό που συζητήθηκε πολύ, μπορεί να το οδήγησα με ένα «αξιοπρεπή» τρόπο, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να το δαμάσω. Ένας μπορούσε να δαμάσει αυτό το αυτοκίνητο. Ο
φονιάς των γιγάντων. Ο Βασίλης ο Κύρκος. Όταν εγώ τον είδα πρώτη φορά να οδηγάει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο στην Πορταριά, δεν πίστευα στα μάτια μου.

Έτριζε ολόκληρο το βουνό όταν περνούσε ο Βασίλης ο Κύρκος. Πραγματικά τρόμαξα. Δεν κατάφερα ποτέ να το κάνω αυτό. Δεν υποτιμώ τον εαυτό μου…Οπωσδήποτε απαιτούνταν πολλές ικανότητες.. Τουλάχιστον χρειαζόταν τσαμπουκά. Μπορεί να μην ήσουν καλός οδηγός αλλά αν είχες τσαμπουκά τουλάχιστον δεν σκοτωνόσουνα… (γέλια). Εγώ τον έχω αυτόν τον τσαμπουκά. Δηλαδή, το άγνωστο το καβαλάω χωρίς να
ξέρω να το δαμάσω. Οι λόγοι που δεν κατάφερα να δαμάσω το RS500 ήταν: 1ον δεν είχα εκείνη την εποχή αποκτήσει ακόμα την απαιτούμενη εμπειρία, 2ον δεν έκατσα ποτέ να προσπαθήσω να αποκτήσω την φυσική κατάσταση που απαιτεί το συγκεκριμένο αυτοκίνητο και 3ον δεν έκανα αρκετές προπονήσεις με το συγκεκριμένο αυτοκίνητο. Το καβαλούσα κάθε φορά από αγώνα σε αγώνα. Σίγουρα, αν έλεγα ότι το δαμάζω θα ήμουνα ψώνιο.

Για φέτος πόσο υπολογίζεις ότι θα είναι το budget της ομάδας σου;
Εάν βάλουμε και το κόστος του αρχικού στησίματος του αυτοκινήτου θα μου φτάσει γύρω στα 30.000-35.000 ευρώ. Είναι λίγο τραβηγμένο για τα κρητικά δεδομένα αλλά θέλω να είμαι απόλυτα σίγουρος ότι δεν θα αντιμετωπίσω κανένα πρόβλημα. Θέλω να δω την ομάδα μου, το αυτοκίνητό μου και τον εαυτό μου ολοκληρωμένο σε όλους τους αγώνες.

Πώς βλέπεις το μέλλον των αγώνων στην Κρήτη και πως κρίνεις το επίπεδο διοργάνωσης από τις λέσχες;
Σε αυτό το θέμα πάμε πάρα πολύ καλά. Εάν λογαριάσεις ότι τρέχαμε με αγροτικά πριν 7 χρόνια και δεινοπαθούσαμε να μαζέψουμε 5 συμμετοχές για να κάνουμε ένα αγώνα και τώρα βλέπεις 40 αυτοκίνητα! Μήπως δεν έχουμε καταλάβει ότι δεν υπάρχουν σε κανένα μέρος της Ελλάδας 40 αυτοκίνητα; Το μοναδικό μέρος που τα έχει είναι η Αθήνα. Δεν έχει καμία περιοχή της Ελλάδας τόσα αυτοκίνητα. Η Θεσσαλονίκη έχει 10
αγωνιστικά. Η Πάτρα έχει 5! Μιλάμε τώρα για δεύτερες πόλεις της Ελλάδος, έτσι; Η Κρήτη έχει τεράστιο αριθμό αγωνιστικών αυτοκινήτων σε σύγκριση με άλλα σημεία της Ελλάδας και, επίσης, η ποιότητα των αυτοκινήτων – τουλάχιστον κρίνοντας από την εμπειρία μου – είναι άριστη. Επιπλέον, κανείς δεν τρέχει πια μόνος του. Καθένας έχει μια ομάδα. Φτωχιά η πλούσια, μεγάλη ή μικρή. Υπάρχει πάντως οργάνωση και σίγουρα είναι ήρωας αυτός ο οποίος με το υστέρημα του τρέχει στους αγώνες. Αν δεν υπήρχαν αυτοί δεν θα υπήρχα κι εγώ. Αν δεν υπήρχαν αυτοί πως θα έτρεχα εγώ αφού δεν θα υπήρχαν συμμετοχές; Αυτοί μας κάνουνε μάγκες εμάς τους πρώτους. Όσον αφορά τώρα την οργάνωση από τις 4 λέσχες, πρέπει να σου πω ότι το επίπεδο έχει ανέβει πάρα πολύ. Ενδεχομένως να υπάρχουν ακόμα κάποια προβλήματα λόγω απειρίας ορισμένων κριτών. Για αυτό το θέμα έχω προτείνει στις λέσχες να κάνουν κάτι που δεν έχει κάνει καμία. Έχω προτείνει να κάνουν εικονικούς αγώνες και οι κριτές να συμπληρώνουν εικονικά καρνέ για να αποκτούν εμπειρία. Βέβαια,
για να λέμε και του στραβού το δίκιο, αυτό είναι και λίγο βαρετό. Τους καταλαβαίνω δηλαδή που δεν το έχουν κάνει ακόμα, έτσι;…Μη λέμε τώρα κι ό,τι θέλουμε. Είναι πολύ βαρετό!
Οι Αθηναίοι το παίζουν μάγκες αλλά αυτοί έχουν αγώνες κάθε μήνα και με σωστή υποδομή, με πίστες κ.τ.λ. Οι δικοί μας είναι ήρωες.

Πώς κρίνεις το επίπεδο των χορηγιών στους κρητικούς αγώνες;
Εκεί χωλαίνουμε δυστυχώς. Δεν θέλω να κάνω ούτε τον μάγκα, ούτε τον πονηρό, ούτε τον «ξερόλα», ούτε τίποτα. Πιστεύω ότι αν έχω βάλει ένα λιθαράκι στους αγώνες, αν έχουν έρθει δύο θεατές παραπάνω στους αγώνες και αν κάποιοι έχουν πάρει αγωνιστικό εξαιτίας μου, άλλο ένα λιθαράκι θα βάλω τώρα που ασχολούμαι πλέον και επαγγελματικά με το αυτοκίνητο. Ήδη έχω κάνει πρόταση να πάρω όλο το ράλι. Δεν το έχει πάρει ποτέ κάποιος ολόκληρο. Και πρέπει να πούμε ότι το επίπεδο της Κρήτης είναι αρκετά υψηλό σε επίπεδο οργάνωσης, συμμετοχών, οδηγών κ.τ.λ. Αλλά παρ’ όλα αυτά, στο επίπεδο των χορηγιών υπάρχει πρόβλημα, όχι μόνο εδώ αλλά και πανελλαδικά. Μια λύση είναι η μεγαλύτερη προβολή του χώρου από τα κρητικά μέσα ενημέρωσης. Πρέπει όλοι να αγκαλιάσουν όλους αυτούς που ασχολούνται με τον χώρο και
να δώσουν φωνή από τον πιο «μεγάλο» μέχρι και στον πιο «μικρό» που ασχολείται με τον χώρο των αγώνων. Αυτόν δηλαδή που έχει ένα συνεργείο σε ένα υπόγειο και είναι μέχρι τον λαιμό χωμένος στα λάδια και στην λάσπη. Κι αυτός έχει συμβάλει σε αυτό που λέγεται μηχανοκίνητος αθλητισμός στην Κρήτη.

Επίσης, οι αγώνες ράλι να είναι μία φιέστα. Μία γιορτή. Όχι μόνο να στήνουμε μία ράμπα και να περιμένουμε να έρθει ο κόσμος για να χειροκροτήσει αυτούς τους τρελούς που πληρώνουν για να τρέχουν. Στην αρχή με κόπο και κόστος. Αλλά αν δεν επενδύσεις δεν παίρνεις λεφτά. Μην περιμένεις να παρακινήσεις τον κόσμο να δώσει λεφτά έτσι εύκολα σε ένα χώρο που μέχρι πρότινος μας θεωρούσαν αλήτες. Σου λέει ο άλλος: «Τι είσαι; Ραλίστας είσαι; Αλήτης είσαι». Οπότε, βάλε από την τσέπη σου τώρα λεφτά για να δείξεις στον κόσμο ότι ο αλήτης αν μη τι άλλο ντύθηκε με κουστούμι…άλλαξε ρούχα τουλάχιστον…εξωτερικά δεν φαίνεται αλήτης.

Θεωρείς αναγκαία τη δημιουργία μιας πίστας στην Κρήτη και σε ποιους τομείς πιστεύεις ότι θα συμβάλει;
Εάν γίνει παιδιά αυτό, θα ευτυχίσουμε όλοι. Πρώτον, πολύς περισσότερος κόσμος θα ασχοληθεί σοβαρά με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Δεύτερον, μέσα σε λίγα χρόνια θα μειωθούν σε μεγάλο βαθμό τα ατυχήματα και οι θάνατοι στην Κρήτη, και στον χώρο της μοτοσικλέτας και στο αυτοκίνητο. Είναι αναγκαίο. Όποιος πάρει την απόφαση και βοηθήσει στη δημιουργία μιας πίστας στην Κρήτη, κάνει ένα δώρο στις ζωές των ανθρώπων. Δυστυχώς, όμως, και οι αρχές κατά κάποιο τρόπο εμποδίζουν την δημιουργία μιας πίστας. Δεν γνωρίζω γιατί. Από την άλλη γινόμαστε μάρτυρες ορισμένων περιστατικών που τουλάχιστον εμένα με εξοργίζουν. Βλέπεις οδηγούς που δεν ξέρουν να οδηγάνε καθόλου, που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές τις δικές τους αλλά και τις ζωές των άλλων. Βλέπεις οδηγούς που οδηγάνε στην αριστερή μεριά του δρόμου αντί στην δεξιά και ακουμπάνε πάνω στις γραμμές. Λες και το αυτοκίνητο τους είναι πολυκατοικία και οι γραμμές είναι τοίχος και το στέκουν εκεί για να μην πέσουν. Βλέπεις αστυνομικούς που την έχουν στήσει κρυμμένοι – κι αυτό είναι τρομερό – πίσω από στύλους με το ραντάρ στο χέρι.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε όλοι είναι ότι πιο επικίνδυνη είναι η άγνοια και η αμάθεια από την ταχύτητα. Χρειάζεται εκπαίδευση ουσιαστική όμως και όχι ξύλινη γλώσσα και πρόστιμα. Βλέπουμε τον διοικητή της τροχαίας να εμφανίζεται στα κανάλια και να μιλά με τη γνωστή ξύλινη γλώσσα. Δεν είναι λύση αυτή. Ο Κ.Ο.Κ. δεν είναι βίβλος. Αλλά δυστυχώς δεν έχει βρεθεί ακόμα ο άνθρωπος στις αρχές που θα πάρει πρωτοβουλίες και θα βοηθήσει στο να παρθεί μια απόφαση για τη δημιουργία μιας πίστας και για να εκπαιδευτεί ουσιαστικά ο κόσμος στο τι σημαίνει οδήγηση και δρόμος.
Δεν είναι η ταχύτητα αυτή που σκοτώνει. Είναι η άγνοια και η αμάθεια η δική σου και των άλλων.

Στην πολύχρονη αυτή πορεία σου ποιους θα ήθελες να ευχαριστήσεις;
Καταρχήν θέλω να ευχαριστήσω πάρα πολύ τους αδερφούς Κύρκου. Τον Λάμπρο, τον Βασίλη και τον Λεωνίδα οι οποίοι με έχουν βοηθήσει απεριόριστα παρ’ όλο που κατά διαστήματα τους έχω δει εχθρικά και έχω μαλώσει μαζί τους πάμπολλες φορές. Αλλά, στην ουσία είμαστε φίλοι. Με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ να ανεβάσω το επίπεδο μου, τις γνώσεις μου. Ένας άλλος άνθρωπος που θέλω να ευχαριστήσω είναι ο συνοδηγός μου ο Πετρόπουλος ο Νίκος. Αυτός ο άνθρωπος μου έμαθε να μην βλέπω ότι υπάρχει γκρεμός στον δρόμο. Όταν κάναμε δοκιμές μαζί στην αρχή μου λέει: «4-αριστερή-μέτρια-κατσαρός» και του λέω εγώ: «Δεν την βάζουμε
«πλήρη» ρε Νίκο να είμαστε σίγουροι; Έχεις δει τι είναι από κάτω;» Και μου λέει: «Τι με νοιάζει εμένα τι είναι από κάτω; Αφού το αμάξι περνάει με αυτή την ταχύτητα. Εμένα τι με νοιάζει τι είναι από κάτω; Εκτός αν είσαι μα****ς και σημαδεύεις τον γκρεμό και πέσουμε από κάτω». Ο Πετρόπουλος ο Νίκος, λοιπόν, μου έβγαλε ένα πολύ μεγάλο άγχος που είχαμε όλοι μας και που συνεχίζουν να έχουν κάποιοι.

Ένοιωσες ποτέ διαφορά αντιμετώπισης στο Ηράκλειο σε σχέση με τα Χανιά;
Υπάρχει μια κόντρα αλλά σιγά-σιγά αλλάζει η μορφή της κόντρας. Ορισμένες φορές όμως συμβαίνει και το αντίστροφο. Π.χ. εγώ παλιά δεν αναγνωριζόμουνα στα Χανιά ενώ στο Ηράκλειο είχα Fan Club δικό μου χωρίς να το γνωρίζω εγώ. Υπήρχαν άτομα στο Ηράκλειο που είχαν αφίσες μου στο δωμάτιο τους κι εδώ με αμφισβητούσανε. Πάντως, όσον αφορά στην κόντρα σε επίπεδο λεσχών και νομών δεν είναι αυτό που ήταν παλιότερα. Σιγά – σιγά αρχίζουμε και αγκαλιαζόμαστε.
Δεν υπάρχει κι άλλη λύση. Το συμφέρον είναι κοινό για όλους οπότε η συμφιλίωση είναι μονόδρομος και τελευταία οδεύουμε προς αυτή.

Πώς κρίνεις την ποιότητα των κρητικών δρόμων;
Χάλι μαύρο. Αλλά αυτό δεν είναι φαινόμενο κρητικό, είναι πανελλαδικό. Πώς βγαίνουμε και ονομάζουμε ένα κομμάτι εθνική οδός και μάλιστα «νέα εθνική οδός» και βρίσκεται σε τέτοιο μαύρο χάλι; Είναι έγκλημα. Το ότι είναι κακός ο επαρχιακός ο δρόμος ο Α ή ο Β είναι κατανοητό. Αν και υπάρχουν επαρχιακοί δρόμοι σήμερα που είναι εκπληκτικοί στην Κρήτη. Με σωστή κλίση, σωστή σήμανση και καλή άσφαλτο. Ξέρεις ότι αν πας μια εκδρομή με την οικογένεια σου δεν θα βρεθείς ξαφνικά στον γκρεμό. Δηλαδή, υπάρχουν επαρχιακοί δρόμοι που είναι κατά πολύ καλύτεροι από την εθνική μας.

Αναρωτιέμαι, δεν λυπούνται ορισμένοι τις οικογένειες των ανθρώπων που αποδεκατίζονται; Δεν γίνεται όλοι να έχουν την εμπειρία κάποιου που οδηγάει σε αγώνες. Γι’ αυτό και οι Ευρωπαίοι τουρίστες που έρχονται σο νησί μας δυσκολεύονται να οδηγήσουν στους δρόμους μας. Στην Ευρώπη έχουν καταλάβει το αυτονόητο. Έχουν καταλάβει ότι δεν γίνεται όλοι να είναι τέλειοι οδηγοί οπότε φτιάχνουν καλούς και οργανωμένους δρόμους για να μην σκοτώνονται. Έρχονται, λοιπόν, εδώ και τα βρίσκουν σκούρα και χάνονται και σκοτώνονται. Επειδή εδώ τους «κατεβάζουμε από τη ράγα». Το έγκλημα, λοιπόν, δεν είναι η ποιότητα των επαρχιακών μας δρόμων αλλά η ποιότητα των χαρακτηρισμένων ως εθνικών οδών. Δεν έχουν ανισόπεδους κόμβους, δεν έχουν εισόδους-εξόδους, δεν έχουν σωστή σήμανση, φωτισμό, είναι τα πάντα ανεξέλεγκτα. Η ποιότητα της ασφάλτου είναι πολύ κακής ποιότητας. Παραδίδουν το οδόστρωμα με καρφιά να προεξέχουν στους «νεροχύτες». Παραδίδουν δρόμους και μόλις βρέξει, αλίμονο σου αν πέσεις σε γούβα και δεν έχεις χέρια να
το βγάλεις το αυτοκίνητο…Εκεί σκοτώνεσαι. Είναι σαν να πέφτεις σε χαράκι…

Αγαπημένος σου οδηγός αγώνων στα WRC, F1 και όλων των εποχών;
Colin McRae στα WRC, στα F1 ο Barichello και όλων των εποχών ο Ayrton Senna.

Κλείνοντας αυτή την συνέντευξη, υπάρχει κάτι άλλο που θα ήθελες να προσθέσεις;
Απλώς θέλω να πω ότι είμαι πολύ ευχαριστημένος για το πώς έχουν εξελιχθεί τα πράγματα στον μηχανοκίνητο αθλητισμό στην Κρήτη αλλά και δυσαρεστημένος όσον αφορά την ποιότητα των οδηγών (Ι.Χ.) που κυκλοφορούν στους κακούς δρόμους μας. Επίσης, ευελπιστώ ότι κάποια στιγμή θα φτιαχτεί μία πίστα στην Κρήτη που την έχουμε όλοι τόσο ανάγκη και πιστεύω ότι «εμείς οι 10» άνθρωποι που έχουμε μείνει στην Κρήτη και που έχουμε φτάσει στα 40 μας, θα συνεργαστούμε και θα βοηθήσουμε πολύ έτσι ώστε να μειωθούν τα ατυχήματα και οι θάνατοι στους κρητικούς μας δρόμους. Κάποτε υπήρχαν διαφορές μεταξύ μας, τώρα όμως είμαστε πιο «κοντά» ο ένας με τον άλλον ή τουλάχιστον φερόμαστε φιλικά μεταξύ μας. Κι αυτό είναι πολύ συγκινητικό και το χρειάζεται κι ο κόσμος.
Πρώτα όμως το μήνυμα πρέπει να το πάρουν οι αρχές. Η τροχαία, οι νομαρχίες, και η 3η ΔΕΚΕ. Και για να πάρουν το μήνυμα χρειάζεται πολύ προσπάθεια από όλους μας και συνεργασία.

Σχετικά Άρθρα:

• Ayrton Senna: O θρύλος που έφυγε νωρίς
  Το 1994 για τη Φόρμουλα 1 είχε μπει για τα καλά, αλλά δεν έμοιαζε τόσο εντυπωσιακό όπως το περιμέναμε. Ο απόλυτος συνδυασμός όπως φάνταζε στην αρχή Σ…



• Γιάννης Ρουσάκης: Ένας οδηγός αγώνων με πάθος στα καρτ!
  Την Τετάρτη το βράδυ βρεθήκαμε με τον Γιάννη Ρουσάκη στο «Daluz». Κάτσαμε, ήπιαμε, φάγαμε τα γλυκά μας και μετά συζητήσαμε. Ακολουθεί, λοιπόν, η συνέν…



• Θεαματικό το 1ο κλασσικό σιρκουί Χανίων
  Στις 20-21 Ιουνίου  η ΣΙΠΑΚ διοργάνωσε με επιτυχία το 7ο Ιστορικό ράλλυ Κρήτης. Η εκκίνηση δόθηκε το Σάββατο 20 Ιουνιου  από το ξενοδοχείο Αλθέα στο κ…



• Φάκελος Concept Cars: Τα υπέρ-αυτοκίνητα που είναι εδώ και αυτά που θα έρθουν
  Παράξενα αλλά αληθινά. Παράξενα, γιατί αρκεί να τα δεις για να το καταλάβεις, αληθινά, γιατί είναι έτοιμα για χρήση, λειτουργικά. Είναι τα αυτοκίνητα …



• Φραντζεσκάκης Δημήτρης: Ένα νέο μεγάλο αστέρι στα καρτ!
  Ο Δημήτρης Φραντζεσκάκης είναι ένας νέος πολλά υποσχόμενος για τον χώρο του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Πολλοί από την υπόλοιπη Ελλάδα και από το εξωτε…