Περιπλανούμενες σκιές την Κρήτη τριγυρίζουν

Μπορεί να ακούγεται απλό αλλά πιστέψτε μας δεν είναι. Ο σκοπός μας ήταν να κυκλώσουμε την Κρήτη από όσο πιο παραλιακά μπορούσαμε. Δεν σας κρύβουμε πως αρχικά ακουγόταν απλό και στα αυτιά μας. Όταν απλώσαμε τον χάρτη μπροστά μας για να σχεδιάσουμε τη διαδρομή συνειδητοποιήσαμε πως υπάρχουν αρκετές δυσκολίες.

Σχέδιο: Ο γύρος της Κρήτης Πρωταγωνιστούν: Στέλιος Οικονομάκης, Γιώργος Καλαντζάκης, Νίκος Αγγελάκης Guest Star: Αλέξης Μπολάνης, Γιάννης Κουκουνάκης

Πρώτον υπήρχαν πολλοί χωματόδρομοι που δεν ξέραμε κατ’ πόσο ήταν βατοί απ’ τις μοτοσικλέτες μας (2 Fazer 600 και 1 TDM 900). Το δεύτερο μας κόλλημα άκουγε στο όνομα Αστερούσια όρη. Δεν υπάρχει ούτε ένας δρόμος τις ανθρωπιάς να διασχίζει την νότια πλευρά των Αστερούσιων. Αυτό το επιβεβαίωσε και ο φίλος του Στέλιου Νίκος που πρόσφατα είχε περάσει από όλα αυτά τα μέρη. Το τρίτο κόλλημα ακούει στο όνομα Λευκά όρη.

Μόνο το Ε4 περνάει απ’ την νότια τους πλευρά. Εκεί είχαμε 2 επιλογές. Καραβάκι από Χώρα Σφακίων για Σούγια ή να κυκλώσουμε τα Λευκά όρη απ’ την βορινή τους πλευρά. Προτιμήσαμε τη δεύτερη επιλογή, λόγω ότι δεν θέλαμε να μπλέξουμε με τα ωράρια των δρομολογίων. Ανοίξαμε και ξανανοίξαμε αρκετές φορές τους χάρτες μας και τα βιβλία μας, μέχρι να καταλήξουμε -περίπου- στην διαδρομή που θα ακολουθήσουμε. Υπήρχαν ακόμα αρκετά «μελανά» σημεία, αλλά όπως λένε στο χωριό μου: «ρωτώντας πας στην πόλη». Το προκαθορισμένο ραντεβού μας ήταν Παρασκευή 19 Οκτωβρίου και ώρα 15:30, στην πλατεία Δικαστηρίων. Εχθροί μας ο καιρός και η απεργία των βυτιοφόρων. Σύμμαχος μας μόνο η θέληση μας.  Κάτι έκτακτα όμως επαγγελματικά καθήκοντα μας καθυστερούν για λίγο με αποτέλεσμα να αναχωρήσουμε στις 16:20. Μαζί μας ξεκίνησε και ο Αλέξης ο οποίος είχε δηλώσει πως θα αποχωρούσε λόγω ανωτέρας βίας κάποια στιγμή την επόμενη ημέρα. Πορεία δυτικά λοιπόν και αφού περνάμε από το γραφικό κομμάτι Καλάμι, Καλύβες Κόκκινο Χωριό, Κεφαλά, Γεωργιούπολη, (τα οποία και γνωρίζουμε πολύ καλά) συνεχίζουμε από εθνική οδό μέχρι και τα Μάλια.

Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας πριν αφήσουμε την εθνική οδό και κατευθυνόμαστε προς Μιλάτο ενώ οι πρώτες ακτίνες του ήλιου είχαν αρχίσει να κρύβονται πίσω από τη γη. Έχει ήδη σουρουπώσει και εμείς κατευθυνόμαστε προς Κουρούνες. Προσπαθούμε τουλάχιστον γιατί δεν μπορούμε να βρούμε με τίποτε τη διασταύρωση με αποτέλεσμα να περιφερόμαστε σαν σκιές σε χαμένα μονοπάτια και σκοτεινούς δρόμους. Αποτυγχάνουμε δις, με την 1η φορά να βγαίνουμε εθνική οδό και την δεύτερη σε μια -τρομακτική για την περίσταση- στάνη, αλλά επιτυγχάνουμε με την 3η μας προσπάθεια.

Ακολουθούμε μια πολύ όμορφη διαδρομή αλλά με κακή ποιότητα ασφάλτου σε κάποια σημεία, όπου υποθέτουμε ότι πρέπει να έχει τρομερή θέα καθώς δεν βλέπουμε την τύφλα μας, για να καταλήξουμε γύρω στις 21:00 στην Ελούντα. Μια μικρή στάση στην κοσμοπολίτικη Ελούντα για χαλάρωμα και για να τσιμπήσουμε κάτι. Στην Ελούντα η ατμόσφαιρα ήταν μοναδική. Σε αυτό συνετέλεσε και ο λίγος τουρισμός (που είχε απομείνει) αλλά και η εκπληκτική βραδιά. Καθαρός ουρανός και εμείς να καθόμαστε στα παγκάκια του γραφικού λιμανιού τρώγοντας κρέπες και τοστάκια χωρίς να χάνουμε βέβαια ευκαιρία για γέλια και πειράγματα μεταξύ μας. Σε αυτό το σημείο όμως, και αφού είχαμε τελειώσει το μίνι φαγοπότι μας χτύπησε απότομα η κούραση. Κοιταζόμαστε όλοι μεταξύ μας και ξάφνου ακούγεται ο Στέλιος: «Έχουμε ακόμα δρόμο μέχρι το Βάι. Πρέπει να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε».

Το προσχέδιο είχε κανονιστεί για πρώτη διανυκτέρευση οπωσδήποτε στο Φοινικόδασος. Σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύαμε να βγούμε εντελώς εκτός χρονοδιαγράμματος και να μην προλάβουμε να ολοκληρώσουμε τον γύρο μέχρι την Κυριακή το βράδυ. Ακολούθησε μία μικρή σύσκεψη, όπου αποφασίστηκε ομόφωνα, πάση θυσία να συνεχίσουμε μέχρι το Φοινικόδασος. Ως δια μαγείας η κούραση εξαφανίζετε με το που καβαλάμε τις μοτοσικλέτες μας.

Πορεία προς Σητεία με οδηγό σε αυτό το κομμάτι του δρόμου τον Αλέξη. Για αδιευκρίνιστο λόγο ο Αλέξης κόλλησε πίσω από Ι.Χ. που προχωρούσαν με εγκληματικά χαμηλή ταχύτητα.Ο Γιώργος δεν άντεχε. Κατεβάζει ταχύτητα, ανάβει φλας και προσπερνάει τους πάντες. Οι υπόλοιποι αποδεχτήκαμε την κίνηση του σαν σανίδα σωτηρίας μιας και ο αργός ρυθμός σε συνδυασμό με την κούραση θα μπορούσε να αποβεί μοιραίος. Ο δρόμος απαράδεκτος.

Τα χιλιόμετρα βασανιστικά. Τα μαλακά μας μόρια έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται. Η Σητεία διακρίνετε στο βάθος και εμείς πανηγυρίζουμε που τέλειωσε το οδιγικό μας μαρτύριο. Ο σημερινός μας προορισμός, το Βάι, βρίσκετε 30 περίπου χιλιόμετρα μακριά μας. Φτάνουμε στις 23:45 και 5 λεπτά αργότερα έχουμε ήδη στήσει τις σκηνές μας. Ξαφνικά, ακούγεται ο Νίκος με φωνή σπαρακτική:

«Πεινάαωωωω, τι θα φάμε;». Απαντάει ο Στέλιος: «Να φας; Μα αφού έφαγες στην Ελούντα» Νίκος: «Μα είστε σοβαροί ρε παιδιά; Εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ έτσι. Πρέπει να φάω». Στέλιος: «Μα δεν έχει τίποτα εδώ κοντά» Νίκος: «Είδα μια ταβέρνα όπως ερχόμασταν πολύ κοντά» Στέλιος: «Είσαι τρελός; Σπίτι ήταν. Πήγαινε κι άμα φας να με….»

Μ’ αυτά και μ’ αυτά ξεφορτώνει ο Νίκος τη μηχανή, καβαλάει, παίρνει παρέα και τον Αλέξη (με το έτσι θέλω ουσιαστικά) και ξεκινάνε για αναζήτηση τροφής μέσα στο άγριο σκοτάδι και την απόλυτη ερημιά. Δεν πέρασε πολύ ώρα και ο Νίκος επέστρεψε με άδεια χέρια και άδειο στομάχι για να συνεχίσει να παραπονιέται μέχρι που τον πήρε ο λυτρωτικός ύπνος. Η νύχτα κατά τ’ άλλα ήταν μαγική. Φανταστείτε να βρίσκεστε σε ένα περιβάλλον όπου θυμίζει τροπικό παράδεισο. Κατασκηνώσαμε κάτω από τεράστιους φοίνικες με μουσική υπόκρουση τον απαλό παφλασμό της θάλασσας και το σφύριγμα του απαλού αέρα.

Μπαίνουμε στις σκηνές όπου ετοιμαζόμαστε για ύπνο όταν άρχισε ο Αλέξης τα τρελά του: «Παιδιά, είναι κανά ζωύφιο έξω; Κάτι χτυπάει τη σκηνή» για να του απαντήσουμε όλοι οι υπόλοιποι με μια φωνή: «Ο αέρας είναι Αλέξη, κοιμήσου αντράκι μου». Αυτό το βιολί συνέχισε για περίπου 15 λεπτά ανά τακτά χρονικά διαστήματα ώσπου κατάλαβε ότι όλες οι προσπάθειες του θα ήταν απολύτως μάταιες.

Αν εξαιρέσουμε τις περιστασιακές επισκέψεις από μικρό-κάγκουρες Ι.Χήδες της περιοχής κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια εκτός από τον άγρυπνο Στέλιο όπου σε κάθε επίσκεψη αυτοκινήτου πεταγόταν όρθιος και τέντωνε τα αυτιά του. Ο καλύτερος από όλους μας ήταν ο Γιώργος ο οποίος φρόντισε να έχει προμηθευτεί με ένα καλό σετ ωτοασπίδες. Το ξημέρωμα ήταν μαγευτικό. Πρώτος σηκώνεται ο τσιλιαδόρος Στέλιος ο οποίος ξεκίνησε να τραβάει φωτογραφίες σαν τρελός. Ο Νίκος, ακούγοντας το «κλικ» της φωτογραφικής μηχανής (και αφού είχε εξοπλιστεί προσφάτως με μία DSLR) πετάγεται από το sleeping bag σαν τρελός και τρέχει μαζί με τη φωτογραφική μηχανή προς τη θάλασσα. Ξεκινάει ένα κρεσέντο φωτογραφικών λήψεων.

Τα υπέροχα χρώματα του ουρανού μας κρατούν στην παραλία πάνω από μία ώρα. Οι φωτογραφικές μας μηχανές δουλεύουν κατά ριπάς, προσπαθώντας μάταια να πιάσουν κάτι απ’ την απερίγραπτη ομορφιά. Κάποιοι λένε ότι μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Εμείς συμπληρώνουμε ότι ένα τέτοιο ξημέρωμα ισούται με 1000 φωτογραφίες… Η όρεξη για οδήγηση έχει ανέβει κατακόρυφα. Το πλάνο για την 2η ημέρα είναι ακόμα πιο δύσκολο από αυτό της πρώτης. Πρέπει να καλύψουμε αρκετά χιλιόμετρα, ορισμένα από αυτά σε χωματόδρομο και δύσκολους δρόμους με σκοπό να φτάσουμε μέχρι το Ροδάκινο. Ο ουρανός έχει αρχίσει να μαζεύει τα πρώτα σύννεφα με απειλητικό ρυθμό και γνωρίζουμε ότι ο καιρός δεν πρόκειται να μας κάνει τη χάρη. Ξεκινάμε αργά (αφού έπιασε αμόκ τον Αλέξη και άρχισε να καθαρίζει την μηχανή με χαρτομάντιλα -χωρίς να έχει φανταστεί τι τον περιμένει-) αλλά σταθερά. Λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Βάι, φτάνουμε στο πιο βορειοανατολικό άκρο του νησιού, στο ακρωτήριο Σίδερο. Η θεά εκπληκτική. Ουσιαστικά βρισκόμαστε περικυκλωμένοι από παράλληλες παραλίες. Το τοπίο ήταν ξερό και αυτό μας δημιούργησε μια αίσθηση γαλήνης και ηρεμίας. Δεν μπορούμε όμως να φτάσουμε στο βορειότερο άκρο του το οποίο γνωρίζουμε ότι είναι πανέμορφο. Η βάση του Πολεμικού Ναυτικού που υπάρχει εκεί μπλοκάρει τα σχέδια μας. Πορεία νότια λοιπόν προς Ξερόκαμπο με ενδιάμεση στάση στη μαγευτική Κάτω Ζάκρο για πρωινό. Σταματάμε σε μία από τις ταβέρνες όπου και γνωριζόμαστε με τον πολύ φιλικό και συμπαθητικό ιδιοκτήτη της και την σύζυγό του. Συζητάμε για ταξίδια στο εξωτερικό μιας και απ’ ότι φαίνεται ο φίλος μας έχει ταξιδέψει αρκετά και μετά μας ετοιμάζει τέσσερις παχιές-παχιές και καλό περιποιημένες ομελέτες σπέσιαλ! Ο Νίκος, ο οποίος δεν είχε ξεχάσει την χθεσινή του πείνα έπεσε με τα μούτρα. Στην αρχή έβγαζε φωτογραφίες τις ομελέτες μιας και του φαινόταν ό,τι ωραιότερο είχε δει στην ζωή του. Και μετά…την έφαγε όπως βέβαια έκαναν και οι υπόλοιποι. Ο πρόσφατα ασφαλτοστρωμένος δρόμος που ενώνει την Ζάκρο με τον Ξερόκαμπο μας γλιτώνει από την πρώτη μας υπολογισμένη εντουράδα. Ο δρόμος, καινούργιος και εκπληκτικής πρόσφυσης και χάραξης. Το νοτιοανατολικότερο άκρο της Κρήτης και αυτό μαγευτικό. Κάτασπρη άμμος, παρθένα παραλία και στο βάθος τα νησιά Καβάλοι. Η ορεινή διαδρομή που ενώνει τον Ξερόκαμπο με τον Γουδουρά μας χαρίζει όμορφα τοπία με αποτέλεσμα να σταματάμε σαν τους χαζούς τραβώντας ασταμάτητα φωτογραφίες. Τα πρώτα μαύρα σύννεφα…άρχισαν να φαίνονται στον ορίζοντα. Συνεχίζουμε παραλιακά. Πανέμορφες ερημικές παραλίες μας κάνουν παρέα μέχρι το χωριό Ανάληψη. Το κεφάλι μας αρνείται πεισματικά να κοιτάξει προς την στεριά. Το άναρχο τσιμέντο και τα πολλά θερμοκήπια καταστρέφουν ότι η φύση δημιούργησε. Η συνέχεια ακόμα χειρότερη. Δρόμοι σαπούνια και τσιμέντο με τα μπούνια μας αφήνουν παντελώς αδιάφορους μέχρι το χωριό Μύρτος όπου πραγματοποιείται η επόμενη στάση για τσιγάρο και νερό. Ο Νίκος αποφασίζει να θέσει σε λειτουργία το σύστημα καταγραφής βίντεο που έχει τοποθετήσει στη μηχανή του αλλά αυτό αρνείται πεισματικά να λειτουργήσει. Ο λόγος; Καμένη ασφάλεια του συστήματος. Ξεκινάει ένα τρελό οδοιπορικό καλύπτοντας όλο το χωριό προς αναζήτηση μίας αναθεματισμένης ασφάλειας αλλά μάταια. Τελικά αποφασίζουμε να τυλίξουμε την καμένη ασφάλεια με αλουμινόχαρτο κι ότι γίνει. Το πείραμα πετυχαίνει προς στιγμήν.

Η κάμερα δουλεύει και η καταγραφή φαίνεται ότι θα συνεχιστεί κανονικά. Ξαφνικά όμως η εικόνα χάνεται. Το καμεράκι καίγεται και η συνέχεια είναι ακατάλληλη για ανήλικους… Ας συνεχίζουμε όμως με το εκδρομικό μας. Όταν σχεδιάζαμε την διαδρομή κολλήσαμε ακριβώς σε αυτό το σημείο γιατί δεν ξέραμε πια κομμάτια ήταν ασφάλτινα και ποιοι χωματόδρομοι ήταν βατοί. Ρωτάμε ένα χωρικό και παίρνουμε την κατάλληλη πληροφορία.

Ο δρόμος είναι βατός μέχρι Τσούτσουρο με λίγα χωμάτινα κομμάτια. Τα Λασηθιώτικα όρη που απλώνονται από πάνω μας θυμίζουν έντονα τοπίο βγαλμένο από ταινίες του Φαρ Ουέστ. Εντυπωσιακά μοναστήρια αιωρούνται πάνω στα απόκρημνα βουνά, ανάμεσα από γραφικές παραλίες και τουριστικά χωριουδάκια. Ο χωματόδρομος αρχίζει μαζί με την βροχή. Μπορεί να βρεχόμαστε αλλά δεν σκονιζόμαστε. Ήρθε η ώρα των αδιάβροχων μιας και είχε αρχίσει να ανεβάζει ρυθμό η βροχόπτωση. Μετά από 10-15 βασανιστικά λεπτά μέχρι να βάλουμε τα αδιάβροχα σετ και γκέτες ο νόμος του Μέρφυ επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά και η βροχή κοπάζει τόσο πολύ που ποια πέφτουν μόνο λίγες ψιχάλες. Αποφασίζουμε να μην βγάλουμε τα αδιάβροχα μιας και θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι θα συναντήσουμε μπόρα. Ο «αγώνας» έχει κριθεί βρόχινος. Τα χρώματα του ουρανού μοναδικά… σαν να βγήκαν από κάποιο πίνακα ζωγραφικής… Φτάνοντας Τσούτσουρο η βροχή σταματάει. Φυσάει όμως υπερβολικά και εμείς έχουμε μπροστά μας το εμπόδιο που ακούει στο όνομα Αστερούσια όρη. Ξαναρωτάμε για το τι μας περιμένει στη συνέχεια. – Μπάρμπα, είναι δυνατό να τραβήξουμε από παέ μέχρι Λέντα; Η απάντηση ήταν αρνητική, απάντηση όμως που την περιμέναμε. Η εναλλακτική μας ήταν να διασχίσουμε τα Αστερούσια από την βορινή τους πλευρά.

Ο Αλέξης μας χαιρετά. Όπως προανεφέραμε έπρεπε να επιστρέψει Χανιά. Οι υπόλοιποι συνεχίζουμε ακολουθώντας την καταπληκτική διαδρομή -έστω και υπό βροχής- από Τσούτσουρο προς Κάτω Καστελιανά.

Από εκεί η ρότα μας τραβάει δυτικά μέχρι Μάταλα, με δεκάδες γραφικά χωριουδάκια να μας κάνουν παρέα. Στην πλατεία του χωριού Απεσωκάρι συναντάμε ένα αντιαεροπορικό του 2ου παγκοσμίου πολέμου όπου και σταματάμε για φωτογραφίες.

Το σούρουπο μας πιάνει στην Αγία Γαλήνη όπου ακούστηκαν οι πρώτες φωνές διαμαρτυρίας από τον Νίκο ο οποίος ζητούσε να παρακάμψουμε το σχέδιο και να διανυκτερεύσουμε εκεί. Τελικά επικράτησε η φωνή της λογικής (στην συγκεκριμένη περίπτωση αυτή ήταν η φωνή του Γιώργου) και συνεχίσαμε ακάθεκτοι.

Το ψιλόβροχο και η ομίχλη μας συντροφεύουν στην πορεία μας για Άγιο Παύλο. Η ομίχλη ήταν τόσο πυκνή που ο ρυθμός οδήγησης έπεσε στο ελάχιστο ενώ τα βατράχια έκαναν πάρτι πάνω στην άσφαλτο. Το νέο οδικό κομμάτι που ενώνει τον Άγιο Παύλο με την Αγία Φωτεινή μας γλιτώνει από πολλά χιλιόμετρα. Ξέρουμε πως υπάρχει ένας βατός χωματόδρομος που οδηγεί στην Πρέβελη αλλά δεν ξέρουμε από που ξεκινά.

Ακολουθούμε ένα στην τύχη ο οποίος γρήγορα γίνετε τσιμέντο και σύντομα άσφαλτος. Από το χωριό Δρυμίσκος βλέπουμε μια πινακίδα Πρέβελη. Την ακολουθούμε και σύντομα ξαναβρισκόμαστε ξανά σε χώμα. Δέκα χιλιόμετρα νυκτερινής εντουράδας φροντίζουν να μας κρατήσουν ξύπνιους για τα καλά. Ακολουθεί ένα απίστευτο κοντράστ συναισθημάτων.

Πλησιάζοντας το Ενετικό γεφύρι λίγο πιο πάνω απ’ την Πρέβελη, πανηγυρίζουμε που βλέπουμε άσφαλτο κορνάροντας και φωνάζοντας σαν παιδιά αλλά ταυτόχρονα συνειδητοποιούμε πως ο φουσκωμένος και ορμητικός ποταμός έχει πλημμυρίσει τον δρόμο που τον διασχίζει προσγειώνοντας μας απότομα. Η διάβαση του αδύνατη. Ανάμικτα τα συναισθήματα και πολλές οι σκέψεις: «Σταματάμε εδώ και κατασκηνώνουμε δίπλα στον ποταμό με κίνδυνο να ξυπνήσουμε με ρευματικά; Επιστρέφουμε πίσω περνώντας από τα δέκα εκείνα (ανηφορικά όμως αυτή τη φορά) χωμάτινα χιλιόμετρα επιλέγοντας την πιο μακρινή διαδρομή; Ή περνάμε πάνω από την γέφυρα;» Χωρίς δεύτερη σκέψη αποφασίζουμε την τρίτη επιλογή.

Η διάσχιση της φαίνεται δύσκολη. Αποφασίζουμε να κατέβουμε από τις μοτοσικλέτες και να την περάσουμε ένας-ένας ενώ οι υπόλοιποι από πίσω θα κρατάνε την ουρά της μηχανής για να μην γλιστρήσει. Ο Στέλιος όμως πετάγεται σαν αετός και αποφασίζει -για αδιευκρίνιστο λόγο- να την περάσει μόνος. Στην κορυφή της γέφυρας γλιστράει το μπροστά, γλιστράει το πίσω, γλιστράει ολόκληρος, γλιστράει και η ψυχή μας βλέποντας τον να τον παίρνει πίσω η μηχανή και να οδεύει προς το τρεχούμενο και γάργαρο νερό.

Ο Γιώργος εκείνη την στιγμή μιλούσε με τον Αλέξη ο οποίος φώναζε και ωρυόταν για την καταρρακτώδη βροχή που συνάντησε σε όλη την διαδρομή από Ηράκλειο προς Χανιά. Ο Νίκος φωνάζει στον Γιώργο να κλείσει τον Αλέξη να αφήσει ό,τι κάνει και να τρέξει για βοήθεια προς τον Στέλιο. Πεταγόμαστε από τις μηχανές και βοηθάμε τον Στέλιο να περάσει πρώτος την γέφυρα. Αφού ο Στέλιος έκανε την πρώτη αναγνωριστική διάβαση της γέφυρας ο δρόμος για τους Νίκο και Γιώργο «ήταν ανοικτός» περνώντας με λιγότερη δυσκολία.

Τα γλιστρήματα πολλά μιας και η γέφυρα είναι από χοντρά βότσαλα και επ ουδενί κατάλληλη για διάβαση οχημάτων (ουσιαστικά και άνθρωπος να περνούσε θα γλιστρούσε από αυτό το πράγμα). Μετά από συντονισμένες προσπάθειες και λουσμένοι από ιδρώτα καταφέρνουμε να βρεθούμε στην απέναντι όχθη μετά από περίπου είκοσι μαρτυρικά λεπτά και έντονους πανηγυρισμούς (και δύο burn out). Προορισμός μας ο Πλακιάς, λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω. Φτάνουμε γύρω στις 21:00 κλείνοντας δωδεκάωρο στον δρόμο.

Ο παλιόκαιρος σε συνδυασμό με τη δυσοσμία μας, μας οδηγεί στο να ψάξουμε ξενοδοχείο για διανυκτέρευση. Βρίσκουμε εύκολα στην τιμήν των 55€ (και για τους τρεις) με πρωινό και φροντίζουμε να τακτοποιηθούμε τάχιστα. Μετά δυσκολίας -λόγω κούρασης- καταφέρνουμε να γεμίσουμε τα στομάχια μας πριν προσπαθήσουμε να βολευτούμε στα πιο άβολα στρώματα που έχουμε ξαπλώσει ποτέ στη ζωή μας. Η κούραση μας υπερνικά χαλαρά τα άβολα στρώματα και δεν αργούμε να λιώσουμε στον ύπνο.

Η επόμενη μέρα ξημερώνει ηλιόλουστη διαψεύδοντας όλα τα προγνωστικά της ΕΜΥ που μιλούσε για ακραία καιρικά φαινόμενα. Γρήγορο πρωινό από πλούσιο μπουφέ και άμεση αναχώρηση. Δεν ξέρω πόσο δυνατή ήταν η χτεσινή βροχή, αλλά η κατάσταση στο οδικό μας δίκτυο είναι απαράδεκτη. Η χτεσινοβραδινή εντουράδα ήταν πιο ήπια… Καταφέρνουμε να επιζήσουμε αποφεύγοντας πέτρες, χώματα, λάσπες και κινούμενα πρόβατα και σαν γνήσιες «περιπλανούμενες σκιές» -δροσουλίτες- σταματάμε μπροστά απ’ το κάστρο του Φραγκοκάστελου για φωτογραφίες.

Φτάνοντας στην Χώρα Σφακίων βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμη αδιαπέραστο εμπόδιο που ακούει στο όνομα Λευκά όρη. Δεν υπάρχει δρόμος να διασχίζει τη νότια του πλευρά εκτός από το μονοπάτι Ε4 όπως προανέφερα. Τραβάμε λοιπόν για να τα κυκλώσουμε από την βορινή τους πλευρά και να κατεβούμε στο ύψος της Σούγιας.

Aνηφορίζουμε από την όμορφη στριφτερή διαδρομή αρχικά προς Βρύσες όπου και μας περιμένει ο Γιάννης. Παρέα λοιπόν με τον Γιάννη (ο οποίος και μας ακολούθησε μέχρι το τέλος της διαδρομής) συνεχίζουμε από μια αργή διαδρομή όπου περνάει από τα χωριά Νίπος, Βαφές, Τζιτζιφές, Φρες, Πεμόνια με απολαυστική θέα του κρητικού πελάγους. Συνεχίζουμε προς Παϊδοχώρι, Ραμνή, Πλατυβόλα, Θέρισο απολαμβάνοντας καταπληκτικά στροφιλίκια. Καταπληκτικά μεν, επικίνδυνα δεν. Οποιαδήποτε έξοδο σε στροφή καταλήγει σε γκρεμό… Μεγάλη προσοχή πρέπει να δώσετε και στα αδέσποτα κοπάδια με πρόβατα και στο δέντρο…

Έχετε πέσει ποτέ με την μοτοσικλέτα σας απ’ τα γέλια; Ο Στέλιος τα κατάφερε… Τον έπιασαν σπαστικά γέλια όταν ήρθε μούρη με μούρη με το παραπάνω δέντρο της φωτογραφίας και ενώ το απέφυγε δεν πρόσεξε πως η άσφαλτος ήταν υπερβολικά κατηφορική με αποτέλεσμα το πόδι του να πατήσει αέρα. Ευτυχώς κατάφερε να κρατήσει την μηχανή για αρκετή ώρα αφήνοντας την απλά να ακουμπήσει στο σωτήριο μανιτάρι. Λίγο πριν το Θέρισο στρίβουμε για Ζούρβα και από εκεί τραβάμε για Μεσκλά. Αν κάποιος μπορούσε να βαθμολογήσει τις επικίνδυνες διαδρομές στην Κρήτη αυτή θα έπαιρνε με διαφορά το 1ο βραβείο. Οι πεινασμένοι οδηγοί των αυτοκινήτων, καταβροχθίζουν για μεζέ μοτοσικλετιστές, πριν σβήσουν την πείνα τους σε κάποια ταβέρνα της περιοχής. Ο υπερβολικά στενός δρόμος δεν σου δίνει περιθώρια να τους αποφύγεις και αρκετές φορές βρεθήκαμε εκτός δρόμου. Τι και αν κατεβαίναμε με 10 χιλιόμετρα και την κόρνα πατημένη, αυτοί δεν μας έδιναν καμία μα καμία σημασία.

Αφού επιβιώνουμε και αυτής της δοκιμασίας συνεχίζουμε προς Ομαλό και ακολουθούμε τον Σεληνιώτικο Γύρο πριν κατηφορίσουμε προς Σούγια. Κοιτάζω το ρολόι μου, μας πήρε γύρω στις 3 ώρες για να κυκλώσουμε τα Λευκά όρη!

Πορεία λοιπόν ξανά δυτικά προς Παλαιόχωρα. Από τα Παπαδιανά στρίβουμε στο πρόσφατα ασφαλτοστρωμένο δρόμο που οδηγεί στο Προδρόμι.

Και συνεχίζουμε μέσο του γραφικότατου φαραγγιού των Ανύδρων…Για να καταλήξουμε στην Παλαιόχωρα όπου και κάνουμε στάση για καφεδάκι… Απλώνουμε το χάρτη μας πάνω στο τραπεζάκι της καφετέριας σχεδιάζοντας την συνέχεια της διαδρομής μας. Ο σερβιτόρος που έρχεται για να μας πάρει παραγγελία μας τσακώνει πάνω απ’ το χάρτη και ερωτά: – Από που έρχεστε παιδιά; Κοιτάμε ο ένας τον άλλον και ξεσπάμε σε γέλια. Τι να απαντήσεις σε αυτή την ερώτηση; Μένει με το στόμα ανοιχτό όταν του δείχνουμε την πορεία που έχουμε διαγράψει…

Πίνουμε στα όρθια σχεδόν τον καφέ μας και προχωράμε προς Κουντούρα. Από εκεί τραβάμε βόρεια μέχρι την Σκλαβοπούλα όπου και συναντάμε πινακίδα για Ελαφονήσι. Ξέρουμε πως είναι χωματόδρομος αλλά δεν ξέρουμε την κατάσταση του. Κοιτιόμαστε μεταξύ μας και πριν προλάβουμε να πάρουμε απόφαση, δέκα Γερμανοί με τα εντουράκια τους -οι οποίοι μόλις έχουν διασχίσει το κομμάτι που σκεφτόμαστε να περάσουμε- σταματάνε μπροστά μας. Ρωτάμε τον επικεφαλή τους αν μπορούμε να περάσουμε από εκεί που ήρθαν. Κοιτάει τρεις φορές από πάνω έως κάτω εμάς και τα μηχανάκια μας. Αλλάζουμε τον τρόπο που θέσαμε την ερώτηση μιας και δεν ήξερε με τι είχε να κάνει και έπρεπε να του δώσουμε να καταλάβει… -Έχει μεγάλες κοτρόνες ο δρόμος; – Όχι, μας απαντά. Χωρίς περαιτέρω συζητήσεις, τον ευχαριστούμε και ξεκινάμε για την εντουράδα μας υπό τα άφωνα βλέμματα των Γερμανών εντουράδων. Η θέα προς Κεδρόδασος και Ελαφόνησο καταπληκτική.

Μετά από 13 χιλιόμετρα βατού χωματόδρομου καταφθάνουμε λίγο πιο πάνω από την Ελαφόνησο. Κατά τη διάρκεια της κατάβασης υπήρχε μια έντονη διαφωνία περί οδήγηση στο χωμάτινο. Μετά από 30 χιλιόμετρα στο χώμα γίναμε όλοι εξπέρ…

Στάση για φωτογραφίες στην Ελαφόνησο και πορεία βόρια προς Φαλάσερνα μέσο Σφηνάρι. Ο δρόμος απλώνεται μερικές εκατοντάδες μέτρα πάνω από το πέλαγος χαρίζοντας μας απλόχερα μοναδικές εικόνες.

Η άσφαλτος είναι Ευρωπαϊκού επιπέδου και τα γκάζια ανεβαίνουν κατακόρυφα. Το κομβόι των 10+ δικάβαλων μοτοσικλετών (με πινακίδες από διάφορα μέρη της Ελλάδος) που προσπεράσαμε και ανταπέδωσε εγκάρδια τον χαιρετισμό μας, μας κάνουν για ακόμα μια φορά πανευτυχείς που ανήκουμε σε αυτό τον χώρο που ονομάζεται μοτοσικλετισμός. Tα Φαλάσερνα δεν αργούν να ξεμυτίσουν μπροστά μας. Σύντομη στάση για φωτογραφίες και γρήγορη αναχώρηση προς την χερσόνησο Ροδωπού. Ακολουθούμε την διαδρομή Καμάρα, Άσπρα Νερά, Αστράτηγος με κορυφαίο το φρεσκοστρωμένο κομμάτι Αφράτα προς Κολυμπάρι. Επιστροφή στην Εθνική οδό όπου γρήγορα μας οδηγεί πίσω στα Χανιά. Ακολουθούμε την εθνική Κισάμου – Χανίων όπου βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν μανιακό αυτοκινητιστή άρχοντα των δρόμων που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του. Κάνουμε το τραγικό λάθος να τον προσπεράσουμε και αυτός άρχισε να μας καταδιώκει σε απόσταση σχεδόν μηδαμινή. Ο Νίκος που βρισκόταν στα 10 μέτρα από πίσω του αναβόσβηνε αδιάκοπα τα φώτα και κόρναρε αλλά αυτός ήταν αποφασισμένος να «μας δώσει ένα μάθημα» απ’ ότι φαινόταν. Ο Στέλιος -που σε αυτόν είχε κολλήσει- έκανε τέρμα δεξιά αφήνοντας να περάσει και να κερδίσει αυτός την «καρό σημαία»… Νομίζετε ότι τελειώσαμε; Αμ δε…. Βγαίνοντας απ’ τον κόμβο της Σούδας η χερσόνησος του Ακρωτηρίου μας κοιτά παραπονεμένα σαν να μας λέει: «Γυρίσατε όλη την Κρήτη και εμένα με ξεχάσατε». Δεν σε ξεχάσαμε, ερχόμαστε τώρα…

Ένα μικρό κύκλο λοιπόν και από Αεροδρόμιο, Χωραφάκια, Καλαθά, Κουνουπιδιανά πριν επιστρέψουμε στο σημείο από όπου ξεκινήσαμε πριν 2 μέρες και 4 ώρες. Κλείνοντας έντεκα ώρες πάνω στις μηχανές για την τελευταία ημέρα φτάνουμε κουρασμένοι αλλά χαρούμενοι στη Νομαρχία Χανίων, το σημείο εκκίνησης και τερματισμού.

Η σύμβαση που είχαμε κάνει με τον καιρό τελειώνει και το ψιλόβροχο αρχίζει. Βγάζουμε βιαστικά της τελευταίες μας αναμνηστικές φωτογραφίες και χωρίζουμε γεμάτοι χαμόγελα για το μικρό μας κατόρθωμα.

Χιλιόμετρα: 1143,40

Γενική μέση ωριαία: 39,7

Μέση ωριαία: 51,7

Μέγιστη ταχύτητα: 154

Συνολικός χρόνος: 27:30

Εν κινήσει: 21:08

Εν στάση: 6:22

Επίλογος Κλείνοντας να πούμε ότι μια τέτοια προσπάθεια δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η πίεση του χρόνου σε συνδυασμό με τις ακραίες -ανά διαστήματα- συνθήκες, δημιουργούσαν ανά καιρούς αισθήματα δυσφορίας, εκνευρισμό και παράπονα από όλους.

Αυτό που μας κράτησε ενωμένους και καταφέραμε να ολοκληρώσουμε αυτή την διαδρομή ήταν η αποφασιστικότητα μας που απόρρεε από την αγάπη μας για την μοτοσικλέτα και τα ταξίδια με αυτή, καθώς και το κουράγιο που έδινε ο ένας στον άλλον.

Όχι τόσο με λόγια όσο με εικόνες που σήμαιναν πολλά. Ένα άνοιγμα του γκαζιού, μία κόρνα, μία κίνηση ή ένα νεύμα αρκούσε για να σε κάνει να συνεχίσεις…σαν ομάδα. Το σημαντικότερο σε αυτές τις διαδρομές είναι η ομάδα. Η χημεία που υπάρχει μέσα σε αυτή καθώς και ο χαρακτήρας της. Η αγάπη μας για τις μοτοσικλέτες και τα ταξίδια με αυτές είναι ατελείωτη.

Εμείς που ζούμε στην Κρήτη νοιώθουμε περιορισμένοι από την ίδια την θάλασσα που δεν μας αφήνει να ξεχυθούμε σε άλλα μέρη του κόσμου τόσο εύκολα όσο άλλοι. Όσο και αν μας περιορίζει όμως αυτή η θάλασσα άλλο τόσο αχανείς μας φαίνετε η Κρήτη. Όσο καλά και αν νομίζουμε πως την ξέρουμε, άλλο τόσο άγνωστη μας φαίνετε όταν ταξιδεύουμε σε αυτήν.

Όλο και κάτι θα βρεθεί που θα μας ξαφνιάσει ευχάριστα, θα μας κάνει να την αγαπήσουμε ακόμα περισσότερο. Κλείνουμε με μια μαντινάδα που έγραψε ο Στέλιος πάνω στη σέλα της μοτοσικλέτας του κατά τη διάρκεια του μικρού οδοιπορικού μας. Αφιερωμένη σε όλες αυτές τις «σκιές» που περιπλανούνται σε αυτό το μικρό, αλλά και τόσο μεγάλο, νησί. Αφιερωμένη σε όλα αυτά τα παιδικά, αθώα και σπινθηροβόλα βλέμματα, που είναι επιμελώς κρυμμένα πίσω από μια ζελατίνα κράνους:

Περιπλανούμενες σκιές

γλακούν μα δε λυγίζουν

τσι Κρήτης τον περίβολο

μονάχες αλωνίζουν

Σχετικά Άρθρα:

• 3ος γύρος της Κρήτης: Ταξίδι στο παρελθόν με δίτροχους “καλπασμούς”!
  Ένα από τα σημαντικότερα  πλεονεκτήματα του ταξιδιού με μοτοσικλέτα είναι η αμεσότητα που αποκτά ο οδηγός με το περιβάλλον το οποίο  διανύει. Οδηγώντα…



• 3 μέρες στα πανέμορφα Ζαγοροχώρια!
  Πριν ακόμα σβήσουν καλά-καλά οι εικόνες και τα συναισθήματα της εξόρμησης μας στις Δυτικές Οροσειρές της Ελλάδος, προσπαθούμε να σας μεταφέρουμε, από …



• May the force be with you!!!: O Super-οδηγός των δύο τροχών
  Μπορεί κανείς μέχρι τώρα να μην υπήρξε ειλικρινής μαζί σας. Εμείς έχουμε την υποχρέωση να προειδοποιήσουμε τους νέους μοτοσικλετιστές ότι μέσα στον πρ…



• Gentlemen, start your engines: 15 μέρες στην Κεντρική Ευρώπη
  Πριν την εκκίνηση Ο Murphy ξανακτυπά. Αν και εμείς προνοήσαμε να κλείσουμε τα εισιτήρια μας νωρίς το τουριστικό γραφείο είχε άλλη άποψη. Ευτυχώς που π…



• 7η Παγκρήτια Συγκέντρωση Μοτοσικλειτστών: Επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα…
  Άρθρο του Νίκου Αγγελάκη (Σεπτέμβριος 2004) Η ομάδα του «CounterSteer auto-moto», βρέθηκε, από το Σάββατο μέχρι και την Κυριακή το μεσημέρι (11 και 1…