Gentlemen…restart your engines: Tαξίδι σε Ιταλικές, Ελβετικές, Γαλικές Άλπεις με μοτοσικλέτα

Έχει δεν έχει περάσει ένας μήνας που έχουμε επιστρέψει από το τουρ που κάναμε στη κεντρική Ευρώπη το καλοκαίρι του 2005. Έχουμε επιστρέψει σωματικός βέβαια γιατί νοητικός δεν νομίζω να επιστρέψουμε ποτέ. Δεν έχει περάσει μέρα που να μην έχουμε ξαναταξιδέψει στα ίδια μέρη, έστω και για λίγο με το μυαλό μας. Η απόφαση για την επόμενη μας εξόρμηση έχει ήδη βγει. Μαγεμένοι από την απίστευτη ομορφιά των Άλπεων δεν θα μπορούσαμε να πάμε πουθενά αλλού εκτός από εκεί.Έχουμε πέσει με τα μούτρα στη σχεδίαση από τις αρχές Οκτωβρίου αλλά στις αρχές του Νοέμβρη ένα ατύχημα με αφήνει χωρίς μοτοσακό (6000€ ζημιά στο transalpακι μου το οποίο πήγε προς καταστροφή) και με ένα σπασμένο πόδι. Δεν πτοούμαστε συνεχίζουμε να σχεδιάζουμε. Δεν έχω μοτοσικλέτα για να ταξιδέψω ακόμα, δεν ξέρω αν θα πάρω και τι λεφτά θα πάρω απ’ την ασφάλεια όμως εγώ έχω κλείσει εισιτήρια, και έχω πληρώσει ξενοδοχεία. Δεν με κρατάει τίποτα, θέλω απλά να φύγω και θα το κάνω με οποιοδήποτε κόστος.

Εννέα ήταν τα άτομα που θα ταξιδεύαμε φέτος. Εννέα άτομα με επτά μοτοσικλέτες. Ο υπογράφων αυτών το γραμμών Στέλιος με TDM 900 (το αγόρασα 5 μήνες αργότερα), ο Στέλιος με την Αντιγόνη με το μαύρο V-Strom 650, ο Μήτσος με το ολόφρεσκο Adventure 990, ο Θοδωρής με την Ελένη με το Fazer 1000 του 2006 -ψώνισε κι αυτός-, ο φωτογράφος της παρέας Νίκος με το μπλε V-Strom 650, ο Στράτος με το ασημί V-Strom 650 (η επέλαση των V-Strom σε ποικιλία χρωμάτων) και ο Κώστας με BMW 1200 GS.Έμπυροι πια (απ’ την πολλή μπύρα που ήπιαμε πέρυσι) ξέραμε ότι μπορούμε να κινηθούμε πιο οικονομικά και πιο άνετα. Η άνεση έρχεται με το κλείσιμο ενός σαλέ στην πόλη Argentiere, μερικά χιλιόμετρα έξω από το Chamonix. Με βάση το σαλέ εξορμούμε στις γύρω περιοχές χωρίς να έχουμε το κουραστικό καθημερινό δέσιμο, λύσιμο και κουβάλημα αποσκευών. Το σαλέ μας έρχεται και πολύ πιο οικονομικό, 1760€ για μία βδομάδα, δηλαδή 195€ ανά άτομο. Πιο οικονομικό θα μας βγει και το φαγητό καθώς κατά το πλείστον θα μαγειρεύουμε στο σαλέ. Τέλος ψαχτήκαμε περισσότερο με τα πακέτα των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων όπου και κλείσαμε ότι φτηνότερο μπορούσαμε τα οποία και τα πληρώσαμε στο τέλος του Απριλίου για να προλάβουμε τις ανακοινωθέν αυξήσεις τους. Ο προϋπολογισμός της εκδρομής ήταν 1500€ αν’ άτομο (για 15 ημέρες) στον οποίο και πέσαμε μέσα.

9 Αυγούστου, Χανιά – Πειραιάς
Δεν μπορεί να ξεκινήσει μια εκδρομή χωρίς την επίσκεψη του Murphy. Καθώς ετοίμαζα λοιπόν τις τελευταίες λεπτομέρειες, 2 ώρες πριν αναχωρήσει το πλοίο, τσεκάρω το navigator για τελευταία φορά για να βεβαιωθώ ότι όλα δουλεύουν σωστά. Αμ’ δε, δεν δουλεύει τίποτα σωστά…κρύος ιδρώτας, ξαναφόρτωμα των διαδρομών από τον υπολογιστή… τίποτα…ταχυπαλμία…φόρτωμα ξανά και ξανά των διαδρομών. Μέχρι να ανακαλύψω την πατάτα που έχω κάνει και να τη διορθώσω (για τους γνώστες του αντικειμένου προσπαθούσα να φορτώσω διαδρομές σχεδιασμένες στο Mapsourse ver. 7 με χάρτες της ver. 6) έχει πλησιάσει η ώρα για αναχώρηση. Έχουν μαζευτεί όλοι σπίτι μου, όπως είχαμε προγραμματίσει νωρίτερα.

Καταγράφω τα χιλιόμετρα όλων για τα στατιστικά μας, τραβάμε και τις καθιερωμένες φωτογραφίες και ξεκινάμε για το λιμάνι. Στο πλοίο γίνετε ο χαμός και μας έχουν πάνω από μισή ώρα στην αναμονή μέχρι να φορτώσουν κάποια φορτηγά. Τελικός επιβιβαζόμαστε στο πλοίο και αποχαιρετάμε τα Χανιά τσουγκρίζοντας τα παγωμένα μας μπυράκια.

10 Αυγούστου, Πειραιάς – Πάτρα (χιλ: 215)
Το καράβι έχει ημερήσιο ταξίδι και δεν γλιτώνουμε το πρωινό ξύπνημα των 6:00. 7:30 αναχωρούμε χαλαρά για Πάτρα. Πηγαίνουμε όσο πιο αργά μπορούμε για να ροκανίσουμε την ώρα αναμονής, κάνουμε στάση για καφέ, για ξαλάφρωμα, για σφαλιάρες και φτάνουμε Πάτρα γύρω στις 10:00 όπου και πάμε κατευθείαν για check in. Ο καιρός είναι αρκετά μουντός αλλά δεν μας πτοεί καθόλου.

Το Fazer έχει κάψει το αδιάβροχο κάλυμμα από το δεξί σαμάρι (αυτό που βρίσκετε πάνω απ’ την εξάτμιση). Το αντικαθιστούμε καθώς έχουμε φροντίσει να πάρουμε παραπανίσια μαζί μας.

Οδεύουμε για καφεδάκι στον πεζόδρομο της Πάτρας όπου και αρχίζει η ψιχάλα που δεν αργεί να γίνει καλοκαιρινή καταιγίδα. Πολύ νωρίς αρχίσαμε να βρεχόμαστε φέτος….. Επιβίβαση στο καράβι εφοδιασμένοι με σταυρόλεξα, sudoku και uno για να σκοτώσουμε την ώρα. Είναι μακριά η Ιταλία ακόμα μπαμπά;

11 Αυγούστου, Αγκώνα – Lucca (χιλ: 350)
Έβρεχε καταρρακτωδώς όλο το βράδυ αλλά ευτυχώς το πρωί ο καιρός έχει ανοίξει. Βγαίνουμε απ’ το καράβι στις 10:30 και αναχωρούμε άμεσα για autostrada, την οποία θα ακολουθήσουμε μέχρι και το Forli. Έχει τρελό μποτιλιάρισμα στον κόμβο λίγο πριν μπούμε autostrada και εμείς -ως γνήσιοι Έλληνες- προσπερνάμε τους πάντες απ’ το αντίθετο ρεύμα. Δεν αργεί να μας σταματήσει ένας Carabinieros, όπου με άριστα αγγλικά μου λεει: «You wait. OK?». Προσπαθώ να πνίξω τα γέλια μου μέσα απ’ το κράνος, απαντώντας «OK» και συνεχίζω να προσπερνώ μόλις τον χάνω απ’ τους καθρέπτες μου. Αθάνατε Έλληνα… Βγαίνουμε στην βαρετή autostrada για 150 χιλ. μέχρι να στρίψουμε στο γραφικό Forli. Η διαδρομή απ’ το Forli μέχρι την Firenze, την Φλωρεντία δηλαδή, είναι μαγευτική, έστω και αν την κάνουμε υπό βροχής.

Η εξάτμιση του Fazer συνεχίζει καιει το ένα μετά το άλλο τα αδιάβροχα καλύμματα των σαμαριών και την άκρη απ’ το ένα σαμάρι εν τέλη. Ευτυχώς -όπως προανέφερα- έχουμε πάρει παραπανίσια αδιάβροχα καλύμματα μαζί μας. Μέχρι να φτάσουμε Φλωρεντία έχει κάψει τέσσερα. Χρησιμοποιώντας ιμάντες πιάνουμε ψηλότερα τα σαμάρια και το πρόβλημα λύνετε.

Η αρχική επιλογή μας ήταν να πάμε μέχρι την Lucca από επαρχιακό δρόμο, αλλά η τρελή κίνηση μας οδηγεί να ακολουθήσουμε την autostrada.
Γύρω στις 18:00 φτάνουμε στο ξενοδοχείο μας, το Grand Hotel Guinigi. Γρήγορο μπανάκι και έξοδος στην παλιά πόλη της Lucca, ή οποία είναι χτισμένη μέσα σε τοίχοι. Πανέμορφη, με αρκετές επιρροές απ’ την κοντινή Φλωρεντία, με πανέμορφα στενά σοκάκια, τα οποία, λόγω της πείνας μας, όλα οδηγούν σε εστιατόρια. Μακαρονάδες και πίτσες περνάνε για 30 δευτερόλεπτα απ’ το τραπέζι μας πριν αναπαυθούν σε κάποια γωνία του στομαχιού μας. Χορτασμένοι πια, συνεχίζουμε την βόλτα μας μέσα στα σοκάκια τα οποία αυτή το φορά λόγω κούρασης οδηγούν όλα πίσω στο ξενοδοχείο.

12 Αυγούστου, Lucca-Chamonix (χιλ: 490)
Γύρω στις 9:00 αναχωρούμε για Chamonix. Ο καιρός είναι έτοιμος για βροχή αλλά ανοίγει όσο ανεβαίνουμε πιο βόρια. Ο Κώστας με τον Στράτο κάνουν λάθος μια έξοδο για autostrada και κατευθύνονται προς Ρώμη. Δεν αργούν να ανακαλύψουν το λάθος τους, αλλά κάνουν 35 χιλιόμετρα μέχρι να βρουν έξοδο και να το διορθώσουν. Η κίνηση στην autostrada είναι φρικτή. Υπάρχει τρελό μποτιλιάρισμα μέχρι την έξοδο για Parma. Οδηγούμε πάνω από 40 χιλιόμετρα στην λωρίδα SOS. Ο χάροντας έχοντας πάρει τη μορφή κάποιου τζιπ προσπαθεί να κόψει το νήμα της ζωής μας, όταν ο αφηρημένος οδηγός του δεν βλέπει ότι ο δρόμος μπροστά του είναι μποτιλιαρισμένος -ούτε και τα αλάρμ των προπορευόμενων αυτοκινήτων που τον προειδοποιούν- και κατευθύνετε με ιλιγγιώδη ταχύτητα πάνω μας.

Με χειρισμό που πραγματικά με άφησε έκπληκτο, ο οδηγός του τζιπ καταφέρνει να αποφύγει εμάς καθώς και 3-4 προπορευόμενα οχήματα κάνωντας ζιγκ-ζαγκ ανάμεσα τους. Ο Χάροντας και το μποτιλιάρισμα μπορεί να πέρασαν, άρχισαν όμως η βροχή και τα τούνελ. Τόσα πολλά τούνελ που δεν προλαβαίνουμε να βραχούμε. Τα τούνελ και η βροχή σταματάνε όταν φτάνουμε στο ύψος την Γένεβας. Η autostrada (Α7) όπου ακολουθούμε από εκεί και πάνω είναι υπέροχη. Ανοικτά συνεχόμενα στροφιλίκια με φυσικά τέλεια άσφαλτο όπου μπορείς να μπαίνεις φέτες με πολλά χιλιόμετρα. Και το βασικότερο, χωρίς κίνηση. Τα πολλά χιλιόμετρα που αναπτύσσαμε στον υπέροχο αυτό δρόμο είχαν σαν αποτέλεσμα να σκιστεί το ένα από τα αδιάβροχα καλύμματα των σαμαριών μου. Όπως ανέφερα είχαμε προβλέψει και είχαμε extra μαζί μας και το αντικαταστήσαμε. Αρκετή ώρα αργότερα φτάνουμε στο Mont Blanc τούνελ, το οποίο ενώνει την Ιταλία με την Γαλλία.

Έχει τρελή ουρά και οι Ελληνάρες προσπερνούν τους πάντες μέχρι τον κισσέ των διοδίων. Επιλέγουμε την πιο αργή λωρίδα και τον πιο αργό υπάλληλο. Έκανε πάνω από 3 λεπτά για να εξυπηρετήσει 1 διερχόμενο όχημα. Στο ίδιο χρόνο οι άλλοι υπάλληλοι εξυπηρετούσαν 6 με 7 διερχόμενα αυτοκίνητα. Τρώμε τα μπινελίκια μας γιατί δεν σεβόμαστε την ουρά, αλληλοβριζόμαστε και με τον υπάλληλο -ο καθένας στη γλώσσα του φύσικά- και πληρώνουμε 21,10€ διόδια για 12 χιλ. τούνελ με όριο ταχύτητας 70 χιλιόμετρα και απόσταση από το προπορευόμενο όχημα 150 μέτρα.

Περνάμε το τούνελ και οδεύουμε τάχιστος για το σαλέ μας το οποίο βρίσκετε μόλις 20 χιλιόμετρα μακριά. Μισή ώρα αργότερα παρκάρουμε στο υπόγειο πάρκινγκ του σαλέ ονόματι Everest όπου μας υποδέχεται η υπεύθυνη του σαλέ, η Judith.

Μας εξηγεί τα καθέκαστα περί του ομολογουμένως εντυπωσιακότατου σαλέ και αποχωρεί για να μας αφήσει να τακτοποιηθούμε. Τρέχουμε στο super market για προμήθειες καθώς είναι 18:45 και αυτό κλείνει στις 19:00. Οι υπάλληλοι γελάν με τους πανικόβλητους Έλληνες που τρέχουν πάνω κάτω στο super market προσπαθώντας να πάρουν τις απαραίτητες προμήθειες. Μισή ώρα αργότερα η ψησταριά στην βεράντα του σαλέ υποδέχεται μερικές δεκάδες σουβλάκια.

Ο Κώστας, που εκτελεί χρέη ψήστη, έχει αγκαλιάσει την ψησταριά καθώς η θερμοκρασία δεν ξεπερνά τους 4 βαθμούς Κελσίου. Η Αντιγόνη έχει αναλάβει τις σαλάτες ενώ στην κουζίνα βρίσκεται ο σεφ Στέλιος (V-Strom) και ο βοηθός του Μήτσος. Μετά από ένα πλουσιότατο γεύμα την πέφτουμε για νάνι κάτω από τα πουπουλένια παπλώματα μας και με την θέρμανση ανοικτή…

13 Αυγούστου, Γυρού, γυρού απ’ το Chamonix (χιλ: 160)
Έξω βρέχει του καλού καιρού. Για να πάμε super market φοράμε πάνω-κάτω τα αδιάβροχα μας. Η βροχή δεν μας σταματάει όμως από το να χαζέψουμε την πανέμορφη Argentiere, το χωριουδάκι που διαμένουμε. Ο φωτογράφος της παρέας πιάνει πρωινή δουλειά:

Λίγη ώρα αργότερα αποφασίζουμε να πάμε μια κοντινή βόλτα με τις μηχανές. Ο Στέλιος (V-Strom), η Αντιγόνη και ο Νίκος αποφασίζουν να πάνε περπάτημα στα γύρω βουνά. Ντυνόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε και κυριολεκτικά βουτάμε στον δρόμο.

Διασχίζουμε το Σαμονί και στρίβουμε σε ένα μικρό παράδρομο κυκλωμένο από πυκνά δέντρα, τόσο πυκνά που ελάχιστες στάλες βροχής περνάνε στο έδαφος. Ανεβαίνουμε στους πρόποδες των Άλπεων και χαζεύομε την κοιλάδα του Σαμονί στα πόδια μας. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε τόσο πυκνώνει η ομίχλη. Φτάνουμε σε σημείο να κινούμαστε με ταχύτητα 30 χιλιομέτρων.

Σε κάθε στάση μας αγκαλιάζουμε όλοι το BMW, προσπαθώντας να στεγνώσουμε λίγο τα γάντια στα θερμαινόμενα του grip ή στον boxer κινητήρα.

Σιγά, σιγά αρχίζουμε να κατηφορίζουμε για να επιστρέψουμε στο σαλέ μας 3:00 ώρες και 120 χιλιόμετρα αργότερα. Ταυτόχρονα επιστρέφουν και οι οδοιπόροι όπου μοιράζονται τις οδοιπορικές εμπειρίες τους μαζί μας. Τα μονοπάτια φανταστικά, τέλεια οργανωμένα με υπέροχη θέα των γύρο κορυφών. Το απογευματάκι κατηφορίζουμε στο Chamonix. Έχει τρελή κίνηση παρόλο που βρέχει και κάνει τρελό κρύο. Χαζεύουμε για αρκετή ώρα πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής στο σαλέ μας.

Όσοι μείνανε πίσω είχαν φροντίσει για το δείπνο μας. Το τζάκι έκαιγε, η θέρμανση ανοικτή και εμείς μετά το πλούσιο γεύμα την αράζουμε στους καναπέδες για DVD πριν «λιώσουμε» κάτω από τα πουπουλένια παπλώματα.

14 Αυγούστου, Ελβετικές Άλπεις (χιλ: 440)
Στο πρωινό αποφασίζουμε να πάμε βόλτα στις Ελβετικές Άλπεις. Στις 9:00 αναχωρούμε προς τα Ελβετικά σύνορα τα οποία απέχουν μόνο 17 χιλιόμετρα από το σαλέ μας. Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας μόλις περάσουμε τα σύνορα καθώς η βενζίνη στην Ελβετία είναι σαφώς πιο φτηνή (~1,45€ Γαλλία, ~1,15€ Ελβετία). Ο δρόμος μέχρι και το Martigny είναι καταπληκτικός, με καταπληκτική θέα της κοιλάδας του Martigny από κάτω μας και φυσικά απίστευτη άσφαλτο. Μετά το Martigny αρχίζει το μαρτύριο, καθώς έχουμε επιλέξει να μην ακολουθήσουμε την εθνική οδό για να μην πληρώσουμε διόδια. Ο δρόμος που ακολουθούμε παράλληλα του εθνικού δικτύου περνάει μέσα από πολλά χωριουδάκια και έχει τρελή κίνηση. Περίπου 100 μαρτυρικά χιλιόμετρα μέχρι το Brig. Διάβασα σε ένα forum πριν μερικές μέρες την παρακάτω καταπληκτική ατάκα: «Οδηγήστε τη διαδρομή Brig με Martigny από επαρχιακό δρόμο και ανακαλύψτε νέους λόγους για να εγκαταλείψετε την οδήγηση μοτοσικλέτας». Πραγματικά δεν μπορούσε να ειπωθεί καλύτερα.

Από εκεί και πέρα η κίνηση μειωνόταν και ταυτόχρονα το τοπίο άλλαζε. Τα σπίτια αντικαταστάθηκαν με δέντρα και δάση, τα πεζοδρόμια με ρυάκια και ποτάμια και οι ευθείες με φιδίσιους δρόμους με πετρόκτιστα γιοφύρια και αμέτρητα μικρά τούνελ. Ο ορίζοντας γέμισε από τις χιονισμένες κορφές των Άλπεων τις οποίες μπορούσες να επισκεφτείς με κάποιο από τα δεκάδες τελεφερίκ που συναντήσαμε στο διάβα μας.

Λίγο πριν το Gletch ο Θοδωρής είχε μια ανώδυνη πτώση με 0 χιλιόμετρα. Ένα φορτηγό φρέναρε πάνω στη στροφή αναγκάζοντας τον να κοκαλώσει και να μην μπορέσει να κρατήσει την μηχανή όπως είχε γείρει πάνω στη στροφή. Το Fazer ακούμπησε στην άσφαλτο με τα μανιτάρια και την μανέτα η οποία και κούνησε λίγο απ’ την θέση της. Ο Θοδωρής και η Ελένη δεν έπαθαν τίποτα εκτός από το να νευριάσουν και να μην ευχαριστηθούν το υπέροχο κομμάτι που ακολουθούσε, το Grimselpass. Η ανάβαση του είναι με συνεχόμενα πέταλα. Φτάνοντας στο ψηλότερο σημείο της νότιας πλευράς του περάσματος και κοιτάζοντας κάτω βλέπεις στα πόδια σου την πρώτη φουρκέτα. Απερίγραπτο θέαμα.

Σταματάμε στην κορυφή του Grimselpass και σε ύψος 2165 μέτρα. Στα πόδια μας απλώνονται τρεις συνεχόμενες τεχνητές λίμνες με τα φράγματα τους, τα βουνά γύρω μας διακοσμημένα με καταπράσινα βράχια, και στο κεφάλι μας να σκαει ψιλό χαλάζι. Ότι είχα διαβάσει γι αυτό το πέρασμα, δηλαδή ότι σπανίως δεν βρέχει κι όταν δεν βρέχει χιονίζει, επιβεβαιώνετε πλήρως. Ο Νίκος, ο φωτογράφος της παρέας δεν άκουγε τους «παλιότερους» και τραβούσε φωτογραφίες όπου στεκόμασταν, με αποτέλεσμα να έχουν αδειάσει και οι τρεις μπαταρίες του στο πιο όμορφο μέρος της διαδρομής και της εκδρομής κατά την γνώμη μου. Ευτυχώς υπάρχουν και άλλες φωτογραφικές μηχανές…

Επισκευάζουμε την μανέτα του Fazer και κατηφορίζουμε προς το Interlaken μέσα από το απίστευτο τοπίο των καταπράσινων βράχων και των αμέτρητων μικρών καταρρακτών.

Σταματάμε για αναψυκτικό και γρήγορα ψώνια στο Interlaken όπου και επανασχεδιάζουμε το δρόμο της επιστροφής. Για να μην ξημεροβραδιαστούμε στους δρόμους αποφασίζουμε να πληρώσουμε τα τσουχτερά Ελβετικά διόδια τα οποία κοστίζουν γύρω στα 27€ (27€ για χρήση του εθνικού δικτύου για ένα χρόνο). Αφήνουμε πίσω το Interlaken και οδηγάμε δίπλα από την λίμνη Thun μέχρι να στρίψουμε σε επαρχιακό δίκτυο. Η γραφική διαδρομή σκαρφαλώνει στις Άλπεις κατ’ αρχάς μέσα από πυκνά δάση και αρκετούς καταρράκτες. Όσο ανεβαίνουμε τα δέντρα αραιώνουν και αρχίζουν να διακρίνονται οι κορφές των Άλπεων οι οποίες ορθώνονται κατακόρυφα πάνω απ’ τα κεφάλια μας.

Περνάμε απ’ το χωριό Les Diablerettes, γνωστό για τις πολλές πίστες σκι και για τα δεκάδες τελεφερίκ του, και στη συνέχεια βγαίνουμε σε εθνικό δίκτυο για τα τελευταία 60 χιλιόμετρα μέχρι το Martigny. Η λιγοστή κίνηση, οι όμορφες στροφές καθώς και η δαντελένια άσφαλτος μας προτρέπουν να μετατρέψουμε τη διαδρομή από το Martigny μέχρι το σαλέ μας σε αυτοσχέδια πίστα. Γύρω στις 20:00 επιστρέφουμε στο σαλέ ταλαιπωρημένοι αλλά κατενθουσιασμένοι. Φαγητό και σχολιασμός της διαδρομής πριν οδεύσουμε για νάνι.

15 Αυγούστου, Aiguille Du Midi
Μας ξυπνάν οι πρωινές ακτίνες του ήλιου. Για πρώτη φορά διακρίνουμε τις κορφές των Άλπεων στον πεντακάθαρο ορίζοντα. Ο φωτογράφος πιάνει πάλι δουλειά:

Σήμερα είναι η μέρα για να ανέβουμε στις στο Aiguille Du Midi, την κορυφή των Άλπεων που έχουμε επιλέξει. Στην παρέα μας, οι τρεις στους εννέα έχουν κάποια δόση υψοφοβίας, φοβερό ποσοστό. Ο Στράτος αποφασίζει να μην μας ακολουθήσει, ενώ ο Νίκος και ο Κώστας τολμούν. Ως γνήσιοι Έλληνες κατεβαίνουμε στα εκδότρια εισιτηρίων γύρω στις 9:30 το πρωί. Η ουρά είναι πάνω από 200 μέτρα αλλά ευτυχώς κινείτε σε φυσιολογικούς ρυθμούς και τα μαγικά χαρτάκια δεν αργούν να έρθουν στα χέρια μας.
ΥΓ: Για να μην αγχώσω κανένα που πρόκειται να επισκεφτεί το ίδιο μέρος, συναντήσαμε τόση ουρά λόγω ότι το Aquille Du Midi ήταν κλειστό για 3 συνεχόμενες μέρες λόγω τις κακοκαιρίας.

Πληρώνουμε 54€ το άτομο για 2 τελεφερίκ και ένα ασανσέρ που σε ανεβάζουν στα 3842 μέτρα και για άλλο ένα τελεφερίκ ονομαζόμενο «γόνδολα», το οποίο ξεκινάει από το Aiguille Du Midi και σε μεταφέρει στις Ιταλικές Άλπεις περνώντας κάτω από την κορυφή του Mont Blanc. Έχουμε περίπου 1:30 ώρα αναμονή μέχρι να έρθει η σειρά μας έτσι ξεκινάμε για μια βόλτα στο Chamonix. Τα 2 τελεφερίκ κάνουν περίπου 30 λεπτά να σε ανεβάσουν στην κορυφή. Η θέα είναι μαγευτική, τόσο απ’ την κοιλάδα που απλώνετε στα πόδια μας όσο και από τις πανέμορφες χιονισμένες κορυφές που βρίσκονται δίπλα μας.

Βγαίνουμε απ’ το τελεφερίκ και οδηγούμαστε κατευθείαν στην «γόνδολα». Ο Κώστας φοβάται και δεν ακολουθεί και κατά την γνώμη μου καλά έκανε. Η «γόνδολα» δεν είναι για υψοφοβικούς. Είμαι μικρή καθώς χωράει μόνο τέσσερα άτομα και αιωρείται αρκετά ψηλά πάνω από τις χιονισμένες πλαγιές των Άλπεων. Οι προαναφερόμενες πλαγιές είναι γεμάτες από δεκάδες ακτιβιστές και αναρριχητές.

Φτάνοντας στις Ιταλικές Άλπεις μαθαίνουμε ότι λόγω συνωστισμού θα φύγουμε μετά από 2 περίπου ώρες. Το φυλάκιο έχει μαγευτική θέα, ένα μικρό μουσείο με πετρώματα και την ιστορία κατασκευής του (στα Γαλλικά και στα Ιταλικά μόνο φυσικά) και μία μικρή καφετέρια όπου την τιμητική τους έχουν το ρούμι και η ζεστή σοκολάτα. Ο υδράργυρος είναι κολλημένος στους 0 βαθμούς Κελσίου και στους -5 υπό σκιάν. Η έλλειψη οξυγόνου είναι αισθητή. Οποιαδήποτε περιττή κίνηση προκαλεί αμέσως λαχάνιασμα. Ο αέρας πραγματικά ξυρίζει και μεις το ‘χουμε ρίξει στο χορό για να ζεσταθούμε. Ας είναι καλά τα κινητά που παίζουν και mp3. O υψοφοβικός φωτογράφος δεν μασάει από κρύο. Σημαντικό ρόλο βέβαια, έπαιξε το ρούμι που κατέβασε για να αντέξει το τελεφερίκ της επιστροφής. Επιστρέφουμε στο Aiguille Du Midi γύρω στις 17:30 και ο Κώστας που μας περιμένει αναλαμβάνει χρέη ξεναγού. Λόγω ότι το τελευταίο τελεφερίκ αναχωρεί για το χωριό στις 18:30, τα βλέπουμε όλα πολύ γρήγορα και παίρνουμε το δρόμο του κατεβασμού.

Το τελεφερίκ είναι λίγο απότομο στο κατέβασμα και ο Νίκος με τον Κώστα τα βλέπουν όλα. Πίσω στο σαλέ συναντιόμαστε με τον Στράτο ο οποίος είχε πάει μια βόλτα με την μηχανή στα γύρω χωριουδάκια. Μετά το φαγητό επιστρέφουμε στην πόλη του Σαμονί για νυχτερινό περίπατο. Δεν κυκλοφορεί άνθρωπος και το ψιλόβροχο έχει αρχίσει ήδη. Μέχρι να επιστρέψουμε στο σαλέ έχουμε γίνει παπιά.

16 Αυγούστου, Γενεύη (χλμ: 240)
Πέφτουν της βροχής οι στάλες και εμείς παίζουμε αμπεμπαμλόμ αν θα βρέχει και στη Γενεύη. Στο internet που τσεκάραμε χτες έδειχνε καλό καιρό αλλά η τηλεόραση το πρωί έδειχνε βροχές. Τελικός αποφασίζουμε να πάμε και δικαιωνόμαστε καθώς όσο κινούμαστε βόρεια τόσο ανοίγει ο καιρός. 100 χιλιόμετρα μακριά από το σαλέ μας παρκάρουμε κοντά στο διάσημο σιντριβάνι της Γενεύης με το πελώριο πίδακα του, ο οποίος φαίνετε απ’ οποιοδήποτε σημείο της πόλης.

Πανάκριβα πολυτελή αυτοκίνητα, κουστουμαρισμένοι κύριοι, καλοντυμένες κυρίες, στις βιτρίνες ρολόγια που κοστίζουν 4000€….. η πόλη ενδείκνυται μόνο για περπάτημα, όχι για ψώνια. Άξια προσοχής, εκτός από το σιντριβάνι, είναι το ρολόι φτιαγμένο από λουλούδια με το μεγαλύτερο δεπτερολοδείκτη στον κόσμο, η παλιά πόλη και ο καθεδρικός ναός του Αγίου Πέτρου.

Περπατάμε στην παλιά πόλη μέχρι της 17:30 όπου και αναχωρούμε για επιστροφή από μια άλλη διαδρομή που έχω διαβάσει στο διαδίκτυο. Στην αρχή η διαδρομή είναι κουραστική μέσα από δεκάδες χωριουδάκια αλλά γρήγορα στρίβουμε σε επαρχιακό δίκτυο και συγκεκριμένα στο Pas de Morgins. Πανέμορφος στενός επαρχιακός δρόμος ο οποίος σκαρφαλώνει στα 1382 μέτρα. Στο χωριουδάκι στην κορυφή της διαδρομής μία πινακίδα γράφει «Το φαράγγι του διαβόλου». Αν είναι έτσι η κόλαση κλείστε μου θέση… Κατηφορίζουμε προς το σαλέ μας για μάσα και ύπνο καθώς η κούραση από το περπάτημα μας έχει όλους καταβάλει. Πριν ξαπλώσουμε χαζεύουμε λίγο απ’ τα βίντεο που έχουμε τραβήξει on board.

17 Αυγούστου, Top of the Alps (χλμ: 400)
Έχω σηκωθεί αρκετά νωρίς για να επανασχεδιάσω την σημερινή διαδρομή. Το εγχείρημα λίγο δύσκολο αλλά εφικτό, 4 ορεινά περάσματα σε μία μέρα. Cormet de Roseland 1968 μέτρα, Col de l’Iseran 2770 μέτρα (η δεύτερη πιο ψηλή οδική αρτηρία των Άλπεων), Petit St Bernard 2188 μέτρα και τέλος Great St. Bernard 2469 μέτρα. Διασχίζουμε το Chamonix και στρίβουμε για να ανηφορίσουμε στις Άλπεις μέσα από πυκνά δάση και γραφικά χωριουδάκια.

Λίγο πριν το καταπράσινο Cornet de Roseland συναντάμε την γραφικότατη ομώνυμη λίμνη και ένα μεγάλο καταρράκτη. Τα γράμματα που βλέπετε στην άσφαλτο σε μερικές απ’ την φωτογραφίες μας είναι ενθαρρυντικά μηνύματα που έχουν γραφτεί για τους ποδηλάτες καθώς απ’ εδώ περνάει ο ποδηλατικός γύρος της Γαλλίας. Στην κορυφή του Roseland εκτός από τους δεκάδες μοτοσικλετιστές και ποδηλάτες, δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από μια παράγκα με σουβενίρ. Σταματάμε για τις απαραίτητες φωτογραφίες και συνεχίζουμε το απότομο κατέβασμα με συνεχόμενες κλειστές φουρκέτες που καταλήγουν σε ένα γραφικό φαράγγι. Οι δυνατοί άνεμοι που έπνεαν δεν μπόρεσαν να μας χαλάσουν την ομορφιά της διαδρομής.

Πλησιάζοντας το Val d’ Isere, ένα χωριουδάκι πριν το πέρασμα του Col de l’Iseran πέφτουμε σε έργα που γινόταν σε κάποια σήραγγα και μας καθυστερούν αρκετά, μας αποζημιώνει όμως η πανέμορφη λίμνη που διασχίζουμε μετά το τούνελ. Στη συνέχεια πέφτουμε σε κλειστό δρόμο λόγο κάποιου τοπικού πανηγυριού στο Val d’ Isere και καθυστερούμε ακόμα περισσότερο. Ευτυχώς από εκεί και πέρα ο δρόμος είναι ανοικτός προς το Col de l’Iseran. Στο ανέβασμα συναντάμε κάθε λογής μηχανάκια και ποδήλατα. Δεν αργούμε να φτάσουμε στην κορυφή όπου μετά από τις απαραίτητες φωτογραφίες οδεύουμε στο παραπλήσιο cafe, bar, restaurant για ζεστή σοκολάτα οι μισοί και ζεστή σούπα οι άλλοι.

Ο καιρός έχει ψιλοκλείσει και κάνει ψόφοκρυο. Το ρητό «Παντού υπάρχει ένας Έλληνας» επιβεβαιώνετε πλήρως. Βγαίνοντας από το καφέ συναντάμε ένα ζευγάρι με ένα GS 1200 με το οποίο ταξιδεύαμε μαζί στο πλοίο προς Αγκώνα. Έχουν μόλις έρθει από το πέρασμα του Petit St Bernard και οδεύουν για την λίμνη Mont-Cenis. Εμείς παίρνουμε τον ίδιο δρόμο για περίπου 40 χιλιόμετρα ξαναπερνώντας δυστυχώς για ακόμα μια φορά μέσο του πανηγυριού και της κλειστής σήραγγας, μέχρι να στρίψουμε προς το Petit St Bernard. Η ανάβαση είναι θεαματική με φανταστική θέα στην κοιλάδα του Val d’ Isere. Την κορυφή του Petit St. Bernard κοσμεί ένα άγαλμα του Αγίου Βερνάρδου και όχι κάποιου αλκοολικού σκύλου όπως πολλοί θα περίμεναν.

Παραδίπλα ένα μικρό μουσείο γεμάτο με ενδιαφέροντα βιβλία, φυσικά όλα στα Γαλλικά. Ούτε καν στα Ιταλικά όπου τα σύνορα είναι μόλις μερικά μέτρα μακριά. Συνεχίζουμε στην Ιταλική πλευρά του περάσματος και κατηφορίζουμε προς την Aosta. Μένουμε εκτός αυτοκινητόδρομου για να γλιτώσουμε τα διόδια αλλά δεν γλιτώνουμε την κίνηση. Μερικά χιλιόμετρα μετά την Aosta ξεκινάει το ανέβασμα για το Great St. Bernard. Στην διαδρομή συναντάμε μόνο μοτοσικλέτες χάρις το ομώνυμο τούνελ που διασχίζει τα βουνά κάτω από το πέρασμα και τραβάει όλη την κίνηση. Ο δρόμος στενός, καλοδιατηρημένος με φανταστική θέα της κοιλάδας της Aosta πίσω μας.

Η κορυφή η οποία φιλοξενεί και τα Ιταλό-Ελβετικά σύνορα, ήταν πνιγμένη στην ομίχλη και μας εμπόδιζε να χαζέψουμε το πανέμορφο τοπίο. Δίπλα σε μία εντυπωσιακή λίμνη βρίσκονται μερικά μαγαζάκια με σουβενίρ, ένα μοτέλ και ένα μικρότερο πανομοιότυπο άγαλμα -με αυτό που συναντήσαμε στο προηγούμενο πέρασμα- του Αγίου Βερνάρδου. Ψιλοβρέχει και κάνει αρκετό κρύο πράγμα που μας κάνει να αναχωρήσουμε με γοργούς ρυθμούς. Το Ελβετικό κομμάτι του περάσματος υπερτερεί σε ποιότητα δρόμου αλλά υστερεί σε θέα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι όμορφο.

Για μία ακόμα φορά φτάνουμε στο Martigny όπου και αρχίζουν οι κόντρες στην αυτοσχέδια πίστα μας μέχρι το σαλέ μας στην Argentiere. Κουρασμένοι αλλά για ακόμα μια φορά κατενθουσιασμένοι από τις εικόνες που μαζέψαμε σήμερα, οδεύουμε για φαγητό και στη συνέχεια για νάνι.

18 Αυγούστου, Chamonix
Η σημερινή μέρα ήταν αφιερωμένη στο Σαμονί. Όχι για όλους όμως. Ο Κώστας, ο Στράτος και ο Νίκος αποφασίζουν να πάνε Γενεύη για μια δεύτερη βόλτα. Οι υπόλοιποι κατεβαίνουμε στο Σαμονί για μια τελευταία βόλτα στην πόλη. Δίνουμε ραντεβού στο σαλέ στις 17:00 για καθαριότητες. Αύριο πρέπει να το παραδώσουμε στην κατάσταση που το παραλάβαμε και όχι όπως είναι τώρα, σα να έχει σκάσει μια βόμβα ναπάλμ στη μέση. Στους πεζόδρομους του Σαμονί γίνετε χαμός. Τα μαγαζιά ασφυκτιούν από ορειβατικό και αθλητικό εξοπλισμό σε αρκετά προσιτές τιμές. Ο Θοδωρής με την Ελένη αναχωρούν για άλλη μια επίσκεψη στην αυτοσχέδια πίστα μας μέχρι το Martigny. Μάλλον προσπαθούν να βελτιώσουν λίγο το χρόνο τους.

Οι υπόλοιποι, δηλαδή εγώ, ο Στέλιος, ο Μήτσος και η Αντιγόνη συνεχίσουμε την βόλτα μας και επισκεπτόμαστε το μουσείο της πόλης. Το μουσείο είναι αφιερωμένο στην ιστορία της πόλης και των γύρω Άλπεων. Φυσικά τα πάντα είναι στα Γαλλικά και προσπαθούμε να πιάσουμε μερικές λέξεις για να καταλάβουμε βαθύτερα τι βλέπουμε.
Οι ταξιδευτές της Γενεύης επισκέπτονται μια λίμνη -στην επιστροφή τους προς Σαμονί- στα μέσα της διαδρομής. Οι λίμνες είναι κάτι σας τις Ελληνικές παραλίες για τους κατοίκους της περιοχής. Πολύ κόσμος κάνει μπάνιο και ηλιοθεραπεία. Επιστροφή στο σαλέ για φασίνα. Τα σύννεφα κάνουν παιχνίδια με τις γύρω κορυφές και εμείς κάνουμε πειράματα με τις φωτογραφικές μηχανές μας.

Ακολουθεί προσπάθεια για να φτιάξουμε fondue (Ελβετική συνταγή με λιωσμένα τυριά). Δεν είχε 100% επιτυχία αλλά τρωγόταν και αυτό φάνηκε στα πόσα δευτερόλεπτα εξαφανίστηκε. Το φοντί συνοδευόταν φυσικά από τα απαραίτητα κοψίδια. Κάνει ψιλοκρύο αλλά εμείς τρώμε στην βεράντα για να μην λερώσουμε τα καθαρισμένα.

19 Αυγούστου, Argentiere – Sondrio (χλμ: 370)
Χωρίς να ‘χουμε πιει καφέ για να μην λερώσουμε τα καθαρισμένα, 9:00 το πρωί έχουμε παραδώσει το σαλέ και κατηφορίζουμε προς Ελβετία με τελικό προορισμό μας το Sondrio της Ιταλίας. Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ στην Ελβετία λόγω φτηνότερης βενζίνης και αποχαιρετούμε την αυτοσχέδια πίστα μας φτάνοντας στο Martigny. Κινούμαστε για 50 χιλιόμετρα περίπου στο Εθνικό δίκτυο της Ελβετίας πριν στρίψουμε για να ανέβουμε σε ένα ακόμα πέρασμα, το Simplonpass. Σταματάμε αρκετά πριν την κορυφή για το πρωινό καφεδάκι μας και συνεχίζουμε μέχρι την κορυφή του Simplonpass σε υψόμετρο 2005 μέτρα.

Φοράμε τα αδιάβροχα μας καθώς έχει αρχίσει να βρέχει για τα καλά και κατηφορίζουμε για Ιταλία. Κινούμαστε σαν κότες καθώς ο δρόμος έχει αρκετή κίνηση λόγω ότι το Simplonpass είναι μία από τις βασικές οδικές αρτηρίες που ενώνουν την Ιταλία με την Ελβετία και γλιστράει αρκετά (ναι, υπάρχουν δρόμοι που γλιστράν και στην Ευρώπη). Ακολουθούμε τον SS337 για Locarno μια πανέμορφη διαδρομή που επελέγη τυχαία. Ο δρόμος είναι αρκετά στενός αλλά καλός και κινείτε μέσα σε ένα καταπράσινο φαράγγι με πετρόχτιστες γέφυρες, καταρράκτες, μία τεχνητή λίμνη με το φράγμα της και καταλήγει και πάλι στην Ελβετία. Στην Ελβετία ξαναγεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας -φτηνή βενζίνη είπαμε- και συνεχίζουμε από Εθνική οδό μέχρι το Lugano.

Περνάμε δίπλα απ’ την όμορφη λίμνη του και συνεχίζουμε προς Ιταλία και λίμνη Como. Ο δρόμος ασφυκτιεί από κίνηση. Δεν υπάρχει η δυνατότητα επιλογής εναλλακτικής διαδρομής, πράγμα που μας κάνει να μαρτυρήσουμε μέχρι να φτάσουμε στο Sondrio. Τακτοποιούμαστε στο ξενοδοχείο μας (Vittoria Hotel), μπανάκι και γρήγορη εξόρμηση στην παλαιά γραφική πόλη. Περπατάμε αρκετά μέχρι να καταλήξουμε σε μία πιτσαρία όπου τρώμε τον αγλέουρα. Μετά το φαγητό συνεχίζουμε τον περίπατο μας στην παλιά πόλη -για χώνεψη- πριν οδεύσουμε για ύπνο.

20 Αυγούστου, Sondrio – Desenzano della Garda (χλμ: 380)
Το ξακουστό Passo di Stelvio -η ψηλότερη κορυφή των Ιταλικών Άλπεων- απέχει περίπου 80 χιλιόμετρα από το ξενοδοχείο μας. Όσο περισσότερο πλησιάζουμε τόσο πληθαίνουν και οι μοτοσικλέτες που συναντάμε. Στο ανέβασμα για το Stelvio έχω χαιρετήσει πάνω από 100 μοτοσικλετιστές που κατεβαίνουν. Ούτε απομόνωση δεν προλαβαίνω να πατήσω (σσ. εκτός συνόρων ο χαιρετισμός γίνετε με το σήκωμα του χεριού και όχι αναβόσβημα φώτων). Στην κορυφή γίνετε χαμός από μοτοσικλέτες και μοτοσικλετιστές. Είναι το πιο πολυπληθέστατο πέρασμα που επισκεφτήκαμε στην βόλτα μας. Το υψόμετρο είναι 2758 μέτρα και το κρύο τσουχτερό.

Ένας Αλβανός που έχει περάσει απ’ την Ελλάδα πουλάει hot dog. Φοβερή αίσθηση να παραγγέλνεις μετά από τόσο καιρό στα Ελληνικά…. Η κορυφή φιλοξενεί και πολλά μαγαζάκια με σουβενίρ, με αρκετά έξυπνα T-Shirt και ότι άλλο βάλει ο νους σας. Ψωνίζουμε και κατηφορίζουμε σιγά-σιγά την ανατολική πλευρά του περάσματος. Ο Νίκος σταματάει για μια γρήγορη φωτογραφία. Η στέκα δεν μπαίνει καλά και το V-Strom κυλάει στην κατηφόρα πριν ξαπλώσει στην άσφαλτο, ευτυχώς με μόνη απώλεια την άκρη της μανέτας.

Βγαίνουμε autostrada και σταματάμε για βενζίνη. Βάζουμε τα mp3 player και ετοιμαζόμαστε για ένα βαρετό μουσικό ταξίδι μέχρι την Desenzano della Garda. 160 χιλιόμετρα αργότερα ή αρκετά τραγούδια αργότερα και κατά 9,80€ φτωχότεροι, αφήνουμε την autostrada και μπαίνουμε στην Desenzano della Garda και οδεύουμε για το ξενοδοχείο μας, το Hotel Europa. Χωρίς να το ξέρουμε, μάλλον έχουμε έρθει στην Μύκονο της Ιταλίας. Το θερμόμετρο είναι στους 30 βαθμούς Κελσίου, με τις καυτές ιταλίδες να το ανεβάζουν ακόμα περισσότερο.

Θολωμένοι και σαστισμένοι απ’ όλα αυτά που βλέπουμε, παίζουμε την κουτουλιά και μπαίνουμε σε ένα εστιατόριο Α’ κατηγορίας. Τρώμε και πίνουμε λιτά πριν καταλήξουμε για ύπνο.

21 Αυγούστου, Desenzano della Garda – Ancona (χλμ: 440)
Στο πρωινό ρίχνω ιδέα να πάμε στο αυτόνομο κρατίδιο του San Marino. Το ‘χα άχτι από πέρυσι που δεν μπορέσαμε να πάμε λόγω καταρρακτώδους βροχής. Η ιδέα άρεσε σε όλους και δεν αργούμε να ξεχυθούμε για ακόμα μία φορά στην βαρετή autostrada. Λίγο πριν την έξοδο για Bologna πέφτουμε πάλι σε μποτιλιάρισμα. Η λωρίδα SOS καταπατείτε και πάλι βάναυσα από τις 7 μοτοσικλέτες της παρέας μας για καμιά 20αριά χιλιόμετρα. Στο ύψος του Ρίμινι βγαίνουμε από autostada για να διανύσουμε τα τελευταία 25 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν απ’ το «βράχο». Το ιστορικό κάστρο με τα εμπορικά μαγαζιά είναι το σημείο που επισκέπτονται όλοι οι τουρίστες. Έτσι κάνουμε και εμείς, χαζολογώντας πότε τη θέα και πότε τα μαγαζιά.

Έχει αρκετά φτηνά πράγματα, καθώς τα πάντα είναι αφορολόγητα, αλλά λίγα είναι αυτά που πραγματικά αξίζει να αγοράσεις. Για όσους ενδιαφέρονται έχει καταπληκτικές τιμές σε σπαθιά, μαχαίρια, σουγιάδες καθώς και σε ξυλόγλυπτα διακοσμητικά. Γύρω στις 17:30 αναχωρούμε για τα διανύσουμε τα τελευταία 100 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν απ’ την Ancona. 1:30 ώρα αργότερα παρκάρουμε έξω από το check in.

Τσεκάρουμε εισιτήρια και επιβιβαζόμαστε στο άδειο καράβι. Τακτοποιούμαστε και αράζουμε σε κάποια γωνιά κάνοντας απολογισμό της εκδρομής μας. Συζητάμε το τι μας άρεσε και τι όχι, τι θα θέλαμε να κάνουμε που δεν κάναμε, τι πρέπει να προσέξουμε στην επόμενη μας εξόρμηση κτλπ. Είναι ένας τρόπος να βελτιωνόμαστε κάθε χρονιά. Μ’ αυτά και μ’ αυτά η ώρα περνάει και τραβάμε όλοι στις κουκέτες μας για ύπνο.

22 Αυγούστου, Πάτρα – Αθήνα (χλμ: 215)
Ξεραινόμαστε στον ύπνο μέχρι της 10:30 το πρωί. Ακολουθεί mundobasket Ελλάδα-Αυστραλία. Η Εθνική κερδίζει με ένα καλάθι διαφορά στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Στο καράβι γίνετε ο χαμός. Εθνική Ελλάδος γεια σου.
Το καράβι δένει γύρω στις 16:00 και εμείς αναχωρούμε άμεσα για Πειραιά, σαν τις κότες βέβαια. Η υπερβολική ζέστη με κοιμίζει πάνω στην μοτοσικλέτα αλλά κάτι λάδια στην στροφή για Σχιστό φροντίζουν να με ξυπνήσουν. Ευτυχώς χωρίς να βρεθώ φαρδύς πλατύς στην άσφαλτο. Επιβίβαση στο κατάμεστο καράβι για Χανιά και προσπάθεια για επιστροφή στην πραγματικότητα.

23 Αυγούστου, Χανιά
Στην πρωινή καθιερωμένη μπουγάτσα είμαστε όλοι αμίλητοι. Κοιτάζω τα πρόσωπα όλων. Ένα παγωμένο χαμόγελο και ένα απλανές βλέμμα που μάλλον προσπαθεί να κάνει ένα flash back σε αυτά που περάσαμε και σε όλα αυτά τα υπέροχα τοπία που είδαμε. Περάσαμε υπέροχα αλλά πάντα θες και άλλο……

Επίλογος
Όταν άρχισα να γράφω αυτές τις γραμμές, συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα με λόγια να περιγράψω τα πανέμορφα τοπία των Άλπεων. Όση προσπάθεια κι αν έκανα, δεν μπόρεσα να μεταφέρω τις εικόνες που έχω στο μυαλό μου σε χαρτί. Ελπίζω το πλούσιο φωτογραφικό υλικό να καλύψει αυτή την αδυναμία του λόγου μου και να σας πει ότι εγώ δεν μπόρεσα να γράψω…..

Χιλιόμετρα – Κατανάλωση – Στατιστικά
Η κατανάλωση δεν είναι 100% αντιπροσωπευτική, καθώς πρέπει να υπολογιστεί ότι το Fazer και το μαύρο V-Strom ήταν διπλοί, το μπλε V-Strom ήταν του φωτογράφου ο οποίος συχνά έμενε πίσω για φωτογραφίες και μετά πλακωνόταν για να μας φτάσει και το ασημί V-Strom έσβηνε στις κατηφόρες μήπως και καταφέρει να βγει πρωταθλητής στην κατανάλωση. Το αναβόσβημα αυτό του κόστισε μια μπαταρία -ευτυχώς τον άφησε όταν επιστρέψαμε- και κανονικά θα έπρεπε να προσθέσουμε το κόστος της στην κατανάλωση

Μοτοσικλέτα Χιλιόμετρα Λίτρα Λίτρα/100 χιλ.
TDM 900 3698 169,95 4,595727
V-Storm 650 ασημί 3857 177,94 4,61343
GS 1200 3845 193,00 5,019506
V-Storm 650 μπλε 3747 190,33 5,07953
V-Storm 650 μαύρο 3561 197,35 5,541983
Adventure 990 3705 206,53 5,574359
Fazer 1000 3736 231,59 6,198876

Τα παρακάτω στατιστικά είναι παρμένα απ’ το navigator, το οποίο φιλοξενούταν στο τιμόνι του TDM. Γενικά αντιπροσωπεύουν όλα τα μηχανάκια, εκτός τα χιλιόμετρα που διανύσαμε -τα ακριβή χιλιόμετρα κάθε μοτοσικλέτας φιλοξενούνται στον προηγούμενο πίνακα- και την μέγιστη τελική ταχύτητα η οποία ελάχιστα επηρεάζει την μέση ωριαία.

Χιλιόμετρα που διανύσαμε: 3698
Μέση ωριαία: 69,3
Γενική μέση ωριαία: 50,3 (υπολογίζει και τον χρόνο που είμαστε σε στάση)
Μέγιστη ταχύτητα: 194 (του TDM)
Ώρες πάνω στη μοτοσικλέτα: 71:09 (γενικό σύνολο, ασχέτως αν εμείς κάναμε στάση ή είμαστε σταματημένοι σε κάποιο φανάρι)
Οδηγικές ώρες: 51:40 (όσες ώρες κινούταν η μοτοσικλέτα)
Εν στάση: 19:28 (όσες ώρες δεν κινούταν η μοτοσικλέτα)

Ξενοδοχεία
Παρακάτω παραθέτω μερικές πληροφορίες και εντυπώσεις από τα ξενοδοχεία που διαμείναμε. Ίσως να φανούν χρήσιμες σε κάποιους που θελήσουν να περάσουν απ’ τα μέρη που περάσαμε. Όσο αναφορά τις τιμές, δεν τις αναφέρουμε διότι αυτές συνήθως αλλάζουν από χρόνο σε χρόνο. Απλός αναφέρουμε πως μας φάνηκε η τιμή του ξενοδοχείου σε σχέση με αυτά που μας παρείχε και σε σχέση με τα υπόλοιπα ξενοδοχεία την σεζόν που ταξιδέψαμε.

Grand Hotel Guinigi, Lucca, Italy
Δωμάτια: Άριστα, ευρύχωρα με όλες τις ανέσεις
Τοποθεσία: Σούπερ, 1 χιλιόμετρο περίπου μακριά απ’ την παλιά πόλη
Πρωινό: Πολύ καλό, πλούσιος μπουφές
Πάρκινγκ: Ναι αλλά σε εξωτερικό χώρο
Τιμή: Καλή
Παρατηρήσεις: -

Everest Chalet, Argentiere, France
Δωμάτια: Πολύ καλά. Τα 2 τρίκλινα δωμάτια είναι σε στυλ σοφίτας και έχουν χαμηλό ταβάνι. Όποιος κοιμάται εκεί δεν γλιτώνει την κουτουλιά.
Τοποθεσία: Τέλεια. Ήσυχη τοποθεσία και το χωριουδάκι σου παρείχε ότι χρειαζόσουν.
Πρωινό: Ας είναι καλά ο μάγειρας μας
Πάρκινγκ: Ναι στο υπόγειο του σαλέ
Τιμή: Άριστη
Παρατηρήσεις: -

Vittoria Hotel, Sondrio, Italy
Δωμάτια: Πολύ καλά.
Τοποθεσία: Πολύ καλή, 1,5 χιλιόμετρο μακριά απ’ την παλιά πόλη.
Πρωινό: Λιτό αλλά καλό
Πάρκινγκ: Ναι σε υπόγειο, 50 μέτρα μακριά από το ξενοδοχείο.
Τιμή: Τσιμπιμένη
Παρατηρήσεις: Η πόλη του Sondrio δεν είναι τίποτα το εντυπωσιακό. Εμείς την επιλέξαμε επειδή ήταν κοντά στο Passo di Stelvio (80 χλμ)

Hotel Europa, Desenzano della Garda, Italy
Δωμάτια: Kαλά
Τοποθεσία: Άριστη, 2 τετράγωνα μακριά απ’ το πεζόδρομο και δίπλα στη λίμνη.
Πρωινό: Μέτριο
Πάρκινγκ: Ναι, υπαίθριο στην πίσω πλευρά του ξενοδοχείου.
Τιμή: Τσιμπιμένη
Παρατηρήσεις: Η Desenzano della Garda και γενικά οι πόλεις στις λίμνες Garda και Como τις Ιταλίας είναι ακριβές και σε διαμονή και σε φαγητό. Ο λόγος είναι ότι οι λίμνες της Ιταλίας είναι κάτι σαν τα δικά μας παραθαλάσσια ακριβά θέρετρα.

Κοστολόγιο
Το μεγαλύτερο συνήθως «κόλλημα» για μια εκδρομή εκτός συνόρων είναι το οικονομικό. Κατά τη δική μου άποψη και όπως θα δείτε στον παρακάτω πίνακα το κόστος είναι πολύ μικρότερο από ότι ο καθένας φαντάζετε. Ο προϋπολογισμός της εκδρομής -όπως προανέφερα- ήταν 1500€ ανά άτομο, στον οποίο πέσαμε μέσα. Στο παρακάτω πίνακα αναφέρω τα απαραίτητα έξοδα για να γίνει μια παρόμοια εκδρομή (δεν αναφέρω έξοδα για αναμνηστικά, δωράκια κτλπ καθώς δεν θεωρούνται απαραίτητα):
Ακτοπλοϊκά εισιτήρια (Χανιά – Πειραιάς – Χανιά & Πάρτα – Αγκώνα – Πάτρα) 318,59
Grand Hotel Guinigi (1 βράδυ) 37,00
Everest Chalet (1 βδομάδα) 195,55
Vittoria Hotel (1 βράδυ) 50,00
Europa Hotel (1 βράδυ) 46,00
Βενζίνες 224,22
Διόδια 127,89
Φαγητό 220,00
Διάφορα (Τελεφερίκ, μουσείο) 58,00
Σύνολο 1337,25 euro

Σχετικά Άρθρα:

• Gentlemen, start your engines: 15 μέρες στην Κεντρική Ευρώπη
  Πριν την εκκίνηση Ο Murphy ξανακτυπά. Αν και εμείς προνοήσαμε να κλείσουμε τα εισιτήρια μας νωρίς το τουριστικό γραφείο είχε άλλη άποψη. Ευτυχώς που π…



• Getting ready 4 action: Παρθενικό ταξίδι στην Ευρώπη…
  Για αρκετά χρόνια τριγυρνούσε στο μυαλό μας μια εκδρομή έξω από τα σύνορα της Ελλάδας όπου για διάφορους λόγους (κυριότερο οικονομικούς) αναβαλλόταν …



• 3 μέρες στα πανέμορφα Ζαγοροχώρια!
  Πριν ακόμα σβήσουν καλά-καλά οι εικόνες και τα συναισθήματα της εξόρμησης μας στις Δυτικές Οροσειρές της Ελλάδος, προσπαθούμε να σας μεταφέρουμε, από …



• MUGELLO: Το CounterSteer οδήγησε στις ιταλικές δρομάρες, έφαγε μακαρονάδες και απόλαυσε τα τρελά γκάζια του Moto Gp
  Kάθε μοτοσικλετιστής που σέβεται τον εαυτό του πρέπει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να επισκεφτεί μία από τις πίστες motogp που υπάρχουν διάσπαρτε…



• Έκθεση μοτοσικλέτας 2008: Η γιορτή της μοτοσικλέτας
  Έχουν περάσει λίγα μόλις εικοσιτετράωρα απ’ όταν επιστρέψαμε από την 5η Έκθεση μοτοσικλέτας που πραγματοποιείται στο Ελληνικό από 29 Μαρτίου έως και 6…