Βασίλη γεννήθηκες στην Ελλάδα …
Ναι το 1958. Έζησα στην Αθήνα μέχρι 28 χρονών . Πρώτα απ’ όλα ήμουν φυσιολάτρης και παράλληλα είχα μια αγάπη, μια αρρώστια για τα μηχανάκια. Μεγάλωσα μέσα στα μηχανάκια. Ο αδερφός μου ήταν ψιλό παλαβός. Πήγαινε στο Τατόι συνέχεια (Νέα Ιωνία). Ήταν μανιώδης με τα μηχανάκια. Τότε ήταν εποχές που αρκούσε να δουλεύεις όλη την εβδομάδα και τα λεφτά που έβγαζες να τα έδινες στο τέλος την εβδομάδας για να νοίκιασες ένα «ζούνταπ» 3τάχυτο και να πηγαίνεις στη Βάρκιζα, να τα κάνεις τρικάβαλα, να πηγαίνεις «του σκοτωμού» και να το ευχαριστιέσαι.

Ήταν η περίοδος των τρελών μοτοσικλετιστών όπου με την τρέλα τους αυτή εξωτερίκευαν την αγάπη τους για τα «μηχανάκια». Αφιέρωναν όλη την Κυριακή τους. Το πλένανε, το σκουπίζανε, το λαδώνανε και το βολτάρανε και ήταν ευχαριστημένοι με όλα αυτά που είχαν κάνει. Απασχολούσαν τον εαυτό τους με την μεγάλη τους αγάπη. Αυτό ήταν ο μοτοσικλετισμός τότε. Εσωτερική ανάγκη. Οι πιο προχωρημένοι είχαν ξεκινήσει και αγόρασαν κάτι BSA, Norton Commando κ.α.. Μετά εμφανίστηκαν τα γιαπωνέζικα…τα Samurai, οι «σκοτώστρες», τα δίχρονα.

Ποια ήταν η πρώτη μοτοσυκλέτα, το πρώτο μ η χ α ν ά κ ι που είχες ;
Μηχανάκια είχα πολλά. Ένα μοτογκούζι δυάρι με ταχύτητες που μπαίνανε καρφωτές στο χέρι, χωρίς αμπραγιάζ με έβαλε στο λούκι. Μου το είχε χαρίσει ο αδερφός μου. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που πήγα και παρακολούθησα αγώνα στο Τατόι και συγκεκριμένα μια ειδική διαδρομή του Ακρόπολης που μετρούσε σαν σιρκουίτ χρονομετρημένο. Από 12 χρονών είχα είδη ξεκινήσει να πηγαίνω. Θυμάμαι λοιπόν μετά καθώς γύριζα σπίτι ενθουσιασμένος, προσπαθούσα να κάνω ότι κάνανε κι αυτοί. Θυμάμαι επίσης τις πρώτες επεμβάσεις που έκανα στο μοτογκουζι μου.

Μιμήθηκα λοιπόν αυτό που έβλεπα σαν μόδα τότε στο δρόμο. Οι προφυλακτήρες, τα πλαστικά, τα φανάρια, τα φλας, ήταν όλα μπαλωμένα – κολλημένα με τσιρότα (ύστερα από ατυχήματα, τρακαρίσματα κτλ). Πήρα λοιπόν κι εγώ το μηχανάκι και άρχισα να το ξηλώνω και μετά να το κολλάω κομμάτι κομμάτι με τσιρότα για να το παίξω κάπως, καταλαβαίνεις τώρα!. Πήγα στο φαρμακείο και αγόρασα τσιρότα. Το γέμισα τσιρότα και μονωτική ταινία Αυτή ήταν η πρώτη μετατροπή που του έκανα, εκτός από τα φίλτρα που του έβγαζα για να κάνει περισσότερο θόρυβο. Έπαιρνα το μοτογκούζι μου και έτρεχα στις γειτονιές και έψαχνα μέρη για να ντριφτάρω και να μπω στις στροφές με «στυλ».

Τα πετύχαινα, αλλά μόνιμα τα γόνατα μου ήταν ματωμένα. Στα δώδεκα και δεκατρία το αίμα πήζει γρήγορα! Άσε που ήταν και μια μορφή παρασήμου…Είχα φτάσει σε σημείο να τα δείχνω στους φίλους μου, ενώ η αστυνομία, συχνά πυκνά έκανε τα παράπονα στους γονείς μου -μάζεψε τον γιο σου- θα σκοτωθεί κτλ. Όλα αυτά σε ηλικία 12 ετών με έκαναν γνωστό σαν τον Αγκοστίνι της περιοχής. Ήταν τότε που ο Αγκοστίνι σάρωνε τις πρώτες θέσεις στις πίστες και τα περιοδικά. Δεν άφηνα περιοδικό για περιοδικό. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να τα κρατήσω όλα. Θα χρειαζόμουν προφανώς πολλά σπίτια για να τα χωρέσω.

Σήμερα παράγεις βιολογικά προϊόντα, ντοματούλες, αγγουράκια, μελιτζάνες κ.α., ενώ παράλληλα έχεις συνεργείο-φανοποιείο για τις ανάγκες της περιοχής και όχι μόνο. Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά στο χώρο δουλείας σου, θα δει κατασκευές καρτ, ανακατασκευές αυτοκινήτων, ιδιοκατασκευές μοτοσυκλέτων για «ντραγκστερ» και γενικά τις παναγιάς τα μάτια. Τέλειωσες κάποια σχολή; Πως ασχολήθηκες με το «σπορ»;
Ή μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου έγινε όταν τελειώνοντας το δημοτικό, μπήκα σε μια νυχτερινή σχολή και ξεκίνησα την ζωή μου σε ένα συνεργείο αυτοκινήτου σαν βοηθός φανοποιού. Εκεί ήμουν 14 χρονών. Δεν μπορούσα ακόμα να φτιάξω καρτ. Έτσι αγόρασα σασί έτοιμο, το οποίο το είχε φτιάξει ο Φαμπιάτος, Ελληνικής κατασκευής και του κάθισα ένα κινητήρα από “καρέλι” καινούργιο 2χρονο, πενηντάρι, 4τάχυτο. Τα λεφτά τα μάζεψα με πολύ κόπο… 200 δρχ την εβδομάδα. Πολύ ωραίο – Μόνος μου, εξατμίσεις κτλ. Έκανα κι έναν αγώνα τότε, 15 χρονών.

Το καρτ εκείνο, το κυκλοφορούσα στον δρόμο. Μετά έφτιαξα άλλο ένα με ένα φίλο μου που ήταν σιδεράς (καλίμπρα ). Έφτιαξα κι άλλα, για φίλους. Άλλες εποχές. Πολλά δεν γινότανε για λεφτά, αλλά από μεράκι. Βιοπορισμός, ήταν το μεροκάματο. Οι μετατροπές στα αυτοκίνητα είχαν τα λεφτά. Τα καρτ, τα μηχανάκια κτλ ήταν χόμπι, ήταν αγάπη. Για μένα, ακόμα είναι αγάπη και θα πεθάνω με αυτή την αγάπη!

Στις φωτογραφίες σου, βλέπω αρκετές τσόπερ κατασκευές ιδιαίτερες και πατεντιάρηκες, σκαραβαίους με κομμένα φτερά και εξατμίσεις στο θεό…
Από 17 χρονών άρχισα να κατασκευάζω τσόπερ. Ήταν μια εύκολη λύση. Συμμαχικά πολλά από την εποχή…επιμήκυνση μπροστινού συστήματος- πλάτες- ποδοστήρια- τιμόνια- φανάρια- εξατμίσεις κ.λ.π . Άλλα τα έφτιαχνα από την φαντασία μου, άλλα τα ξεσήκωνα από αμερικάνικα περιοδικά. Το θέμα είναι αυτό που εγώ σκέφτηκα κάποτε. Είχα έμπνευση. Ζούσα σε ένα υπόγειο 18 τ.μ. στην Αθήνα και σκέφτηκα να το κάνω επάγγελμα. Το πρωί δούλευα στο μαγαζί και το απόγευμα και τα σαββατοκύριακα έφτιαχνα τσόπερ για φίλους και για μένα. Σε λίγο καιρό τα βαριόμουν. Τα έδινα και ξεκινούσα άλλο. Εμένα με εξίταρε η κατασκευή!

Τα λεφτά που έπαιρνα ήταν ίσα ίσα για να ξεκινήσει το επόμενο. Ενωτικό τότε. Δεν ήμουν η Χ εταιρεία κυριλέ που ακουμπούσες 30.000 ευρώ-δραχμές τοτε- και μετά έβριζες. Ήμουν ο Μπίλυς που έφτιαχνε τα τσόπερ!.
Στα 20 έκανα δικό μου μαγαζί και άρχισα να φτιάχνω αυτοκίνητα στυλ Hot Roαd. Ένα συμβατικό Renault 850 κ.εκ. το είχα μετατρέψει σε 2.000 κ.εκ.. Περνάγαμε μια χαρά. Μετά είδα ότι δεν χώραγα στην Αθήνα, πολλά αυτοκίνητα, πολλά μηχανάκια και δεν είχα χώρο. Έτσι μια μέρα που λες πήρα τα βουνά και έφτασα εδώ, στην Κρήτη!. Υπήρχε χώρος δικός μου και εδώ μέσα έχτισα πάλι τα όνειρα μου! Ό,τι είδες εδώ μέσα δεν είναι τίποτα για να φτιάχνω λεφτά. Από την Αθήνα έχω φέρει κάτι μηχανάκια, αμάξια, ποδήλατα, καρτ και εργαλεία.

Τα ντράγκστερ; Πες μας για τα ντράγκστερ
Έτρεξα μόνο για ένα χρόνο στα 50 κ.εκ.. χωρίς συναγωνισμό. Στο άθλημα του ντράγκστερ είχα πάντα την πρώτη θέση στη συγκεκριμένη κατηγορία. Μετά ήρθα Κρήτη.

Τι μηχανή έχεις τώρα;
Έχω ένα Bros 400. Το έχω ψιλογδήσει. Αξιόπιστο. Τώρα θέλω να πάρω το Kawasaki ZRX 1100, σαν ρετρό μηχανάκι, να ησυχάσω επιτέλους.(Το είπε και το έκανε. Καλορίζικο!)

Σήμερα ασχολείσαι με τα νέα του μοτοσικλετισμού, της αυτοκίνησης. Πώς σου φαίνονται τα νέα μοντέλα; Προτιμάς γιαπωνέζικα ή ευρωπαϊκά;… Πες τα όλα τώρα!
Εγώ σαν παραδοσιακός μηχανόβιος προτιμώ τα μηχανάκια τα γυμνά τύπου CB. Είναι η πρώτη μου αγάπη και δεν την αποχωρίζομαι. Όχι ότι δεν μου αρέσουν τα καινούργια μηχανάκια, η τεχνολογία καλή είναι αλλά προτιμώ κάτι πιο ρετρό. Τα καρμπιλατέρ θέλω να τα ακούω… τον ήχο της εξάτμισης μαζί με τα καρμπυρατέρ να συντονίζονται. Όταν εγώ καβαλώ μια μοτοσικλέτα δεν θέλω να πετύχω τον καλύτερο χρόνο στον δρόμο γιατί είναι πολύ επικίνδυνο, ειδικά στους δρόμους μας.

Επειδή έχω χάσει και μερικούς αγαπημένους φίλους με τα μηχανάκια, τώρα έχω βάλει νερό στο κρασί μου- προσέχω περισσότερο! Θα σου πω κάτι…Το θέμα πάει μακριά. Έχει να κάνει περισσότερο με οικονομικούς παράγοντες και όχι με το ότι αυτοί οι άνθρωποι που φτιάχνουν τους δρόμους είναι δολοφόνοι. Σίγουρα οι δρόμοι εδώ στην Κρήτη είναι πολύ «κακοί». Έχω δει μερικούς δρόμους τελευταία να κατασκευάζονται καλύτερα. Οι παλιοί δεν περιμένω ποτέ να αλλάξουν παρά μόνο αν η Κρήτη- η Ελλάδα αλλάξει και γίνει κάτι άλλο. Δεν μπορείς να πεις ότι εγώ π.χ. έπεσα γιατί έπεσα σε λακκούβα ή σε λάδια. Μια φορά είχα δει τον Paul Smart με ένα Ducati ρετρό στο Τατόι. Είχε τρέξει και είχε βγει πρώτος βέβαια πριν 30 χρόνια. Όταν τέλειωσε ο αγώνας τον ρωτήσανε τι πίστευε για την πίστα και είχε πει: «Αυτή η πίστα είναι καλή, για μοτοκρόςς»!!!

Αν θέλει κάποιος να κάνει χρόνους στους δρόμους της Κρήτης, εεέ ας πάρει καλύτερα ένα supermotard ρε παιδί μου! Δεν μπορεί να πάρει ένα street. Θα μου πεις… εμάς που μας αρέσει η ταχύτητα, η κλίση κτλ; Ε, τί να κάνουμε δεν είναι αυτοί οι δρόμοι κατάλληλοι και την ζορίσεις την τύχη σου.

Το να κάνεις την κα#/*λα σου στον δρόμο είναι πάρα πολύ εύκολο αλλά και πάρα πολύ επικίνδυνο, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους! Απ όσο γνωρίζω έχεις την εμπειρία του αμερικάνικου τρόπου ζωής αφού ταξιδεύεις συχνά πυκνά εκεί. Πώς βλέπει ο αμερικάνος την μοτοσικλέτα και το αυτοκίνητο; Ρωτάω από απλή περιέργεια…
Κοίταξε να δεις. Είναι άλλοι κι άλλοι. Πρώτα απ’ όλα η αξία (τιμή) φαίνεται ίδια αλλά δεν είναι. Γιατί μιλάμε για διαφορετικούς μισθούς. Το βλέπουν σαν αναλώσιμο. Σου λέει θέλω λάστιχα και μπουζί…τα δίνω. Γι αυτούς είναι πολύ απλό να πάρουν μια μηχανή. Θέλω να υπερβάλω; Πληρώνω- το κάνω. Εγώ (ο Βασίλης) και εσύ (ο Μανόλης) μπορεί να κάνουμε την ίδια δουλειά με το ίδιο αντικείμενο αλλά οι καταστάσεις αλλάζουν. ΑΝ ήμουν κι εγώ αλλού και πουλούσα την τρέλα μου θα ήταν αλλιώς. Εδώ στην Κρήτη μπορεί να βγω με ένα τσόπερ τριμετροπίρουνο και να με πουν τρελό, ενώ αν ήμουν στην Καλιφόρνια…άλλες συνθήκες. Όταν π.χ. έφερα εδώ το καρτ πριν από 20 χρόνια με έβλεπαν στον δρόμο και με ρωτούσαν αν πηγαίνει στα χωράφια! Διαφορές!

Στην Αμερική γίνονται αγώνες 3ήμεροι και γίνεται πανηγύρι κανονικό με μπάρμπεκιου, γλέντια, τραγούδια, διάλειμμα το μεσημέρι, μέσα σε δάσος, κάμπινγκ, όλα μελετημένα και το τρομερό είναι ότι το μεσημέρι που γίνεται διάλειμμα για φαγητό ο κάθε θεατής μπορεί -1,30 με 2 ώρες – με 10 δολάρια να βάλει το αυτοκίνητο ή τη μηχανή του να κάνει γύρους στην πίστα και να καταλάβει πως είναι η ταχύτητα. Ξεδίνει με απόλυτη ασφάλεια και μαθαίνει σωστά την συμπεριφορά του οχήματός του. Και μετά βγαίνεις στον δρόμο και οδηγάς με ηρεμία. Φαντάσου ότι κάνουν αγώνες ΝΑΣΚΑΡ για δωδεκάχρονα. Μάλιστα! τους δίνουν rallάκι στο μέγεθος δωδεκάχρονου και τα βάζουν να γυρίζουν γύρω-γύρω όλοι…

Αυτό που λες είναι πολύ σημαντικό – Να γνωρίζεις την συμπεριφορά του οχήματος που οδηγάς. Τελικά τι φταίει και οδηγάμε έτσι. Εμείς; Το κράτος που μας «μαλώνει» αλλά δεν μας μαθαίνει;… Τις πταίει;
Ουσιαστικά δεν υπάρχει παιδεία. Στην Ελλάδα ο αστυνομικός παρακαλάει να σε βρει χωρίς ζώνη για να σε πιάσει και να σε χρεώσει τα 100 ευρώ! Δεν μας έχουν πείσει για το αντίθετο.

Εσύ τον περισσότερο χρόνο σου βρίσκεσαι στον Πλακιά. Όταν φύγεις από τον Πλακιά, τι είναι αυτό που σε εκνευρίζει στην Πόλη, π.χ. στο Ρέθυμνο.
Κοίταξε να δεις εγώ έφυγα από την Αθήνα γιατί δεν μπορούσα το κομφούζιο και βλέπω ότι σιγά σιγά πάει να γίνει το ίδιο στην Κρήτη. Με χαλάει πολύ όταν κυκλοφορώ στην Πόλη και πάω στην δουλειά μου και έχω μπροστά μου – καλοκαιρινή περίοδο – τον τουρίστα που χαζεύει και νομίζει ότι όλα κυλούν στους δικούς του ρυθμούς. Γενικά αποφεύγω να μπαίνω στην πόλη με το αμάξι αλλά κυκλοφορώ με τα πόδια. Οι δρόμοι εν τω μεταξύ ειδικά εδώ στην Κρήτη είναι παράξενοι λόγω μορφολογίας της Κρήτης. Είναι συνέχεια φιδάκια, πέταλα κτλ.

Γκρεμνά ναι μας οι τόποι μας! Υπάρχουν όμως πολλοί δρόμοι που είναι κατασκευασμένοι χάλια, με ανάποδη κλίση, χωρίς αντιολισθητικά υλικά, χωρίς προδιαγραφές, που χάνουν την πρόσφυση τους σε πολύ μικρό διάστημα κτλ. Γι αυτό δεν φταίει η μορφολογία του εδάφους. Γιατί δεν λαμβάνεται σοβαρά υπ όψιν ο παράγοντας αυτός;
Οι δρόμοι ανοίχτηκαν τότε που ανοίχτηκαν, για να περάσει κάποιος με τα πόδια, μετά με τον γάιδαρο, μετά ο μπολντοζιέρης της γειτονιάς άνοιξε ένα δρόμο για να περνάει ένα αμαξάκι. Δεν πήγε ποτέ το κατάλληλο άτομο, ένας ειδικός, ένας σχετικός τέλος πάντων . Κρίμα. Ας ρωτήσουν έναν σχετικό, όπως π.χ. έναν οδηγό αγώνων να πει την γνώμη του για τον σωστό δρόμο. Χρειάζονται τα κατάλληλα άτομα να ελέγχουν την πορεία κατασκευής των δρόμων και να σχεδιάζουν, αυτός παρέα με μηχανικούς και γεωλόγους πώς θα φτιαχτεί ο δρόμος.

Στο εξωτερικό σχεδιάζουν και προβλέπουν ακόμα και τον θόρυβο που παράγει ο δρόμος σε συγκεκριμένα σημεία πάντα σε σχέση με το γύρω περιβάλλον κι εμείς ακόμα προσπαθούμε να φτιάξουμε δρόμους χωρίς λακκούβες και σαμαράκια. Τα ξέρουμε όλα αυτά και ρίχνουμε τα βάρη σε άλλους! Επειδή όμως υπάρχει πρόβλημα στους δρόμους, καλό είναι μέχρι να φτιαχτούν, να προσέχουμε καθημερινά πάρα πολύ. Τα οχήματα μας να τα διατηρούμε σε άριστη κατάσταση. Πρέπει εμείς να προσαρμοστούμε στους δρόμους. Οι δρόμοι ποτέ δεν θα προσαρμοστούν σε εμάς!

Αυτοκίνητο ή μοτό; Τι προτιμάς περισσότερο;Εγώ π.χ. χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο περισσότερο για την δουλειά μου, ενώ απολαμβάνω περισσότερο την βόλτα με τη μηχανή. Ίσως είναι η διαδικασία-ιεροτελεστία (ζέσταμα , σύντομος περιφερειακός έλεγχος, μπότες, μπουφάν, κράνος, γάντια).Ίσως είναι ο κοινός πυρήνας της παρέας μου…
Κοίταξε, η μοτοσικλέτα έχει την διαφορά με το αυτοκίνητο, ότι σε φέρνει πιο κοντά στον κινητήρα και την άσφαλτο. Ευκολότερα από το αυτοκίνητο και πολύ φτηνότερα. Παίρνεις μια πάρα πολύ καλή μοτό με λίγα λεφτά ενώ με τα ίδια λεφτά δεν παίρνεις τίποτα σε αμάξι τις προκοπής. Αυτό λέει πολλά.
Εγώ επειδή έχω μεγαλώσει με το να ασχολούμαι με αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες, ότι και να μου δώσεις να οδηγήσω και το καλύτερο δεν θα μου αρέσει. Όχι δεν μου αρέσει, απλά με ευχαριστεί περισσότερο να το φτιάξω, να το αλλάξω, να το κάνω «το δικό μου όχημα». Να δημιουργήσω. Εγώ είμαι ποιητής. Εσύ το διαβάζεις ενώ εγώ το φτιάχνω!

Τι έχεις να πεις γι αυτούς που αγοράζουν ένα «οτο-μοτο» για να πηγαίνουν διαδρομές 5 χιλιόμετρα για καφέ;
Είναι κι αυτή μια μορφή ικανοποίησης αλλά δεν είναι δημιουργός αυτός ο τύπος. Βλέπει το όχημα του σαν ιδιοκτησία . Σαν υλικό αγαθό, ενώ είναι κάτι παραπάνω. Δεν είναι αυτοπροβολή αλλά θέμα ενασχόλησης με το μηχανοκίνητο. Βέβαια δεν μπορούν όλοι να αντιληφθούν αυτόν τον τρόπο σκέψης. Έχω άλλη αντίληψη. Όχι μόνο το γυαλίζω, αλλά το ξηλώνω, το ράβω, το φτιάχνω, το χαλάω, ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ!

Αυτοί έχουν την χαρά της κτήσης και όχι την χαρά της δημιουργίας. Αλλά εγώ είμαι αλλιώς. Εγώ π.χ. προτιμώ να μου δώσουν μια μότο και να πάρω το αλυσοπρίονο και να αρχίσω να κόβω… Δεν λέω ότι θα την κάνω καλύτερη αλλά θα είναι όμως η δικιά μου μοτο!

Ποια είναι η γνώμη σου για τις νέες π ι ν α κ ί δ ε ς μοτο
Τι να σου πω. Εμένα μου φαίνεται χαζό. Είναι άσχετο και άσχημο. Ίσως να έχει να κάνει με την καταστολή της τρομοκρατίας, δεν ξέρω γιατί το κάνανε έτσι. Δεν μπορώ να τους καταλάβω. Τι εξήγηση να δώσουν; Είναι βεβαιότατα δυσανάλογη ως προς τον όγκο των μοτοσικλετών. Αυτή είναι για τρακτέρ, είναι και επικίνδυνη! Πιστεύω ότι αλλοιώνει την δουλειά του κατασκευαστή. Κρύβει φλας… Δεν θα δημιουργεί πρόβλημα στην αεροδυναμική ενός supersport;

Βλέπεις κάτι καλύτερο για το μέλλον; Δεν μπορεί κάτι θα υπάρχει. Ακόμα και μέσα στο χάος, κάτι υπάρχει. Γίνονται πράγματα, στην Κρήτη ειδικότερα;
Τι να σου πω. Όλο και κάτι γίνεται. Σίγουρα όμως τα λίγα καλά που συμβαίνουν χρειάζονται την ανάλογη προβολή. Εδώ έρχεστε εσείς – το counter steer -. Για ένα νησί «αποκομμένο» με 500.000 κόσμο η προσπάθεια είναι πολύ καλή. Η ενημέρωση είναι απαραίτητη! Το θέμα είναι ότι μπορεί να περάσουν 100 χρόνια, μπορεί 20, μπορεί ποτέ να μην δούμε κάτι ουσιαστικά καλό στην Κρήτη!

Προσωπικά πιστεύω ότι πρέπει να επενδύσουμε στην οδηγική παιδεία, συμπεριφορά και αντίληψη. Τα πάντα μαθαίνονται. Δεν νοείται, όλοι εμείς που αγαπάμε το αυτοκίνητο, την μοτοσικλέτα και όσα σχετίζονται με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, να μην έχουμε χώρους ελεγχόμενους, εύκολα προσβάσιμους να κάνουμε την τρέλα μας, να παθαίνουμε και τελικά να μαθαίνουμε. Στους ίδιους χώρους παράλληλα να διοργανώνονται από έμπειρους διοργανωτές (με ασφάλεια) αγώνες ταχύτητας, δεξιοτεχνίας, dragster, καρτ, σεμινάρια ασφαλούς οδήγησης, επισκέψεις-εκδρομές σχολείων και τόσα μα τόσα άλλα…

Στο τέλος της κουβέντας μας Βασίλη θα ήθελα να σε ρωτήσω σχετικά μα αυτό που αναφέρουμε σαν “στάση ζωής”…
Εκείνο το οποίο με ενδιαφέρει προσωπικά, σαν Βασίλη είναι να σηκώνομαι το πρωί και μέχρι το τέλος της ημέρας, να κάνω πράγματα τα οποία εγώ θεωρώ δημιουργικά. Κάθε μέρα! Από την ντομάτα που θα μεγαλώσω μέχρι το φτερό που θα ισιώσω. Εσωτερική ανάγκη η οποία μου εξασφαλίζει βέβαια και τα προς το ζείν.

Ευχαριστούμε πολύ τον Βασίλη Ευαγγελίδη. Τηλ. (& Fax) Επικοινωνίας 2823031506- Πλακιάς Ρεθύμνου.

Ο Κωνσταντίνος, όμως, μας κέρδισε με τη φιλικότητα και την ζεστασιά του, που μας υποδέχτηκε παρ΄οτι δεν τον πλησιάσαμε και στην πιο κατάλληλη στιγμή και βέβαια μας εντυπωσίασε με την ταχύτητά του μέσα στον αγώνα.

Είναι ένας από τους οδηγούς που ο γράφων τον είχε προσέξει στο παρελθόν και έχει τις δυνατότητες για διακρίσεις εκπροσωπώντας ταυτόχρονα και ‘ολους τους νέους που χώρις να διαθέτουν μεγάλη οικονομικη επιφάνεια μπορούν να αναγνωριστούν και να εξασφαλίσουν ενα bucket με προοπτικές.

COUNTERSTEER : Μόλις ολοκλήρωσες τις δοκιμές πώς αισθάνεσαι το αυτοκίνητο για αύριο και πώς είναι σε σχέση με πέρυσι που το έτρεξες πρώτη φορά;
Κ.Π: Το αυτοκίνητο δεν έχει καμία σχέση με το περυσινό έχουμε αλλάξει πάρα πολλά και ουσιαστικά πρόκειται για άλλο αυτοκίνητο,το έχουμε μάθει περισσότερο και είμαστε αισιόδοξοι.

COUNTERSTEER : Πόσο σε απασχολεί ο καίρος;
Κ.Π.: Είναι πρόβλημα ,γιατί όλη τη μέρα στη μία ειδική βρέχει και στην άλλη είναι στεγνά,αλλά είναι το ίδιο για όλους.

COUNTERSTEER: Σε σχέση με τον ανταγωνισμό που πιστεύεις ότι βρίσκεστε;
Κ.Π.: Πίσω από τα αυτοκίνητα των ξένων βρίσκονται τα αντίστοιχα εργοστάσια και η διαφορά μας είναι πολύ μεγάλη,πολλές δοκίμες και τρομέρη τεχνική υποστήριξη.

COUNTERSTEER: Και με τα ελληνικά πληρώματα;
Κ.Π.: Το αυτοκίνητο είναι από τα καλύτερα και εμείς το μαθαίνουμε συνέχεια με σταθερά βήματα χωρίς να έχουμε διακινδυνεύσει κάποιο ατύχημα (χτυπά με το χέρι του το καπό ξορκίζοντας το κακό),γίνομαστε όλο και πιο γρήγοροι και κοιταμε στα ίσια τον ανταγώνισμο.

COUNTERSTEER: Όταν το οδήγησες για πρώτη φορά τι σε εντυπωσίασε περισσότερο το μοτέρ ,τα φρένα, η ανάρτηση;
Κ.Π. : Όχι, όχι έχω οδηγήσει και άλλα δυνατά αυτοκίνητα με μεγάλα φρένα αλλά αυτό που είναι καταπληκτικό είναι ο τρόπος που πατάει.Μόνο στα πολύ κλειστά κομμάτια δυσκολεύται να περάσει τη δύναμη,αλλά σε σημεία που με ενά άλλο θα περνούσες με τρίτη με αυτό περνάς με πέμπτη, στρίβει απίστευτα.

COYNTERSTEER: Βολεύται καλύτερα στην άσφαλτο ή στο χώμα;
Κ.Π. : Στην άσφαλτο, αλλά και στο χώμα δεν υστερεί ιδιαίτερα,είναι τόσο καλά σχεδιασμένη η ανάρτηση και το πλαίσιο που περνάει από σημεία που δεν φαντάζεσαι,με ταχύτητες που δεν φαντάζεσαι και πέρνει γωνίες που δεν φαντάζεσαι.

COUNTERSTEER: Από παλιότερη εμπείρια που είχα με αγωνιστικό της κατηγορίας S1600 ο κινητήρας μπόρει να ξεπερνούσε τα 230 άλογα , αλλά δούλευε μόνο ψηλά 6500-9000 στροφές.Το δικό σου έχει την ίδια απόδοση;

Κ.Π.: Ναι η αλήθεια είναι ότι τα μοτέρ αυτά δουλεύουν ψηλά, όμως, στην έκδοση που έχουμε του 2005 η δύναμη είναι απλώμενη σε πιο ευρύ φάσμα, είναι πιο ευκολοδήγητο.

COUNTERSTEER: Επομένως ,στην καλή άσφαλτο μπορεί να κερδίσει τα Μιτσουμπίσι και Σουμπαρού της κατηγορίας Ν4;
Κ.Π. :Φυσικά,αυτό φάνηκε και στο Ράλλυ ΔΕΘ που κατακτήσαμε την 4η θέση της γενικής κατάταξης και αν εξαιρέσεις τον Πάνο τον Χατζητσοπάνη που οδηγάει το αυτοκίνητο λες και δεν είναι Ν αλλά group Α τα S1600 στην άσφαλτο κερδίζουν.

COUNTERSTEER : Εσύ τι προτιμάς ασφάλτινα ή χωμάτινα ράλλυ;
Κ.Π. : Και τα δύο μου αρέσουν το ίδιο.

COUNTERSTEER : Πότε ξεκίνησες τους αγώνες και ποια αυτοκίνητα έχουν περάσει από τα χέρια σου;

Κ.Π. : Ξεκίνησα το 97-98 έκανα ένα αγώνα με Clio Williams της κατηγορίας Ν3 και στη συνέχεια συμμετείχα με Seat Leon στο ενιαίο,μετά με το κίτρινο 106 και τα τελευταία χρόνια με τα 206 full group A της Lion.

COUNTERSTEER : Από το ενιαίο λοιπόν έκανες τα πρώτα βήματα,πόσο εύκολο ήταν,είχες χρηματοδότηση, υποστήριξη;
Κ.Π. : Το αυτοκίνητο το αγόρασα μόνος μου με χρήματα από την εργασία μου και ήταν τέλειως «λευκό», όποιος το έβλεπε έτσι χωρίς ούτε ένα σπόνσορα χωρίς τεχνική υποστήριξη και εμένα μαζί με κανά δύο φίλους να κάνουμε τα πάντα όσο αφορά την προετοιμασία και μετά να μπαίνω να τρέχω μου έλεγε ότι δεν πρόκειται με τίποτα να αντέξω και να τα καταφέρω .Αλλά,όπως βλέπεις τα κατάφερα. Από τους πρώτους αγώνες του ενιαίου με πλησίασαν άνθρωποι και μου έκαναν προτάσεις και φαντάσου ότι ξεκίνησα μεγάλος, ήμουν 25 χρονών.

COUNTERSTEER : Πράγματι,στην Ελλάδα οι περισσότεροι οδηγοί ξεκινούν σε μεγάλη ηλικία λόγω ελλείψεως χρημάτων, εξαιρούνται οι γόνοι των οικογενειών που «ελέγχουν»τα ελληνικά ράλλυ,και έτσι παρατηρούμε οι πιο πολλοί να είναι πάνω από 30 ετών.Πώς πιστεύεις ότι κάποιος νέος χωρίς υπερτροφική τσέπη μπόρει να γνωρίσει τον κόσμο των ράλλυ;
Κ.Π. : Αρχίκα μπορεί είτε να μετατρέψει το καθημερινό του αυτοκινητο σε αγωνιστικό Ν είτε να αγορασεί καποιο πολύ οικονομικό όπως 106 ή AX και ακόμη, φέτος έφτιαξαν την κατηγορία Α0 και ο κόσμος ξέθαψε ολά τα Ciquecento-Seicento. Με αυτόν τον τρόπο αρχίζεις και αν είσαι γρήγορος, προχώρας ή απλά κάνεις το κέφι σου.

COUNTERSTEER : Όταν ξεκινάς μεγαλός έχεις χάσει λίγο από τον υπερβολικό ενθουσιασμό που διακρίνει τους νέους. Το νίωθεις αυτό; Όσο περνάν τα χρόνια σηκώνεις πιο πολλές φορές το πόδι από το γκάζι,σε σημεία που μίκρος πέρναγες τέζα; Νίωθεις να φοβάσαι περισσότερο;
Κ.Π. : Δεν είναι φόβος,είναι ωριμότητα και βέβαια η εμπείρια έρχεται για να σου εξασφαλίσει την ίδια και τις πιο πολλές φορές μεγαλύτερη ταχύτητα. Αλλά, ναί, έχεις δίκιο τωρα πια ειδικά στον δρόμο κανώ το ένα δέκατο απ΄ότι έκανα παλία. Στον αγώνα,
βέβαια, είναι αλλίως.

COUNTERSTEER : Εαν επισκέφτηκες ποτέ την Κρήτη θα διαπίστωσες ότι οι ορεινές διαδρομές σε όλους τους νομούς μπορούν να αποτελέσουν ενδιαφέρουσες οδηγικά ειδικές διαδρομές.Γιατί τελικά δεν έχουμε καταφέρει να έχουμε ενα πρωταθληματικό αγώνα;
Κ.Π. : Είναι καθαρά θεμα κόστους συμμετοχής, όχι μόνο τα μεταφορικά και η διαμονή όλης της ομάδας κατά τη διάρκεια του αγώνα, αλλά και για τις αναγνωρίσεις,για την υπόλοιπη Ελλάδα πετάγεσαι με το αυτοκίνητο το Σάββατο και επιστρέφεις αυθημερόν.

COUNTERSTEER : Κωνσταντίνε, σε ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σου ειδικά αυτή τη στιγμή που είναι όλο το πρόγραμμα σου πιεσμένο.Σε προσκαλούμε και ελπίζουμε να σε απολαύσουμε και εσένα και το όπλο σου να «γαζώνεται» σε κάποιες ειδικές στην Κρήτη. Σου εύχομαι ολόψυχα να κερδίσεις γιατί πιστεύω οτι έχεις την ταχύτητα για τη νίκη.
Κ.Π. : Ευχαριστώ και εγώ και θα προσπαθήσω

Ε, μετά τέλειωσα το γυμνάσιο το ‘75 οπότε το παρακολουθούσα το σπορ καθαρά μέσω των περιοδικών. Το 1975 – 1980 ήμουν στην Ιταλία και σπούδαζα οπότε δεν μπορούσα. Το 1980 – 1985 είχα το στρατιωτικό μου καθώς και την επαγγελματική μου σταδιοδρομία. Το 1986 ξεκίνησα δειλά μεν με το ΙΧ αυτοκίνητο που είχα, ένα Alfasud 1500 της εποχής εκείνης και έκανα τους πρώτους μου αγώνες. Μετά το ‘87 αγόρασα πάλι ένα Alfasud το οποίο όμως ήταν καθαρά αγωνιστικό και έκανα αγώνες για 4 χρόνια περίπου. Το 1991 αγόρασα ένα Suzuki του Φωτεινέλη παλιάς γενιάς με το οποίο έτρεχα και για 2 χρόνια. Μετά φτιάξαμε μόνοι μας το Suzuki της νέας γενιάς, μέχρι πρόσφατα που έφτασα στο Peugeot.

Κ. Το Peugeot πότε το πρωτοδηγήσατε;
Το Peugeot φτιάχτηκε πέρυσι. Έκανε το 2004 τον πρώτο του αγώνα στο περσινό ράλυ Χανίων. Έχουμε συμπληρώσει κάπου 18-19 χρόνια αγωνιστικής δραστηριότητας με πολλές χαρές και με πολλές πίκρες.

Κ. Διακρίσεις που είχατε όλα αυτά τα χρόνια;
Σε επίπεδο Κρήτης έχω πάρει το πρωτάθλημα τουλάχιστον 4 – 5 φορές. Με το Suzuki από το 91 μέχρι πέρυσι ουσιαστικά δεν έχασα ποτέ. Δεν έχασα ποτέ! Δεν θυμάμαι κάποιο αγώνα που να ήμουν δεύτερος. Ψάχνω στο μυαλό μου. Δεν θυμάμαι κάποιο αγώνα…

Κ. Χρονιές που κερδίσατε πρωταθλήματα θυμάστε;
Όχι ακριβώς, εκτός αν αρχίσω να ψάχνω. Τα χρόνια ‘96, ‘97 ,’98 συμμετείχαμε στο πανελλήνιο κύπελλο ασφάλτου και το ‘97 πήραμε το πανελλήνιο κύπελλο ασφάλτου στα 1300 και το κύπελλο νοτίου Ελλάδος. Πανελλήνιες διακρίσεις δηλαδή, χρονιές με πολύ μεγάλο ανταγωνισμό τότε, και το ‘96 και το ‘98 φτάσαμε κοντά, στη δεύτερη θέση, αλλά δεν πήραμε το κύπελλο.

Φτάσαμε όμως κοντά. Άλλο όμως να φτάσεις στην πηγή κι άλλο να πιεις και νερό. Το ‘97 ήταν μία πολύ καλή χρονιά για μας, είχαμε νίκες σχεδόν παντού, δεν είχαμε ατυχίες. Άλλος ένας πολύ βασικός παράγοντας αυτός, αφού μπορεί να πηγαίνεις γρήγορα αλλά αν κάπου δεν σε θέλει η τύχη…

Κ. Η χειρότερη και η καλύτερη στιγμή σας στην αγωνιστική σας σταδιοδρομία;
Η καλύτερη στιγμή μου ήταν όταν πήραμε το πανελλήνιο κύπελο ασφάλτου, μακράν η καλύτερη στιγμή. Η χειρότερη, εντάξει, υπήρχαν διάφορες κακές στιγμές, με πιο σημαντική όταν είχαμε ένα ατύχημα το ‘89 σε ένα νυκτερινό ράλυ κρήτης όταν βγήκαμε από το δρόμο με το Alfasud και πέσαμε σε ένα γκρεμό αρκετά βαθύ και ευτυχώς δεν χτυπήσαμε.

Κ. Ποια είναι η αγαπημένη σας ειδική σε ράλυ και σε ποιο ράλυ χαίρεστε να τρέχετε περισσότερο;
Η αγαπημένη μου ειδική είναι από το ράλυ Κρήτης, στο Καστέλι Ηρακλείου. Την θεωρώ μία από τις καλύτερες ειδικές στην Ελλάδα, είναι πολύ τεχνική και μόνο με βαθιά γνώση μπορείς να κάνεις καλούς χρόνους.

Κ. Υπήρξε στιγμή που να απογοητευτήκατε τόσο πολύ από κάτι που να θέλατε να σταματήσετε να τρέχετε σε αγώνες;
Όχι, για μένα οι αγώνες είναι τρόπος ζωής. Δεν υπήρξε ποτέ τέτοια στιγμή γιατί αγαπώ τόσο πολύ τους αγώνες, που ό,τι στεναχώριες να έχω ζήσει ή πίκρες δεν μπορούν να υπερνικήσουν την αγάπη μου γι’ αυτό το άθλημα. Δεν είναι κάτι που κάνω για επίδειξη ούτε για συμφέροντα ή για άλλο λόγο. Το κάνω για προσωπική μου ευχαρίστηση και από τη στιγμή που είναι ευχαρίστησή μου ό,τι πίκρα και να νιώσεις δεν πειράζει, συνεχίζουμε.

K. Πόσα αγωνιστικά αυτοκίνητα έχουν περάσει από τα χέρια σας και ποιο σας άρεσε περισσότερο;
Αγωνιστικά αυτοκίνητα από τα χέρια μου έχουν περάσει τα δυο Suzuki, τα Alfasud, ένα 106 και το 206 τώρα. Όλα είχαν κάτι ιδιαίτερο. Δηλαδή το Alfasud ήταν για την εποχή του κορυφαίο, 128 ίπποι αυτοκίνητο το 1987 με το υποδειγματικό κράτημά του ήταν κάτι πολύ καλό. Το Suzuki ήταν η μεγάλη μας αγάπη. Κράτησε πολλά χρόνια, ήταν καθαρά πολεμική μηχανή, πραγματικά αγωνιστικό δηλαδή, δεν είχε να κάνει τίποτα με τα συμβατά αυτοκίνητα και η αίσθηση που νιώθεις είναι εντελώς διαφορετική. Το 206 τώρα είναι πιο πολιτισμένο, μάλλον πολύ πολιτισμένο, φιλικό, πολύ δυνατό, πιστεύω πως σύντομα θα βρούμε τα όρια του, να κινηθούμε σε πάρα πολύ γρήγορους ρυθμούς, έχει τις δυνατότητες.

Νίκος: Για ποιο λόγο επιλέξατε να αγοράσετε το Peugeot 206; Για ποιο λόγο το συγκεκριμένο αυτοκίνητο πιστεύετε πως είναι το καλύτερο για τους αγώνες;
Πιστεύω ότι το 206 είναι το αγωνιστικό αυτοκίνητο της επόμενης δεκαετίας. Έχει ένα κινητήρα που είναι ήδη καλός και υπάρχουν πολλές επιλογές για να τον εξελίξεις εύκολα. Τώρα αν μπλέξεις με ένα αυτοκίνητο που δεν βρίσκεις το ένα δεν βρίσκεις το άλλο, έχεις αμέσως πρόβλημα. Σαν δομή το αυτοκίνητο είναι πολύ καλό οπότε μπορείς με σχετικά μικρό κοστολόγιο να στήσεις ένα καλό αγωνιστικό. Πιστεύω πως τώρα είναι η αρχή του, σε δύο τρία χρόνια θα είναι το κυρίαρχο αυτοκίνητο.

Ν. Όταν το επιλέξατε το είχατε δοκιμάσει;
Το είχα δοκιμάσει αλλά όχι σε αγωνιστική μορφή. Είχα δει όμως τις ικανότητές του, εξάλλου το σύγκρινα με το 106 και είδα ότι υπερτερεί σε κάποια βασικά πράγματα

Κ. Παίρνετε μέρος και σε πανελλήνιους αγώνες. Τι σας έκανε να πάτε έξω από την Κρήτη και ποιες διαφορές βρίσκετε μεταξύ Κρητικών και Αθηναϊκών αγώνων;
Αυτό που μας οδήγησε να πάμε να τρέξουμε στην Αθήνα ήταν καταρχήν ότι κάποια στιγμή στο παρελθόν δεν είχαμε πια ανταγωνισμό στην Κρήτη. Είχαμε φτάσει με το Suzuki να είναι μονότονο για μας. Τρέχαμε και ξέραμε από πριν ότι θα κερδίσουμε. Καταντάει βαρετό. Μετρούσαμε 8 σερί νίκες. Και έτσι είπαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας και έξω από την Κρήτη. Πιστέψτε με τα Κρητικά πληρώματα δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα Αθηναϊκά. ΤΙΠΟΤΑ. Εγώ που έχω τρέξει επανειλημμένα “πάνω” έχω δει ότι δεν έχουν καμία διαφορά από μας. Τα περισσότερα Κρητικά πληρώματα αν το τολμήσουν θα διακριθούν.

Έχει στην Κρήτη πολύ γρήγορα πληρώματα και πολύ καλά αυτοκίνητα. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι μόνο η τόλμη. Η διαφορά είναι στο εξής. Μεγάλο πλεονέκτημα είναι η καλή γνώση του δρόμου για έναν αγώνα. Αυτό το πλεονέκτημα ποιος το έχει; Αυτός που έχει τον αγώνα κοντά του. Εμείς στην Κρήτη που έχουμε τους Κρητικούς αγώνες κοντά μας ξέρουμε καλά τους δρόμους. Αν έρθουν να τρέξουν Αθηναίοι και κάνουνε μόνο τα 4 – 5 περάσματα που επιτρέπει ο κανονισμός θα ήταν πολύ χαμηλά στην κατάταξη.

Αν κάποια άτομα από την Κρήτη μπορέσουν να πάνε επάνω και στον πρώτο ή στο δεύτερο αγώνα δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα δηλαδή τη νίκη, σίγουρα μετά από ένα χρόνο που θα έχουν γνωρίσει τις διαδρομές και θα έχουν αποκτήσει την εμπειρία, θα μπορούν να κινηθούν ισάξια για να μη πω γρηγόροτερα…σίγουρα γρηγορότερα σε σχέση με τα Αθηναϊκά.

Ν. Σήμερα πια με τόσα χρόνια πορείας στους αγώνες, χρειάζεται να κάνετε τόσες δοκιμές όσες και παλιότερα; Χρειάζεται με ένα νέο αμάξι να τρέξετε πάλι την ίδια ειδική να την δείτε σε σχέση με το στήσιμο του αυτοκινήτου ή με τα χρόνια χρειάζεται όλο και λιγότερο;
Με τα χρόνια χρειάζεται λιγότερο. Αυτό που εγώ πιστεύω πως είναι απαραίτητο, είναι η καλή γνώση του δρόμου. Γι’ αυτό και είμαι αντίθετος με τον κανονισμό με τα τέσσερα περάσματα. Συμφωνώ απόλυτα με τον υπόλοιπο κανονισμό ο οποίος προβλέπει όριο ταχύτητας στα περάσματα καθώς και περιορισμό ελαστικών και αυτοκινήτων. Απλά δεν συμφωνώ με τον αριθμό των περασμάτων. Θεωρώ τα 4 περάσματα πάρα πολύ λίγα για να γνωρίσεις ένα δρόμο.

Από την εμπειρία την δικιά μου έχω δει πως ένας ικανοποιητικός αριθμός είναι τα 6 περάσματα. Τουλάχιστον εγώ έτσι νιώθω. Στα 6 περάσματα νιώθω ότι πάμε καλά. Τώρα αν υπάρχει η δυνατότητα να γίνουν 7 ή 8 ακόμα καλύτερα. Θεωρώ το 4 λοιπόν όχι ικανοποιητικό αριθμό. Πιστεύω πως αυτοί που έχουν βγάλει τους κανονισμούς στην Ελλάδα και αυτοί που τους υποστηρίζουν στην Αθήνα δεν τους έχουν ζήσει ποτέ. Τι εννοώ; Ναι, στα λόγια όλα είναι ωραία. Αλλά τι κάνουν; Τρέχουν κάποιο αγώνα στην Αθήνα, κάποιο αγώνα που ήδη τον ξέρουν γιατί τον έχουν τρέξει ήδη 10 χρόνια συνέχεια ή γνωρίζουν τις ειδικές ένα μήνα πριν και πάνε τρεις βδομάδες πριν τον αγώνα και τον περνάνε τριάντα φορές. Εγώ θέλω να δω αυτούς τους υποστηρικτές να έρθουν στην Κρήτη που δεν έχουν ξανατρέξει και να κάνουν 4 περάσματα να δω τι θα κάνουν με τα 4 περάσματα. Πού θα βρίσκονται μετά στην κατάταξη. Τότε θα το καταλάβουν.

Και τους το έχω πει στην Αθήνα: Το τι σημαίνει 4 περάσματα θα το καταλάβετε μόνο όταν κατεβείτε σε κάποιο αγώνα στην Κρήτη και θα είστε αναγκασμένοι να κάνετε 4 περάσματα. Και θα δείτε τα τοπικά πληρώματα σε κάθε ειδική να σας σφυροκοπούν ασταμάτητα. Το ίδιο έγινε πριν 3 χρόνια το 2001 όταν έτρεχα στο Peugeot Cup. Τρέχαμε επάνω στα ραλί, κινιόμουνα γρήγορα, ήμουνα 3ος γενικής. Εκείνη την χρονιά ήτανε και το ράλι Κρήτης. Έρχονται λοιπόν όλοι καμαρωτοί και λυγιστοί από την Αθήνα, ξεκινάμε το πρωί, παίρνανε 10 – 15 δευτερόλεπτα σε κάθε ειδική.

Αναρωτιόντουσαν: “Τι έγινε ρε παιδιά”; Μεταξύ αστείου και σοβαρού λέγανε κάποιοι αθηναίοι: “μας έβλεπε ο Περάκης που κατεβαίναμε το καράβι και μας έστρωνε λουλούδια και μας έλεγε ελάτε πουλάκια μου ελάτε!” Παίρνανε 10 – 15 δευτ. σε κάθε ειδική. Γιατί; Γιατί δεν προλάβανε σε 2 μέρες να γνωρίσουν τον δρόμο όπως τον γνώρισα εγώ. Όπως όμως αντίστροφα ήταν τα πράγματα όταν έτρεχα εγώ επάνω, έτσι;

Κ. Υπάρχει δηλαδή μία αφ’ υψηλού αντιμετώπιση;
Ναι, αφ’ υψηλού αντιμετώπιση υπήρχε ανέκαθεν. Γι’ αυτό πιστεύω πως πρέπει κάποια κρητικά πληρώματα με καλό αυτοκίνητο να τολμήσουν να κάνουν κάποιους αγώνες έξω. Και μπορούν και πρέπει να τολμήσουν. Το έχουν δείξει. Στο Παλλάδιο που είχαμε πάει το Νοέμβριο, ο Αναπολιωτάκης, ο οποίος πήγαινε για πρώτη φορά σε αγώνα επάνω ήταν 5ος – 6ος Γενικής. Απλώς είχε κάποιο μηχανικό πρόβλημα και δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει. Πιστεύω πως αν κάποια άτομα που διαθέτουν καλό αυτοκίνητο «εμπλακούν» σε αυτήν την υπόθεση μπορούν να διακριθούν πάρα πολύ.

Ν. Είναι τελικά εύκολο για κάποιον που δεν διαθέτει τα χρήματα να ακολουθήσει όλους τους αγώνες;
Όχι, είναι αδύνατο. Αλλά μπορεί να κάνει μερικούς αγώνες χωρίς να τους κάνει όλους. Απλά και μόνο να συγκριθεί με άλλους στην Αθήνα. Είναι μία τρομερή εμπειρία.

Κ. Προτιμάτε να χαρείτε τον αγώνα ρισκάροντας ή προσπαθείτε να σκεφθείτε συνολικά τη θέση σας την κατάταξή σας στον αγώνα, να αυτοσυγκρατηθείτε προκειμένου να τερματίσετε.
Αυτό εξαρτάται πολύ από τον αγώνα. Αν είναι αγώνας που πρέπει να τα δώσουμε όλα τα δίνουμε όλα από την αρχή. Αν είναι αγώνας καθαρά ευχαρίστησης προσπαθούμε να κρατήσουμε ένα ρυθμό πιο συγκρατημένο. Εξαρτάται τί αγώνας είναι αυτός που τρέχουμε. Έχουν περάσει κάμποσα χρόνια από τότε που ξεκινήσαμε, ήταν μια περίοδος που ήμασταν πιο ορμητικοί αλλά περνώντας τα χρόνια κάπου ωριμάσαμε και κάποιες στιγμές σκέφτεσαι διαφορετικά.

Κ. Με τα χρόνια γίνεσαι καλύτερος ή χειρότερος;
Γίνεσαι πιο έμπειρος, πιο ώριμος, χάνεις όμως λίγο από την εκρηκτικότητα. Συνολικά μπορεί να κερδίσεις λίγο ή να χάσεις λίγο.

Κ. Αφήνετε δηλαδή το ένστικτό σας ελεύθερο;
Αν βλέπω ότι έχω περιθώριο. Αν έχω την αμφιβολία δεν το τολμάω. Δεν θα τολμήσω να περάσω μια ταχύτητα πάνω κάπου αν δεν είμαι σίγουρος, αν δεν το αισθάνομαι. Έχει να κάνει πάρα πολύ σε τι κατάσταση βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή ψυχολογικά, σε τι επίπεδα είναι η αδρεναλίνη. Είναι κάτι της στιγμής. Κάποτε δηλαδή, το ‘95, είμαστε πρώτοι στο ράλι Κρήτης με το Suzuki και ακυρώθηκε μια ειδική και έγινε κι ένα μπέρδεμα στο ΣΕΚ της ειδικής και μας έβαλαν μια ποινή.

Με την ποινή αυτή περνούσαμε 2οι γενικής και μπαίνουμε τελευταία ειδική στο Καστέλι. Εκεί είπαμε πάμε να τρέξουμε κι όσο μπορούμε. Κάνουμε ένα τρομερό χρόνο και χάσαμε τελικά τον αγώνα, παρά την ποινή, για κάτι λίγα δευτερόλεπτα. Αλλά ο χρόνος που είχαμε κάνει ήταν ήδη εξωπραγματικός τότε. Άξιζε τον κόπο. Είχαμε φάει 30 δευτερόλεπτα ποινή και χάσαμε για 10 – 12 δεύτερα.

Ν. Ποια είναι η ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεστε όταν είστε πάνω στο τιμόνι και τρέχετε σε μια ειδική που δεν γνωρίζετε καλά; Ευφορία, αδρεναλίνη, φόβος;
Η αδρεναλίνη είναι στα ύψη. Ούτε φόβος, ούτε άγχος, ούτε τίποτα. Φοβερή αυτοσυγκέντρωση, φοβερή αυτοσυγκέντρωση. Αυτό που μας ενδιαφέρει σε μία καινούργια ειδική είναι πρώτα να εντοπίσουμε τα δύσκολα σημεία, τα σημεία SOS. Τα σημεία δηλαδή που μπορούν να σε πετάξουν έξω από τη διαδρομή, έξω από το οδόστρωμα. Αυτά λοιπόν είναι η πρώτη μας επιλογή, να δούμε ποια είναι τα σημεία, κάποιες στροφές που ερχόμαστε με πολλά χιλιόμετρα, να τα εξετάσουμε, αυτά, τα SOS.

Με τον συνοδηγό μου τρέχουμε μαζί τώρα 15 χρόνια. Ξέρουμε ο ένας τον άλλο και επισημαίνουμε τα SOS. “Κώστα εδώ σημείωσε SOS. Να το πεις δυνατά με έμφαση.” Έχει πολύ μεγάλη σημασία ο τόνος που σου μιλάει ο συνοδηγός. Δεν μπορεί να σου πει “πατημένη δεξιά” και μετά σε χαλαρό ρυθμό “φρένα”. Πρέπει να το ζει, να στο φωνάξει
“ΦΡΕΝΑ, SOS”, να το ζει με ένταση αυτό που κάνει, για να μπορεί να σου μεταφέρει την ένταση και να δράσεις ανάλογα.

Ν. Πρέπει να έχεις φτάσεις σε ένα επίπεδο να μπορείς να ελέγχεις τον εαυτό σου, χωρίς να είσαι σφιγμένος πάνω στο τιμόνι, σωστά;
Σφιγμένος δεν πρέπει να είσαι ποτέ. Αν είσαι σφιγμένος δεν θα μπορέσεις να κάνεις γρήγορα τις κινήσεις που πρέπει να κάνεις. Πλήρη αυτοσυγκέντρωση, γνώση του δρόμου, να έχεις επισημάνει τα δύσκολα σημεία, γιατί δεν κερδίζεις αν βγεις από τον δρόμο, δεν πρόκειται να κερδίσεις ποτέ. Ποια είναι τα σημεία, γιατί στην ευθεία όλοι πάνε γρήγορα, τα οποία δεν φαίνονται αλλά μπορείς να τα περάσεις γρήγορα. Αυτή η στροφή ή αυτό το S τα κόβεις και προσπαθείς να τα περάσεις όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Πρώτα βέβαια η ασφάλεια και δεύτερον τα γρήγορα περάσματα

Κ. Τα περάσματα που κάνετε «διαβάζοντας» την ειδική γίνονται πάντα σε σχέση με το να εξαντλήσετε τα όρια της ειδικής ή κρατάτε μία επιφύλαξη;
Όχι, εμείς την γράφουμε κατευθείαν όσο μπορεί να πάει. Τώρα εκεί παίζει ο παράγοντας αν γνωρίζεις τον δρόμο ή αν τον έχει ξανατρέξει. Βλέπεις αν μπορείς να τον περάσεις με 6η ή όχι. Εμείς την γράφουμε με 6η και βλέπουμε εκείνη τη στιγμή αν μπορούμε να την περάσουμε ή όχι, όπως συμβαίνει και αντίστροφα. Πολλές φορές και ειδικά όταν είμαστε σε κέφι και είμαστε πολύ ζεστοί στον αγώνα, περνάμε κάποια κομμάτια πάνω απ’ ότι έχουμε γράψει. Αλλά πρέπει να το νιώθεις. Δηλαδή πρέπει να νιώθεις “ναι, το βλέπω ότι περνάει”. Εδώ να πούμε ότι τεράστια σημασία παίζει και ο συνοδηγός. Ο συνοδηγός πρέπει να διαβάζει και να μην σηκώνει το κεφάλι του. Να κρατάει ένα στυλό κι ενώ διαβάζει κι ενώ τρέχουμε, ταυτόχρονα και να διορθώνει.

Δηλαδή όταν μου λέει “αριστερή 4ης” κι εγώ το βλέπω ότι θα με περάσει και με 5η και τελικά περνάω με 5η, ο συνοδηγός το καταλαβαίνει και αμέσως σηκώνει το στυλό και διορθώνει. Αυτό έχει τεράστια σημασία αφού δεν μπορείς μετά το τέλος του αγώνα να θυμάσαι ότι εκεί πέρασες με μια παραπάνω ταχύτητα. Ξέρει πια ότι στο επόμενο πέρασμα δεν θα διαβάσει πια 4η θα μου πει κατευθείαν 5η ή αν δει ότι κάπου γλιστρήσαμε περισσότερο θα προλάβει να βάλει τα θαυμαστικά του, ότι εδώ πάμε πιο συγκρατημένα, πιο προσεκτικά.

Κ. Αλήθεια, πώς είναι να τρέχεις με τον ίδιο άνθρωπο 15 χρόνια;
Είναι συνήθεια. Είναι σχέση εμπιστοσύνης. Ο συνοδηγός δεν προλαβαίνει να σηκώσει το κεφάλι του. Ο συνοδηγός δεν βλέπει, ο συνοδηγός διαβάζει και έχει αίσθηση το που βρίσκεται. Καμιά φορά αν είναι καμιά ευθεία μεγάλη μπορεί να σηκώσει το κεφάλι του να δει, διαφορετικά δεν προλαβαίνει να δει.

Όταν ο συνοδηγός σου σε βγάζει από μια στροφή και σου επισημαίνει πως η άλλη στροφή είναι πατημένη, τέζα ας πούμε, εσύ πρέπει να είσαι σίγουρος, να έχεις εμπιστοσύνη πως αυτό που σου λέει είναι σωστό, γιατί αν δεν είναι έτσι οι συνέπειες είναι τραγικές. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι συνοδηγός. Δεν βλέπει καθόλου. Αν είναι συνεχόμενα τα S δεν προλαβαίνει να σηκώσει το κεφάλι, με την μετακίνηση του αυτοκινήτου μόνο νιώθει ότι τώρα έστριψε την αριστερά, τώρα την δεξιά, κλπ.

Κ. Οι αγώνες είναι καθαρά θέμα πάθους; Γενικά πως βλέπετε τους αγώνες; Μπορεί κάποιος οδηγός να έχει όφελος από τους αγώνες; Μπορεί ίσως οικονομικά να έχει ένα όφελος;
Πιστεύω πως το μεγαλύτερο ποσοστό είναι από πάθος. Ένα πολύ μικρό ποσοστό μπορεί να αποβλέπει ή να συνδυάζει το επάγγελμά του με το πάθος του για τους αγώνες έτσι ώστε μέσω των αγώνων να μπορέσει να προβληθεί ή να καλυτερέψει τη θέση του στο επάγγελμά του…αλλά πιστεύω ότι αυτό είναι πολύ μικρό ποσοστό.

Κ. Πώς βλέπετε τους νέους οδηγούς αγώνων όσον αφορά το πάθος, τις ικανότητες και τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους σε σχέση με το παρελθόν;
Οι νέοι οδηγοί έχουν πάθος και έχουν και γνώσεις. Ή μάλλον αποκτούν γνώσεις τώρα, γιατί η πληροφόρηση είναι μεγάλη. Μέσω ίντερνετ, μέσω περιοδικών ή τηλεόρασης, ρωτάνε, μαθαίνουνε, υπάρχουν οι πηγές για να μάθεις. Παλιότερα αυτό δεν ήταν εύκολο. Δεν υπήρχε κάποιος να σου πει, να μάθεις, να δεις πώς οδηγάνε.

Κ. Όσον αφορά τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους: είναι «προνομιούχοι» σε σχέση με σας;
Όχι δεν βλέπω να είναι ιδιαίτερα προνομιούχοι. Κάθε εποχή έχει τις δυσκολίες της. Έχεις το ανάλογο υλικό για την εποχή σου. Τώρα υπάρχει φτηνό υλικό για να ξεκινήσει κάποιος κι έτσι ξεκινάνε οι περισσότεροι;

Κ. Οργανωτικά το θέμα των αγώνων πώς το βλέπετε; Είμαστε αρκετά οργανωμένοι στην Κρήτη;
Οργανωτικά, καλά τα πάμε. Ίσως πάσχουμε λίγο ή μάλλον αρκετά στο θέμα της προβολής. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει η απαραίτητη προβολή των αγώνων με όλες τις συνέπειες απ’ αυτό. Η μη προβολή δεν φέρνει σπόνσορες στους αγώνες και όλα τα επακόλουθα.

Κ. Τον τελευταίο καιρό όμως υπάρχει μία ανάκαμψη…
Δεν είμαι τόσο αισιόδοξος. Το να βλέπετε αυτοκόλλητα πάνω στα αυτοκίνητα δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι συνοδεύεται από τα απαραίτητα χρήματα. Κακά τα ψέματα. Οι αγώνες αυτοκινήτων είναι ένα σπορ που χρειάζεται πολλά χρήματα. Ο κανόνας ισχύει πάντα ότι όσο πιο πολλά διαθέτεις τόσο πιο καλοστημένο αυτοκίνητο έχεις με καλά λάστιχα, με καλή ασφάλεια και μπορείς να κινηθείς με μεγαλύτερη ταχύτητα.

Κ. Πώς βλέπετε την ύπαρξη μιας πίστας στην Κρήτη;
Στην Κρήτη… Δεν την βλέπω αναγκαία!

Κ. Πιστεύετε πως δεν θα βοηθήσει;
Να δούμε πρώτα πόσο την έχουμε ανάγκη την πίστα για να μπορέσουμε να πούμε ότι θέλουμε μία πίστα. Έγινε προχθές αγώνας στο Τυμπάκι που είναι πίστα και καλή πίστα κι όμως δεν είδαμε προσέλευση. Σκεφθείτε λοιπόν τώρα να γίνει μία πίστα που θα στοιχίσει μερικά δις και θα μαζεύει 10 αμάξια δύο φορές το χρόνο.

Κ. Στον τομέα της κυκλοφοριακής αγωγής όμως;
Στον τομέα κυκλοφοριακής αγωγής, εκπαίδευσης κλπ θα βοηθήσει σίγουρα. Αγωνιστικά όμως είναι μικρός ο πληθυσμός της Κρήτης για να αντιστοιχεί μία πίστα αγώνων. Χρειάζεται και διαφορετικά στημένο αυτοκίνητο, διαφορετική νοοτροπία, διαφορετικά όλα. Πληθυσμιακά η Κρήτη δεν μπορεί να έχει και πίστα. Να απορροφήσει, για να γίνει κάτι που να έχει ενδιαφέρον, να έχει συνέχεια. Να κάνουμε μία πίστα για να γίνονται δύο τρεις αγώνες τον χρόνο δε λέει τίποτα. Η πίστα είναι χρήσιμη ειδικά στον τομέα της κυκλοφοριακής αγωγής.

Ν. Οικονομικά δεν θα μπορέσει να αντεπεξέλθει;
Εδώ δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν τα Μέγαρα που είναι δίπλα στην Αθήνα που είναι η μισή Ελλάδα.

Κ. Κρητικοί δρόμοι… Τι άποψη έχετε, τι μπορεί να γίνει με αυτή την κατάσταση;
Είναι από τους χειρότερους, όχι από τους χειρότερους, ίσως είναι οι χειρότεροι στην Ελλάδα. Είναι πολύ γλιστεροί. Μόνο αυτό να διορθωνόταν θα ήταν ένα πολύ μεγάλο βήμα. Πιστεύω ότι τα αδρανή υλικά που χρησιμοποιούνται για την ασφαλτόστρωση των δρόμων της Κρήτης δεν έχουν την απαιτούμενη σκληρότητα με αποτέλεσμα να φθείρονται πολύ γρήγορα και να γίνεται εντελώς λεία η επιφάνεια κάτι που δεν συμβαίνει στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Κ: Λόγω και των καιρικών συνθηκών;
Δεν πιστεύω πως είναι θέμα καιρού. Πιστεύω πως είναι θέμα αντοχής, σκληρότητας των υλικών. ΚΑΘΑΡΑ. Είναι γνωστό. Σε όλη την Ελλάδα ξέρουν πως οι δρόμοι στην Κρήτη είναι πολύ γλιστεροί.

Κ. Σε σχέση με θέματα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σας έχει γίνει ποτέ πρόταση να συνεισφέρετε με κάποιο τρόπο λόγω της πολύχρονης εμπειρίας σας;
Δε μου έχει γίνει πρόταση ποτέ και δεν έχω σκεφτεί ποτέ αν μου ζητούσαν κάτι πού θα μπορούσα να προσφέρω κάτι περισσότερο, εκτός κι αν προσφέρω σαν πολίτης αυτής της πόλης όπου κυκλοφορώ κάθε μέρα στους δρόμους και βλέπω το κυκλοφοριακό χάος, τις δυσκολίες που υπάρχουν στο Ηράκλειο. Σήμερα βρήκατε μία μέρα πολύ χαλαρή κυκλοφοριακά… Άλλες φορές… είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα.

Κ. Αγαπημένος σας έλληνας οδηγός αγώνων;
Δεν μπορώ να διακρίνω κάποιον ιδιαίτερα. Σε κάθε χρονική περίοδο υπήρξε κάποιος πρωταγωνιστής. Θυμάμαι όμως ότι σε μικρότερη ηλικία με συγκινούσε πολύ η οδήγηση του Μοσχού. Πραγματικά ήταν χάρμα οφθαλμών. Από την πρόσφατη γενιά είχαμε κατά καιρούς πολύ γρήγορους οδηγούς όπως ήταν ο Τζίγγερ, ο Κύρκος, ο Βωβός, ο Χατζητσοπάνης ίσως είναι ο τελευταίος πολύ γρήγορος οδηγός και μικρός σε ηλικία και με πολύ μέλλον μπροστά του.

Κ. Από τους ξένους;
Ολοκληρωμένος οδηγός από το WRC μου άρεσε πάντα ο Σάινθ με διάρκεια και επιθετικότητα εκεί που έπρεπε και όταν έπρεπε.

Κ. Σε όλη αυτή τη διαδρομή της πορείας σας ποιους θα θέλατε να ευχαριστήσετε;
Αυτούς που θέλω να ευχαριστήσω είναι τα παιδιά της αγωνιστικής μου ομάδας που είναι οι ίδιοι τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσα να είχα κάνει τίποτα. Ονομαστικά είναι ο Φώτης ο Μαραγκάκης, μηχανικός ο οποίος ετοιμάζει το αυτοκίνητο και συμμετέχει ως συνοδηγός μου στους αγώνες. Ο Στρίγγος ο Γιάννης ο οποίος είναι ο φανοποιός και κατά κάποιον τρόπο μάνατζερ, συντονιστής της ομάδας. Ο Στρίγγος ο Δημήτρης, ο αδελφός του Γιάννη, που έχει την ευθύνη για τα ηλεκτρολογικά. Και κατά καιρούς υποστηρικτές που μας έχουν βοηθήσει με τον Α ή Β τρόπο είτε με χρήματα είτε με ελαστικά, όπως είναι η Avon που μας βοηθάει τα τελευταία δύο χρόνια.

Ν. Έχετε κάποιο μυστικό; Υπάρχει δηλαδή μία μυστική συνταγή για να οδηγείτε κάθε φορά σε τέτοια επίπεδα αγωνιστικά;
Όχι, μυστική συνταγή δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο αγάπη και πάθος γι’ αυτό το πράγμα.

K. Εσείς τρέχετε για το κύπελλο πάντως ή για το πάθος;
Όχι όχι όχι όχι. Εντάξει. Και να μη μου δώσουν κύπελλο δεν τρέχει τίποτα. Αυτά που πήραμε προχθές στα Χανιά τα έχω αφήσει στου μηχανικού και μπορεί να μην τα μαζέψω ποτέ. Αυτά που δεν μπόρεσα ποτέ να συγκεντρώσω και να τακτοποιήσω ήταν τα κύπελλα. Τα κύπελλα που έχω πάρει είναι κάτι στα 250. Κάποιες κούτες είναι στο πατάρι πάνω, κάποιες στο ασανσέρ κάποιες στο σπίτι.

Ο Κατσανέβας ο Γιάννης, αμέσως κατάφερε να μας κάνει να νοιώσουμε άνετα και πολύ σύντομα είχαμε την αίσθηση ότι συζητάμε με έναν φίλο διατεθειμένο να μας απαντήσει σε κάθε μας ερώτηση!

Πότε ξεκίνησες τη σταδιοδρομία σου σαν οδηγός αγώνων και ποια είναι η πορεία σου μέχρι τώρα;
Ξεκίνησα τον Σεπτέμβριο του 1992 αλλά με έναν παράδοξο τρόπο. Εκεί που όλοι ξεκινούν από τα χαμηλά και φτάνουν στα ψηλά εγώ ξεκίνησα κατευθείαν από τα ψηλά. Το πρώτο μου αγωνιστικό ήταν το περιβόητο αυτοκίνητο του Βασίλη Κύρκου, το πισωκίνητο Sierra ων 500 αλόγων. Όταν έπαιρνα αυτό το αυτοκίνητο, το έπαιρνα σαν Ι.Χ. και πολλοί με κρίνανε αρνητικά τότε και είχαν δίκιο. Όταν μπήκα σε αγώνα με αυτό το αυτοκίνητο τρέμανε τα πόδια μου από τον τρόμο, έτρεμα ολόκληρος σαν ψάρι. Επειδή όμως ο χαρακτήρας ου είναι έτσι και επειδή μου αρέσουν οι προκλήσεις στα δύσκολα, αυτό με πάθιασε ακόμα περισσότερο και κατά κάποιο τρόπο με έκανε «άρρωστο» με το άθλημα.

Αυτή η «αρρώστια», λοιπόν, με ώθησε να προσπαθήσω να τιθασεύσω αυτό το θηρίο των 500 αλόγων και να κερδίζω τους αγώνες. Κι όταν λέω «αρρώστια» το εννοώ. Δηλαδή, αν μπορούσα να είμαι 365 μέρες τον ρόνο μέσα στο αυτοκίνητο και να τρέχω θα το έκανα. Με το που ξεκίνησα πήρα το πρωτάθλημα του ’93 και ’94. Το πρωτάθλημα του ’95 ήταν πρωτάθλημα πολυνίκης. Το 1996 πήρα το Escort, το πρωτάθλημα έγινε
πάλι Scramble και συνέχισα να παίρνω τα πρωταθλήματα μέχρι και το 1999 που σταμάτησα για λόγους υγείας. Το 1998 έτρεχα στα πανελλήνιο πρωτάθλημα. Εγώ τότε ήμουν «νέος αλεξιπτωτιστής» που έπεσε στον άκκο των λεόντων. H εμπειρία όμως που αποκτάς από έναν αγώνα στο πανελλήνιο μπορεί να μην την αποκτήσεις ποτέ στην Κρήτη ακόμα και αν τρέχεις και 100 χρόνια. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι οι της άλλης
Ελλάδας είναι καλύτεροι από εμάς. Ίσα ίσα. Απλώς εκεί είναι μαζεμένο μεγάλο πλήθος ποιοτικών πραγμάτων.

Ο ανταγωνισμός είναι πολύ μεγάλος και αυτό σε κάνει να τρέχεις δίνοντάς τα όλα. Κάθε αγώνας σου προσφέρει γνώσεις που άμα τις επεξεργαστείς λίγο στο μυαλό σου και τις χρησιμοποιήσεις στους επόμενους αγώνες, σε βοηθάνε να βγεις μετά τον αγώνα πιο «αρσενικός» από το αυτοκίνητο. Οδηγικά πάντα μιλώντας, έτσι; Το δεύτερο χρόνο, λοιπόν, που το πήρα στα ζεστά, πρωταθλητής ήταν ο Κύρκος στα ραλλύ. Αλλά από κει και πέρα όμως, η δεύτερη θέση ήταν σαν την πρώτη από τη στιγμή που την πρώτη θέση την έχει καταλάβει για τόσα χρόνια συνέχεια ένας άνθρωπος. Η δεύτερη θέση, λοιπόν, σε εκείνο το πρωτάθλημα και μάλιστα στην κατηγορία Α8 ήταν σαν να είσαι πρώτος. Παλεύαμε μέχρι τον τελευταίο αγώνα τρεις οδηγοί. Παίζαμε με πολύ λίγους πόντους διαφορά ο ένας από τον άλλο σε κάθε αγώνα. Και ξαφνικά παθαίνω μια ριζίτιδα, κήλη στον αυχένα από την καταπόνηση των αγώνων και δεν φτάνει μόνο αυτό.

Σπάει και το μοτέρ μου στον τελευταίο αγώνα, στην τελευταία ειδική, 2 χιλιόμετρα πριν την ράμπα τερματισμού. Ήμουν πρώτος στον αγώνα, γιατί ο Κύρκος δεν έτρεχε σε αυτόν τον αγώνα, αφού είχε εξασφαλίσει το πρωτάθλημα από τον προηγούμενο. Είμαι πρώτος, παίρνω τη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος άνετα και την τελευταία στιγμή, 2 χιλιόμετρα πριν το τέρμα στο Μερκούρη, Παλλάδιον, ξεραίνεται το αμάξι και πήγα σούργιελο να τερματίσω και από εκεί που ήμουνα μπροστά 20 δευτερόλεπτα βρέθηκα πίσω αρκετά αφού καθυστέρησα 2 λεπτά να περάσω την ράμπα. Τελικά από εκεί που ήμουν 2ος βρέθηκα τρίτος με ένα πόντο διαφορά από τον 2ο. Αυτό έγινε το 1999. Το 2000- 2001 έκανα σποραδικούς αγώνες σε Κρήτη και πανελλήνιο. Το 2002-2003 δεν έτρεξα καθόλου. Το 2004 προσπάθησα να τρέξω αλλά το αυτοκίνητο μου έλεγε: «Δεν με έχεις φροντίσει για να κάνεις αυτό που θέλεις».

Είχες ως όνειρο από πιτσιρικάς την ενασχόλησή σου με τους αγώνες;
Κοίταξε να δεις. Εγώ γεννήθηκα στις 31 Γενάρη του 1960. Είμαι 45 χρονών. Από το 1974, 14 χρονών δηλαδή τότε, άρχισα να μαζεύω ό,τι περιοδικό κυκλοφορούσε στον ελληνικό χώρο που να έχει να κάνει με το αυτοκίνητο. Έχω ένα δωμάτιο γεμάτο με περιοδικά. Τα έχω όλα.
Πιτσιρικάς, λοιπόν, εγώ έμαθα να χρησιμοποιώ την τουαλέτα σα δεύτερό μου δωμάτιο. Πάντα ξεκινούσα να διαβάζω το περιοδικό από το τέλος, από εκεί που ξεκινούσαν οι αγώνες. Έβλεπα τότε τις εικόνες και έλεγα στον εαυτό μου: «Πότε θα αποκτήσω κι εγώ ένα τέτοιο αυτοκίνητο;». Ήρθε, λοιπόν, μια εποχή όπου ενήλικας πια και με δίπλωμα θα μπορούσα – από οικονομικής πλευράς – να αγοράσω ένα αυτοκίνητο, να το φτιάξω και να τρέχω στους αγώνες. Εγώ, όμως, δεν ήθελα αυτό. Ήθελα να πάρω ένα αγωνιστικό για να τρέχω. Ήθελα κάτι να με τρομάζει ρε παιδί μου, κατάλαβες; Μόλις απέκτησα τα χρήματα που έψαχνα πήγα και πήρα εκείνο το θηρίο των 500 αλόγων…

Μετά από τόσα πρωταθλήματα και νίκες που έχεις κατακτήσει έχεις αισθανθεί καθόλου μέσα σου τον κορεσμό και, επίσης, τώρα που έχεις κατακτήσεις τόσους αγώνες και τόσους τίτλους γιατί θέλεις να συνεχίσεις να τρέχεις;
Οι αγώνες είναι ένα ναρκωτικό. Αυτοί που πίνουν ναρκωτικά αν πάνε σε μια κλινική μπορούν να τους το βγάλουν από το αίμα τους. Αυτή την ξένη ουσία, την χημεία που έχει μπει εκεί. Θα βάλουν μια σωλήνα από το ένα χέρι, μια σωλήνα από το άλλο. Από τη μία θα βγαίνει το παλιό και από την άλλη θα μπαίνει το καινούργιο και έτσι αποβάλλει την ξένη ουσία από το σώμα του. Το «σκουλήκι» όμως των αγώνων δεν βγαίνει με τίποτα.
Δεν χωράει να περάσει από την τρύπα. Γι’ αυτό βλέπεις ορισμένους και τους λέμε ψώνια τώρα. Λέμε: «ρε συ, πήγες 60 χρονών, αφού δεν μπορείς να πατήσεις το γκάζι, άστο να πάει στο διάολο και πήγαινε σπίτι σου».
Δεν μπορεί όμως ο άνθρωπος. Είναι αρρώστια. Εγώ όταν μιλάω για το αμάξι έχω ένα τέτοιο πάθος, το ίδιο όπως είχα τότε. Είναι κάτι που δεν ξέρω αν μπορέσω ποτέ να το μεταφέρω με λόγια σε κάποιον. Π.χ. στον αγώνα, λίγο πριν ξεκινήσεις να τρέχεις, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην φοβάται την πρώτη στροφή.

Στην Formula 1, πριν τον αγώνα, έχεις παρατηρήσει ορισμένες φορές όταν ο σκηνοθέτης δείχνει τα μάτια των πιλότων; Έχεις παρατηρήσει την ανησυχία, τον φόβο τους και την αυτοσυγκέντρωσή τους; Είναι η ανησυχία της πρώτης στροφής. Όλοι την έχουν. Αυτή, λοιπόν, η ανησυχία της πρώτης στροφής, ο φόβος αυτός, ο φόβος ότι θα ξεραθώ και δεν θα το ευχαριστηθώ, ή ο φόβος ότι θα σκοτωθώ…Αυτός ο φόβος είναι καταλυτικός. Εγώ έχω πέσει από γκρεμό 1000 μέτρα με 180 χιλιόμετρα και 6η. Αν το δεις στην κάμερα δεν θα το πιστεύεις ότι από εκεί βγήκα ζωντανός. Ε, λοιπόν, αυτός ο φόβος, το αν θα σε ξαναδεί ακόμα και το παιδί σου μετά την πρώτη στροφή…σε κάνει να θέλεις πολύ την νίκη μετά. Μόλις περάσεις την πρώτη στροφή θες τη νίκη…τέλος (χαμόγελο). Θες την νίκη ανεξάρτητα της κατηγορίας. Θες την νίκη. Άσε τώρα που καμιά φορά λέμε ότι βγήκα δεύτερος και είμαι πολύ ευχαριστημένος γιατί είχα αυτά τα προβλήματα, και όντως έτσι είναι η αλήθεια. Αλλά μέσα μας θέλουμε την νίκη και μόνο την νίκη!
Από κει και πέρα εμένα δεν με ενδιαφέρει το πρωτάθλημα. Με ενδιαφέρει να βγαίνω όμως πρώτος στον αγώνα. Ο αγώνας με ενδιαφέρει και όχι η σούμα.

Ποιοι ήταν οι λόγοι που σε κράτησαν εκτός αγώνων τα τελευταία χρόνια;
…Δεν ένοιωθα ότι οδηγικά ήμουν σε τέτοιο επίπεδο που να ικανοποιήσω τον εαυτό μου. Η μυρωδιά της αδρεναλίνης μου δεν με ικανοποιούσε πια. Άμα δεν νοιώθω την αδρεναλίνη μου την ώρα που τρέχω και έχω «κολλήσει το πόδι στο πάτωμα» δεν είμαι ευχαριστημένος. Από τη στιγμή λοιπόν που η φυσική μου κατάσταση και η προσωπική μου ζωή δεν ήταν τέτοια που μπορούσε να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις και τις ανάγκες ενός Α8 αυτοκινήτου – ίσον πολεμικό – προτίμησα να το παρατήσω. Ανεξάρτητα αν οι άνθρωποι που ήταν από έξω άκουγαν το αμάξι «μπαμ μπουμ» και έλεγαν ο Κατσανέβας τρέχει, είναι καλός οδηγός κτλ. Δεν ένοιωθα ότι έβγαζα
αυτό που ήξερα να κάνω. Οπότε σταμάτησα να τρέχω έως ότου ξαναγίνω πάλι καλός.

Οι νέοι κανονισμοί της ΕΛΠΑ πιστεύεις ότι δυσκολεύουν τα πράγματα για τα γρήγορα και ακριβά αυτοκίνητα (WRC, Kit Cars) ή ανεβάζουν τον ανταγωνισμό;
Θεωρώ ότι σαν εξουσία του αθλήματος, έχουν κάνει κάποια λάθη. Ο θεατής στο βουνό πάει για να δει αυτό το αμάξι που κάνει «πόλεμο». Αν θα πάνε δηλαδή στην Ριτσώνα 20.000 θεατές, οι 19.900 είναι αυτοί που πάνε να δούνε τον «πόλεμο».
Δηλαδή, ένα αμάξι που κάνει θόρυβο και είναι θεαματικό ανεξάρτητα χρόνου. Θεωρώ, λοιπόν, ότι από θέμα κόστους «πάνε να το χαλάσουν το γλυκό». Γιατί, ήδη τα αυτοκίνητα είναι πολύ ακριβά. Όταν ένα 1600 super κοστίζει 50 εκ. και άλλα 30 εκ. για να το τρέξεις στον πρώτο χρόνο είναι πολλά τα λεφτά.

Με τα 50 εκ. έχεις το αμάξι με τέσσερα ζαντολάστιχα. Ούτε βενζίνη δεν έχει μέσα το αμάξι. Από κει και πέρα θέλεις βενζίνες, λάστιχα, αναλώσιμα, ανταλλακτικά για να πας να κάνεις το πρωτάθλημα σου. Αν δεν τα έχεις όλα αυτά, θα πηγαίνεις να δηλώσεις συμμετοχή, θα πληρώνεις την συμμετοχή για να πάρεις «GO» και θα μένεις στο 2ο χιλιόμετρο. Ένα άλλο είναι: ας βρεθεί κάποιος στην Ελλάδα να μου πει αν υπάρχει φτηνότερο αυτοκίνητο από αυτά τα Escort τα WRC A και με φτηνότερο κοστολόγιο. Θες να σου πω πληροφοριακά κάτι; Το Renault Williams που έτρεχε ο Μιχαηλάκης είναι πολύ πιο ακριβό απ’ ότι είναι το δικό μου αμάξι. Και ξέρεις γιατί; Ο φίλος μας ο Στέλιος όταν χρειαστεί να φτιάξει το σασμάν του την έχει άσχημα ο καημένος. Εκείνα τα «γαλάκια» ξέρεις τι θα του πούνε; «Λείπει η σφραγίδα, δώσε μου 5 εκατομμύρια». Ενώ εγώ με 1 εκατομμύριο το έχω κάνει καινούργιο. Και εκτός τούτου είναι και από
τα πιο θεαματικά αυτοκίνητα στον ελληνικό χώρο. Και το EVO θα περάσει γρήγορα και θα δεις την κοιλιά του στην στροφή αλλά δεν κάνει εκείνο τον «πόλεμο» που κάνει το Escort.

Οπότε πιστεύεις ότι δεν βοηθάνε οι νέοι κανονισμοί της ΕΛΠΑ.
Πιστεύω ότι δεν βοηθάνε τόσο, όχι. Βέβαια αυτοί που τους κάνουνε και παίρνουν τις αποφάσεις έχουν κάτι στο μυαλό τους. Σίγουρα δεν είναι εχθροί του σπορ, ειδικά τώρα με τον καινούργιο πρόεδρο που έχει κατέβει από ένα αγωνιστικό.

Ξεχωρίζεις κάποια νίκη ή πρωτάθλημα που θα θυμάσαι για πάντα;
Ξεχωρίζω δύο νίκες. Η μία ήταν η πρώτη μου στα ράλυ. Μου φύγανε τα ζουμιά κατευθείαν. Ήταν το τελευταίο κομμάτι της τελευταίας ειδικής που ήταν πολύ «φλατ», δηλαδή «7η δεξιά σανίδα, 7η αριστερά σανίδα, 7η δεξιά σανίδα» μέσα σε ένα δρόμο γεμάτο με δέντρα και 220 στο κοντέρ. Ήμουνα συνέχεια στην «τσίτα». Τη στιγμή που περνάμε το «φλάϊνγκ» και την ώρα που διαβάζει τη λέξη ο συνοδηγός σηκώνει το χέρι του ταυτόχρονα και μου φωνάζει: «Καλωσόρισες στο club των νικητών».

Εγώ δάκρυσα τότε. Δάκρυσα, γιατί είχα κάνει τόσο μεγάλη προσπάθεια και με ένα αμάξι που το καβαλούσα πρώτη φορά και σε μία κατάσταση που ένοιωσα ότι πολέμησα. Δηλαδή, από ειδική σε ειδική έπαιζα πρώτος – δεύτερος στα δευτερόλεπτα και σε δύσκολες διαδρομές μάλιστα. Και τελικά κέρδισα με 20’’ διαφορά. Πολλά για εκείνη την εποχή. Αυτό έγινε το 1996 στο ράλυ Κρήτης, τότε που έρχονταν τα αθηναϊκά Α να κερδίσουν τους κρητικούς ήρωες.

O Γιάννης Κατσανέβας

Η άλλη «στιγμή» που ξεχωρίζω ήταν η δεύτερη θέση μου στο Αχαιός όταν για 2η φορά καταφθάνω σαν επαρχιώτης να πάω να τρέξω σε αυτό το club του πανελλήνιου πρωταθλήματος και με πολύ δύσκολες ειδικές, όπως την ξακουστή τη Φτέρη με μια κατηφόρα 20 χιλιόμετρα. Σε εκείνο τον αγώνα καταφέρνω και κερδίζω 17 Escort και δεν κέρδισα το 18ο του Κύρκου. Ήταν, όμως, μεγάλη υπόθεση για μένα αυτός ο αγώνας.

Πόση σημασία παίζουν οι λεπτομέρειες στην διάρκεια ενός αγώνα για να κατακτήσεις τη νίκη και πόσο σημαντική είναι η προετοιμασία πριν τον αγώνα;
Οι λεπτομέρειες κερδίζουν τον αγώνα. Όχι μόνο όσον αφορά το αυτοκίνητο αλλά και την οργάνωση της ομάδας. Π.χ. αν εμένα μου έχει σπάσει το φιλτράκι κι έχω ειδοποιήσει από τον ασύρματο το service μου ότι «έρχομαι με την τάδε ζημιά» και στο service, για κάποιο λόγο, μου τοποθετήσουν το φιλτράκι χωρίς «δεματικά», εγώ μόλις ξεκινήσω τον αγώνα μπορεί να μείνω.

Δηλαδή, έχεις περάσει από μία μεγάλη διαδικασία, έχεις ξοδέψει ένα τσουβάλι λεφτά και αυτή η μικρή λεπτομέρεια να σου στοιχίσει τον αγώνα. Επίσης, πρέπει να μάθεις να οργανώνεις τον εαυτό σου και το όχημά σου πριν τον αγώνα. Να εκπαιδεύεις τους συνεργάτες σου να μην σε αγχώνουν και να μην σε τρελαίνουν. Απαραίτητο είναι να έχεις μία ομάδα που θα αναλαμβάνει εξ’ ολοκλήρου την περιποίηση του αυτοκινήτου.
Επίσης, η γνώση του δρόμου είναι το Α και το Ω. Αν δεν γνωρίζεις και δεν έχεις ασχοληθεί με την ειδική, δεν θα κερδίσεις ποτέ. Σε αυτό το σημείο, πρέπει να σου πω ότι ο καλός οδηγός φαίνεται, επίσης, και από την ευκολία που μαθαίνει την ειδική. Ένας καλός οδηγός σε τρία περάσματα έχει μάθει την ειδική και έχει αποστηθίσει στο μυαλό του τις γραμμές. Ο άπειρος οδηγός και συνοδηγός γράφουν στο χαρτί λάθος ταχύτητες και ως επί το πλείστον μεγάλες, κινδυνεύοντας από στροφή σε στροφή να βγουν εκτός δρόμου και να χάνουν χρόνους. Ο έμπειρος γράφει «τα σίγουρα» και στον αγώνα πέρνα με παραπάνω. Αν γράψεις τα παραπάνω, δεν πρόκειται ποτέ να πας γρήγορα. Ενώ αν γράψεις «τα σίγουρα» περνάς πιο εύκολα με παραπάνω και περνάς και σωστά. Γράφε αργά και πέρνα γρήγορα. Μην γράφεις γρήγορα, γιατί θα περνάς αργά!!!
Εγώ σε όλη αυτή την διαδικασία της προετοιμασίας είμαι πολύ «ευχάριστος», αλλά είμαι και πολύ «δυσάρεστος» όταν κάτι έχει πάει στραβά…

Ποιο είναι πιο σημαντικό σε ένα αγώνα ράλυ. Ο οδηγός ή το αυτοκίνητο;
Είναι 50-50 σε σημαντικότητα. Χρειάζονται και τα δύο. Ο καλός οδηγός με το καλό το αυτοκίνητο. Μπορεί κάποια στιγμή να κερδίσει ένας οδηγός με κακό αυτοκίνητο έναν οδηγό με καλό αυτοκίνητο αλλά θα συμβεί μία φορά. Ο κανόνας όμως είναι να είσαι καλός οδηγός και να έχεις ένα καλό αυτοκίνητο. Καμιά φορά σφάλουν και βλέπεις να κερδίζει τον «ελέφαντα» ένα «αρνάκι». Εκεί δεν είναι μόνο ότι ήταν καλός ο οδηγός. Τον βοήθησε και η τύχη. Ο μέτριος οδηγός που οδηγάει ένα καλό αυτοκίνητο θα κερδίζει πάντα τον καλό οδηγό που οδηγάει ένα μέτριο αυτοκίνητο. Ξέρεις γιατί; Γιατί οι αγώνες κερδίζονται στην έξοδο της στροφής…

Ξεχωρίζεις κάποιον νέο οδηγό ταλέντο που να μπορεί να ακολουθήσει τα χνάρια σου μελλοντικά;
Σαφώς ο Ρουσάκης ο Γιάννης είναι πολύ καλός οδηγός, έχει εξελιχθεί πολύ καλά. Αυτόν που ξεχωρίζω εδώ στα Χανιά και που έχω παρατηρήσει ότι μαθαίνει πολύ καλά ό,τι του λες και ό,τι συμβουλή του δίνεις την κρατάει, είναι ο Φραγκονικολάκης. Τον βλέπω πολύ «πολεμικό». Μαθαίνει τα πράγματα πολύ γρήγορα και έχει και την ψυχή να τα κάνει στον αγώνα.

Τι πιστεύεις ότι πρέπει να έχει ένας οδηγός αγώνων για να στεφθεί πρωταθλητής;
Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να έχει το στυλ. Το στυλ του πρωταθλητή. Ένα στυλ το οποίο κερδίζει τον αγώνα πριν μπεις στον αγώνα. Όταν εγώ το 1996 κέρδισα αυτόν τον αγώνα που σου είπα προηγουμένως, ο Γιώργος ο Καϊτατζής, στην ράμπα του τερματισμού, μου λέει: «Το ήξερα πως θα κερδίσεις σήμερα. Το έβλεπα στα μάτια σου στην ράμπα αφετηρίας. Εξέπεμπες την σιγουριά της νίκης». Αυτή είναι η στάμπα του πρωταθλητή. Να εκπέμπει τη νίκη στους άλλους. Να μην τους αφήνει περιθώρια.

Το RS 500 με το οποίο ξεκίνησες ήταν σίγουρα ένα τρομακτικό σε δύναμη αυτοκίνητο. Τι οδηγικές ικανότητες απαιτούνται προκειμένου να δαμάσεις ένα τέτοιο αυτοκίνητο σε ένα περιβάλλον αγώνα ράλι;
Καταρχήν εγώ πρέπει να σου πω ότι δεν κατάφερα ποτέ να δαμάσω αυτό το αυτοκίνητο. Μπορεί να οδήγησα θεαματικά, μπορεί να με έκανε έναν οδηγό που συζητήθηκε πολύ, μπορεί να το οδήγησα με ένα «αξιοπρεπή» τρόπο, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να το δαμάσω. Ένας μπορούσε να δαμάσει αυτό το αυτοκίνητο. Ο
φονιάς των γιγάντων. Ο Βασίλης ο Κύρκος. Όταν εγώ τον είδα πρώτη φορά να οδηγάει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο στην Πορταριά, δεν πίστευα στα μάτια μου.

Έτριζε ολόκληρο το βουνό όταν περνούσε ο Βασίλης ο Κύρκος. Πραγματικά τρόμαξα. Δεν κατάφερα ποτέ να το κάνω αυτό. Δεν υποτιμώ τον εαυτό μου…Οπωσδήποτε απαιτούνταν πολλές ικανότητες.. Τουλάχιστον χρειαζόταν τσαμπουκά. Μπορεί να μην ήσουν καλός οδηγός αλλά αν είχες τσαμπουκά τουλάχιστον δεν σκοτωνόσουνα… (γέλια). Εγώ τον έχω αυτόν τον τσαμπουκά. Δηλαδή, το άγνωστο το καβαλάω χωρίς να
ξέρω να το δαμάσω. Οι λόγοι που δεν κατάφερα να δαμάσω το RS500 ήταν: 1ον δεν είχα εκείνη την εποχή αποκτήσει ακόμα την απαιτούμενη εμπειρία, 2ον δεν έκατσα ποτέ να προσπαθήσω να αποκτήσω την φυσική κατάσταση που απαιτεί το συγκεκριμένο αυτοκίνητο και 3ον δεν έκανα αρκετές προπονήσεις με το συγκεκριμένο αυτοκίνητο. Το καβαλούσα κάθε φορά από αγώνα σε αγώνα. Σίγουρα, αν έλεγα ότι το δαμάζω θα ήμουνα ψώνιο.

Για φέτος πόσο υπολογίζεις ότι θα είναι το budget της ομάδας σου;
Εάν βάλουμε και το κόστος του αρχικού στησίματος του αυτοκινήτου θα μου φτάσει γύρω στα 30.000-35.000 ευρώ. Είναι λίγο τραβηγμένο για τα κρητικά δεδομένα αλλά θέλω να είμαι απόλυτα σίγουρος ότι δεν θα αντιμετωπίσω κανένα πρόβλημα. Θέλω να δω την ομάδα μου, το αυτοκίνητό μου και τον εαυτό μου ολοκληρωμένο σε όλους τους αγώνες.

Πώς βλέπεις το μέλλον των αγώνων στην Κρήτη και πως κρίνεις το επίπεδο διοργάνωσης από τις λέσχες;
Σε αυτό το θέμα πάμε πάρα πολύ καλά. Εάν λογαριάσεις ότι τρέχαμε με αγροτικά πριν 7 χρόνια και δεινοπαθούσαμε να μαζέψουμε 5 συμμετοχές για να κάνουμε ένα αγώνα και τώρα βλέπεις 40 αυτοκίνητα! Μήπως δεν έχουμε καταλάβει ότι δεν υπάρχουν σε κανένα μέρος της Ελλάδας 40 αυτοκίνητα; Το μοναδικό μέρος που τα έχει είναι η Αθήνα. Δεν έχει καμία περιοχή της Ελλάδας τόσα αυτοκίνητα. Η Θεσσαλονίκη έχει 10
αγωνιστικά. Η Πάτρα έχει 5! Μιλάμε τώρα για δεύτερες πόλεις της Ελλάδος, έτσι; Η Κρήτη έχει τεράστιο αριθμό αγωνιστικών αυτοκινήτων σε σύγκριση με άλλα σημεία της Ελλάδας και, επίσης, η ποιότητα των αυτοκινήτων – τουλάχιστον κρίνοντας από την εμπειρία μου – είναι άριστη. Επιπλέον, κανείς δεν τρέχει πια μόνος του. Καθένας έχει μια ομάδα. Φτωχιά η πλούσια, μεγάλη ή μικρή. Υπάρχει πάντως οργάνωση και σίγουρα είναι ήρωας αυτός ο οποίος με το υστέρημα του τρέχει στους αγώνες. Αν δεν υπήρχαν αυτοί δεν θα υπήρχα κι εγώ. Αν δεν υπήρχαν αυτοί πως θα έτρεχα εγώ αφού δεν θα υπήρχαν συμμετοχές; Αυτοί μας κάνουνε μάγκες εμάς τους πρώτους. Όσον αφορά τώρα την οργάνωση από τις 4 λέσχες, πρέπει να σου πω ότι το επίπεδο έχει ανέβει πάρα πολύ. Ενδεχομένως να υπάρχουν ακόμα κάποια προβλήματα λόγω απειρίας ορισμένων κριτών. Για αυτό το θέμα έχω προτείνει στις λέσχες να κάνουν κάτι που δεν έχει κάνει καμία. Έχω προτείνει να κάνουν εικονικούς αγώνες και οι κριτές να συμπληρώνουν εικονικά καρνέ για να αποκτούν εμπειρία. Βέβαια,
για να λέμε και του στραβού το δίκιο, αυτό είναι και λίγο βαρετό. Τους καταλαβαίνω δηλαδή που δεν το έχουν κάνει ακόμα, έτσι;…Μη λέμε τώρα κι ό,τι θέλουμε. Είναι πολύ βαρετό!
Οι Αθηναίοι το παίζουν μάγκες αλλά αυτοί έχουν αγώνες κάθε μήνα και με σωστή υποδομή, με πίστες κ.τ.λ. Οι δικοί μας είναι ήρωες.

Πώς κρίνεις το επίπεδο των χορηγιών στους κρητικούς αγώνες;
Εκεί χωλαίνουμε δυστυχώς. Δεν θέλω να κάνω ούτε τον μάγκα, ούτε τον πονηρό, ούτε τον «ξερόλα», ούτε τίποτα. Πιστεύω ότι αν έχω βάλει ένα λιθαράκι στους αγώνες, αν έχουν έρθει δύο θεατές παραπάνω στους αγώνες και αν κάποιοι έχουν πάρει αγωνιστικό εξαιτίας μου, άλλο ένα λιθαράκι θα βάλω τώρα που ασχολούμαι πλέον και επαγγελματικά με το αυτοκίνητο. Ήδη έχω κάνει πρόταση να πάρω όλο το ράλι. Δεν το έχει πάρει ποτέ κάποιος ολόκληρο. Και πρέπει να πούμε ότι το επίπεδο της Κρήτης είναι αρκετά υψηλό σε επίπεδο οργάνωσης, συμμετοχών, οδηγών κ.τ.λ. Αλλά παρ’ όλα αυτά, στο επίπεδο των χορηγιών υπάρχει πρόβλημα, όχι μόνο εδώ αλλά και πανελλαδικά. Μια λύση είναι η μεγαλύτερη προβολή του χώρου από τα κρητικά μέσα ενημέρωσης. Πρέπει όλοι να αγκαλιάσουν όλους αυτούς που ασχολούνται με τον χώρο και
να δώσουν φωνή από τον πιο «μεγάλο» μέχρι και στον πιο «μικρό» που ασχολείται με τον χώρο των αγώνων. Αυτόν δηλαδή που έχει ένα συνεργείο σε ένα υπόγειο και είναι μέχρι τον λαιμό χωμένος στα λάδια και στην λάσπη. Κι αυτός έχει συμβάλει σε αυτό που λέγεται μηχανοκίνητος αθλητισμός στην Κρήτη.

Επίσης, οι αγώνες ράλι να είναι μία φιέστα. Μία γιορτή. Όχι μόνο να στήνουμε μία ράμπα και να περιμένουμε να έρθει ο κόσμος για να χειροκροτήσει αυτούς τους τρελούς που πληρώνουν για να τρέχουν. Στην αρχή με κόπο και κόστος. Αλλά αν δεν επενδύσεις δεν παίρνεις λεφτά. Μην περιμένεις να παρακινήσεις τον κόσμο να δώσει λεφτά έτσι εύκολα σε ένα χώρο που μέχρι πρότινος μας θεωρούσαν αλήτες. Σου λέει ο άλλος: «Τι είσαι; Ραλίστας είσαι; Αλήτης είσαι». Οπότε, βάλε από την τσέπη σου τώρα λεφτά για να δείξεις στον κόσμο ότι ο αλήτης αν μη τι άλλο ντύθηκε με κουστούμι…άλλαξε ρούχα τουλάχιστον…εξωτερικά δεν φαίνεται αλήτης.

Θεωρείς αναγκαία τη δημιουργία μιας πίστας στην Κρήτη και σε ποιους τομείς πιστεύεις ότι θα συμβάλει;
Εάν γίνει παιδιά αυτό, θα ευτυχίσουμε όλοι. Πρώτον, πολύς περισσότερος κόσμος θα ασχοληθεί σοβαρά με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Δεύτερον, μέσα σε λίγα χρόνια θα μειωθούν σε μεγάλο βαθμό τα ατυχήματα και οι θάνατοι στην Κρήτη, και στον χώρο της μοτοσικλέτας και στο αυτοκίνητο. Είναι αναγκαίο. Όποιος πάρει την απόφαση και βοηθήσει στη δημιουργία μιας πίστας στην Κρήτη, κάνει ένα δώρο στις ζωές των ανθρώπων. Δυστυχώς, όμως, και οι αρχές κατά κάποιο τρόπο εμποδίζουν την δημιουργία μιας πίστας. Δεν γνωρίζω γιατί. Από την άλλη γινόμαστε μάρτυρες ορισμένων περιστατικών που τουλάχιστον εμένα με εξοργίζουν. Βλέπεις οδηγούς που δεν ξέρουν να οδηγάνε καθόλου, που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές τις δικές τους αλλά και τις ζωές των άλλων. Βλέπεις οδηγούς που οδηγάνε στην αριστερή μεριά του δρόμου αντί στην δεξιά και ακουμπάνε πάνω στις γραμμές. Λες και το αυτοκίνητο τους είναι πολυκατοικία και οι γραμμές είναι τοίχος και το στέκουν εκεί για να μην πέσουν. Βλέπεις αστυνομικούς που την έχουν στήσει κρυμμένοι – κι αυτό είναι τρομερό – πίσω από στύλους με το ραντάρ στο χέρι.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε όλοι είναι ότι πιο επικίνδυνη είναι η άγνοια και η αμάθεια από την ταχύτητα. Χρειάζεται εκπαίδευση ουσιαστική όμως και όχι ξύλινη γλώσσα και πρόστιμα. Βλέπουμε τον διοικητή της τροχαίας να εμφανίζεται στα κανάλια και να μιλά με τη γνωστή ξύλινη γλώσσα. Δεν είναι λύση αυτή. Ο Κ.Ο.Κ. δεν είναι βίβλος. Αλλά δυστυχώς δεν έχει βρεθεί ακόμα ο άνθρωπος στις αρχές που θα πάρει πρωτοβουλίες και θα βοηθήσει στο να παρθεί μια απόφαση για τη δημιουργία μιας πίστας και για να εκπαιδευτεί ουσιαστικά ο κόσμος στο τι σημαίνει οδήγηση και δρόμος.
Δεν είναι η ταχύτητα αυτή που σκοτώνει. Είναι η άγνοια και η αμάθεια η δική σου και των άλλων.

Στην πολύχρονη αυτή πορεία σου ποιους θα ήθελες να ευχαριστήσεις;
Καταρχήν θέλω να ευχαριστήσω πάρα πολύ τους αδερφούς Κύρκου. Τον Λάμπρο, τον Βασίλη και τον Λεωνίδα οι οποίοι με έχουν βοηθήσει απεριόριστα παρ’ όλο που κατά διαστήματα τους έχω δει εχθρικά και έχω μαλώσει μαζί τους πάμπολλες φορές. Αλλά, στην ουσία είμαστε φίλοι. Με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ να ανεβάσω το επίπεδο μου, τις γνώσεις μου. Ένας άλλος άνθρωπος που θέλω να ευχαριστήσω είναι ο συνοδηγός μου ο Πετρόπουλος ο Νίκος. Αυτός ο άνθρωπος μου έμαθε να μην βλέπω ότι υπάρχει γκρεμός στον δρόμο. Όταν κάναμε δοκιμές μαζί στην αρχή μου λέει: «4-αριστερή-μέτρια-κατσαρός» και του λέω εγώ: «Δεν την βάζουμε
«πλήρη» ρε Νίκο να είμαστε σίγουροι; Έχεις δει τι είναι από κάτω;» Και μου λέει: «Τι με νοιάζει εμένα τι είναι από κάτω; Αφού το αμάξι περνάει με αυτή την ταχύτητα. Εμένα τι με νοιάζει τι είναι από κάτω; Εκτός αν είσαι μα****ς και σημαδεύεις τον γκρεμό και πέσουμε από κάτω». Ο Πετρόπουλος ο Νίκος, λοιπόν, μου έβγαλε ένα πολύ μεγάλο άγχος που είχαμε όλοι μας και που συνεχίζουν να έχουν κάποιοι.

Ένοιωσες ποτέ διαφορά αντιμετώπισης στο Ηράκλειο σε σχέση με τα Χανιά;
Υπάρχει μια κόντρα αλλά σιγά-σιγά αλλάζει η μορφή της κόντρας. Ορισμένες φορές όμως συμβαίνει και το αντίστροφο. Π.χ. εγώ παλιά δεν αναγνωριζόμουνα στα Χανιά ενώ στο Ηράκλειο είχα Fan Club δικό μου χωρίς να το γνωρίζω εγώ. Υπήρχαν άτομα στο Ηράκλειο που είχαν αφίσες μου στο δωμάτιο τους κι εδώ με αμφισβητούσανε. Πάντως, όσον αφορά στην κόντρα σε επίπεδο λεσχών και νομών δεν είναι αυτό που ήταν παλιότερα. Σιγά – σιγά αρχίζουμε και αγκαλιαζόμαστε.
Δεν υπάρχει κι άλλη λύση. Το συμφέρον είναι κοινό για όλους οπότε η συμφιλίωση είναι μονόδρομος και τελευταία οδεύουμε προς αυτή.

Πώς κρίνεις την ποιότητα των κρητικών δρόμων;
Χάλι μαύρο. Αλλά αυτό δεν είναι φαινόμενο κρητικό, είναι πανελλαδικό. Πώς βγαίνουμε και ονομάζουμε ένα κομμάτι εθνική οδός και μάλιστα «νέα εθνική οδός» και βρίσκεται σε τέτοιο μαύρο χάλι; Είναι έγκλημα. Το ότι είναι κακός ο επαρχιακός ο δρόμος ο Α ή ο Β είναι κατανοητό. Αν και υπάρχουν επαρχιακοί δρόμοι σήμερα που είναι εκπληκτικοί στην Κρήτη. Με σωστή κλίση, σωστή σήμανση και καλή άσφαλτο. Ξέρεις ότι αν πας μια εκδρομή με την οικογένεια σου δεν θα βρεθείς ξαφνικά στον γκρεμό. Δηλαδή, υπάρχουν επαρχιακοί δρόμοι που είναι κατά πολύ καλύτεροι από την εθνική μας.

Αναρωτιέμαι, δεν λυπούνται ορισμένοι τις οικογένειες των ανθρώπων που αποδεκατίζονται; Δεν γίνεται όλοι να έχουν την εμπειρία κάποιου που οδηγάει σε αγώνες. Γι’ αυτό και οι Ευρωπαίοι τουρίστες που έρχονται σο νησί μας δυσκολεύονται να οδηγήσουν στους δρόμους μας. Στην Ευρώπη έχουν καταλάβει το αυτονόητο. Έχουν καταλάβει ότι δεν γίνεται όλοι να είναι τέλειοι οδηγοί οπότε φτιάχνουν καλούς και οργανωμένους δρόμους για να μην σκοτώνονται. Έρχονται, λοιπόν, εδώ και τα βρίσκουν σκούρα και χάνονται και σκοτώνονται. Επειδή εδώ τους «κατεβάζουμε από τη ράγα». Το έγκλημα, λοιπόν, δεν είναι η ποιότητα των επαρχιακών μας δρόμων αλλά η ποιότητα των χαρακτηρισμένων ως εθνικών οδών. Δεν έχουν ανισόπεδους κόμβους, δεν έχουν εισόδους-εξόδους, δεν έχουν σωστή σήμανση, φωτισμό, είναι τα πάντα ανεξέλεγκτα. Η ποιότητα της ασφάλτου είναι πολύ κακής ποιότητας. Παραδίδουν το οδόστρωμα με καρφιά να προεξέχουν στους «νεροχύτες». Παραδίδουν δρόμους και μόλις βρέξει, αλίμονο σου αν πέσεις σε γούβα και δεν έχεις χέρια να
το βγάλεις το αυτοκίνητο…Εκεί σκοτώνεσαι. Είναι σαν να πέφτεις σε χαράκι…

Αγαπημένος σου οδηγός αγώνων στα WRC, F1 και όλων των εποχών;
Colin McRae στα WRC, στα F1 ο Barichello και όλων των εποχών ο Ayrton Senna.

Κλείνοντας αυτή την συνέντευξη, υπάρχει κάτι άλλο που θα ήθελες να προσθέσεις;
Απλώς θέλω να πω ότι είμαι πολύ ευχαριστημένος για το πώς έχουν εξελιχθεί τα πράγματα στον μηχανοκίνητο αθλητισμό στην Κρήτη αλλά και δυσαρεστημένος όσον αφορά την ποιότητα των οδηγών (Ι.Χ.) που κυκλοφορούν στους κακούς δρόμους μας. Επίσης, ευελπιστώ ότι κάποια στιγμή θα φτιαχτεί μία πίστα στην Κρήτη που την έχουμε όλοι τόσο ανάγκη και πιστεύω ότι «εμείς οι 10» άνθρωποι που έχουμε μείνει στην Κρήτη και που έχουμε φτάσει στα 40 μας, θα συνεργαστούμε και θα βοηθήσουμε πολύ έτσι ώστε να μειωθούν τα ατυχήματα και οι θάνατοι στους κρητικούς μας δρόμους. Κάποτε υπήρχαν διαφορές μεταξύ μας, τώρα όμως είμαστε πιο «κοντά» ο ένας με τον άλλον ή τουλάχιστον φερόμαστε φιλικά μεταξύ μας. Κι αυτό είναι πολύ συγκινητικό και το χρειάζεται κι ο κόσμος.
Πρώτα όμως το μήνυμα πρέπει να το πάρουν οι αρχές. Η τροχαία, οι νομαρχίες, και η 3η ΔΕΚΕ. Και για να πάρουν το μήνυμα χρειάζεται πολύ προσπάθεια από όλους μας και συνεργασία.

Γιάννη, περιέγραψε μας περιληπτικά την αγωνιστική σου σταδιοδρομία. Πώς ξεκίνησες και που βρίσκεσαι; Το αγωνιστικό βιογραφικό σου.
Ξεκίνησα το 1992 σαν συνοδηγός με τον Γιάννη Σηφάκη. Εκείνη την εποχή μου φαινόταν πολύ εύκολο από τη θέση του συνοδηγού. Μετά από εκείνη την εποχή το μικρόβιο μου κόλλησε. Σε συνδυασμό με το μεράκι που είχα και την οικονομική άνεση που απέκτησα, το 1994 αγόρασα ένα Golf Gti 1800 16βάλβιδο. Ξεκινήσαμε μαζί με τον Αντώνη Ρουσάκη (συνοδηγός) με τον οποίο τρέχω μέχρι και σήμερα. Μέχρι και το 1998, απλά διακρινόμασταν, σαν ένα θεαματικό καλό πλήρωμα, μέσα στους 3 πρώτους καλύτερους χρόνους γενικής. Το 1999 πήρα ένα ίδιο αυτοκίνητο αλλά με άλλο κινητήρα και διάφορες άλλες μετατροπές -μπλοκέ, σασμάν κ.τ.λ.- που έκαναν το αυτοκίνητο ακόμα πιο γρήγορο. Τότε έλειπε και ο Κατσανέβας από το αγωνιστικό σκηνικό για λόγους υγείας και καταφέραμε να πρωταγωνιστήσουμε και να πάρουμε το κρητικό πρωτάθλημα.

Το 2000 τρέξαμε με το Renault Williams πια. Στους περισσότερους αγώνες που δώσαμε τότε, βγήκαμε πρώτοι γενικής. Δεν καταφέραμε να πάρουμε και το πρωτάθλημα, λόγω του ότι χάσαμε κάποιους αγώνες λόγω δουλειάς.
Το 2002 συμμετείχα στο ράλι Κρήτης το οποίο και κέρδισα. Δυστυχώς, μετά από δύο μήνες είχα ένα μεγάλο ατύχημα με το Clio και αναγκάστηκα να σταματήσω για ένα διάστημα. Ξαναμπήκαμε στους αγώνες φέτος και καταφέραμε να πάρουμε τις 2 πρώτες θέσεις και στους 2 αγώνες που τρέξαμε.

Απ’ ό,τι μου είπες νωρίτερα, συμμετέχεις και στα καρτ τα δύο τελευταία χρόνια.
Τον τελευταίο χρόνο κάνω πρωταθλητισμό. Έχω ξεκινήσει καρτ εδώ και δύο χρόνια αλλά παλιότερα το είχα μόνο σαν χόμπι. Σοβαρά με το άθλημα ασχολούμαι τους τελευταίους 8 μήνες.

Πώς σου φαίνεται σαν εμπειρία αυτό;
Πιστεύω ότι όλοι πρέπει να περάσουν από εκεί για να μάθουν να οδηγάνε καλύτερα.

Δηλαδή είναι καλό σχολείο.
Βέβαια, το καλύτερο πάνω στην τετρακίνηση.

Πιστεύεις ότι είναι αναγκαία η ύπαρξη πίστας στην Κρήτη; (καλής και οργανωμένης)
Παραπάνω από αναγκαία. Πιστεύω ότι είμαστε η μοναδική χώρα που δεν έχουμε παιδεία στην οδήγηση και σίγουρα μια πίστα θα βοηθούσε πολύ για να βελτιωθεί κάπως αυτό. Θα ήθελα πάρα πολύ να έρθει μια μέρα ο γιος μου και να μου πει: «μπαμπά, έχουμε μάθημα στα καρτ». Να μπορέσει, δηλαδή, ένα σχολείο, όπως πάει τα παιδιά σε ένα μουσείο, να τα πάει και στα καρτ ή σε μια πίστα, να τους εξηγήσει κάποιος εκεί κάποια πράγματα ούτως ώστε από μικρά να ξέρουν τι τους γίνεται. Έτσι, θα μειωθούν τα θανατηφόρα ατυχήματα, γιατί το θέμα είναι να πάρεις στο παιδί σου ένα μηχανάκι ή ένα αυτοκίνητο αλλά αφού έχει αποκτήσει την παιδεία. Η παιδεία και οι γνώσεις του εφήβου σήμερα, προέρχονται από τους φίλους του και τους γνωστούς του και λιγότερο από το σχολείο ή κάποιον φορέα κι αυτό είναι ό,τι πιο επικίνδυνο. Όταν αυτό το παιδί αποκτήσει κάποιες γνώσεις και μάθει να οδηγάει σωστά, θα καταλάβει τους κινδύνους και θα σταματήσει να συμπεριφέρεται επικίνδυνα στο δρόμο.

Δηλαδή δεν συνδέεις απαραίτητα την ύπαρξη πίστας μόνο με τους αγώνες αλλά και με την παιδεία και την εκπαίδευση.
Ε, βέβαια.

Τι χρειάζεται και τι απαιτείται να έχει ένας οδηγός αγώνων για να μπορέσει να διακριθεί σε ένα πρωτάθλημα;
Ένας οδηγός αγώνων. Όχι ένας απλός οδηγός. Ένας οδηγός αγώνων. Γιατί, για να ξεκινήσεις, πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχεις ταλέντο. Κι εκεί φαίνεται πόσο μεγάλο είναι το ταλέντο σου σε σχέση με των άλλων. Επίσης, για να διακριθείς θέλεις αυτοκίνητο και χρήματα.

Ποιο είναι πιο σημαντικό; Ο οδηγός ή το αυτοκίνητο; Δηλαδή, ένας καλός οδηγός με ένα μέτριο αυτοκίνητο θα μπορέσει να κερδίσει έναν μέτριο οδηγό με ένα πάρα πολύ καλό αυτοκίνητο;
Σίγουρα, ένας πάρα πολύ καλός οδηγός, κάνει τη διαφορά. Δεν θα φτάσει ένα πρώτο αυτοκίνητο, αλλά θα κάνει κάποιον να τον προσέξει, να προσέξουν το ταλέντο του. Ενώ το καλό αυτοκίνητο, ξέρει ο θεατής ότι θα βγει πρώτο. Αν όμως ένα καλό αυτοκίνητο δεν βγει πρώτο και βγει ένα άλλο χειρότερο τότε τα εύσημα κατευθείαν πάνε στον οδηγό.

Γενικά οι οδηγοί αγώνων έχουν το αίσθημα του φόβου;
Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι, εγώ το έχω πάντως. Πιστεύω ότι το έχουν όλοι.

Δεν σε κατακυριεύει προφανώς ο φόβος, μου είπες πριν ότι συμφιλιώνεσαι με τον φόβο.
Ναι, συνηθίζεις, φοβάσαι ακόμα, αλλά όχι τόσο όταν πρωτοξεκινάς. Ακόμα και τώρα, όταν αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση της εκκίνησης για το “go” οι χτύποι της καρδιάς μου είναι κατά πολύ περισσότεροι απ’ ό,τι φυσιολογικά. Που σημαίνει ότι τον αισθάνεσαι. Εξάλλου πιστεύω ότι, λόγω του φόβου, ένας οδηγός κρατιέται πάνω στο δρόμο. Αν δεν υπάρχει ο φόβος τότε θα βγαίνει συνεχώς έξω από το δρόμο.

Τι προετοιμασία έχεις κάνει στο αυτοκίνητό σου; Πόσα χρήματα έχεις ξοδέψει πάνω του;
Το αγωνιστικό μου το πήρα σχεδόν έτοιμο, μεταχειρισμένο από τον Ηλία Γκιούκα. Από κει και πέρα, απλά χρειάζονται πολλά χρήματα για να το συντηρήσεις και να το διατηρείς σε άψογη αγωνιστική κατάσταση. Για να σου δώσω να καταλάβεις, το μοτέρ του κοστίζει 35.000 ευρώ και το σασμάν του 20.000. Αν κάτι δεν πάει καλά και δεν πάρεις το ίδιο ανταλλακτικό πέφτει η δύναμη του αυτοκινήτου. Χρειάζεται καλή συντήρηση πριν σπάσει. Τώρα π.χ., στο δικό μου αυτοκίνητο, θα του αλλάξουμε μέταλλα και ελατήρια, όχι γιατί έχει παρουσιάσει κάποια ζημιά αλλά επειδή έχει περάσει ο χρόνος λειτουργίας που προτείνει ο κατασκευαστής.

Πόσο σου στοιχίζει περίπου ο κάθε αγώνας;
Εδώ στην Κρήτη ο κάθε αγώνας μου κοστίζει γύρω στα 500 ευρώ τα οποία πάνε στα έξοδα συμμετοχής, βενζίνες και διάφορα άλλα. Και βέβαια το ποσό αυτό, χωρίς να βάζουμε μέσα και τις ενδεχόμενες ζημιές ή τα λάστιχα τα οποία τα πληρώνουμε από την αρχή του χρόνου. Για να ξεκινήσει π.χ. μια χρονιά πρέπει να πάρεις 8 λάστιχα διαφορετικής γόμας και 4 βρόχινα.

Το κόστος των ελαστικών φθάνει ετησίως τα 2.500
3.000 ευρώ. Αν ενδιάμεσα υπάρξει κάποια ζημιά, το κόστος ανεβαίνει.

Δηλαδή, τον χρόνο τι budget διαθέτεις στο αυτοκίνητο και τους αγώνες;
Λοιπόν, πρώτα απ’ όλα τουλάχιστον 4.000 ευρώ μόνο στη βενζίνη. Συνολικά πάντως, μόνο για την Κρήτη 12.000 με 13.000 ευρώ ετησίως. Αν τρέξω σε κάποιον αγώνα στην Αθήνα, ο ένας αγώνας μπορεί να στοιχίσει 7.000 ευρώ. Όπως μου στοίχισε ο αγώνας στο Παλλάδιο πριν δύο χρόνια.

Που προπονείσαι και που κάνεις δοκιμές;
Δεν προπονούμαι με το αγωνιστικό, αλλά με το καρτ. Δεν ξέρω για άλλα αυτοκίνητα αλλά το Williams συμπεριφέρεται σαν καρτ. Τα έχω αγαπήσει αυτά τα δύο πράγματα πάρα πολύ.

Οπότε είναι περιττή η ερώτηση «αυτοκίνητο ή καρτ;».
Είναι δύσκολο να απαντήσεις αλλά αν υπάρξει ένας αγώνας ράλι και ένας καρτ ταυτόχρονα, θα προτιμήσω τα ράλι, γιατί κακά τα ψέματα, είναι πιο αγαπάς περισσότερο. Αλλά, όχι ότι δεν θα τρέξω και σε έναν αγώνα καρτ. Ίσως κάποια στιγμή που το κόστος στο αυτοκίνητο θα είναι πιο μεγάλο να ακολουθήσω μόνο τα καρτ.

Σε τι κατάσταση πιστεύεις ότι βρίσκονται οι αγώνες στην Κρήτη; Από άποψη οργάνωσης, επίπεδο συναγωνισμού, συμμετοχών και ασφάλειας;
Από επίπεδο οργάνωσης κάτι πάει να γίνει. Δεν είναι και το τέλειο. Πιστεύω ότι πρέπει να συμφιλιωθούν οι δύο μεγάλες λέσχες του νησιού, η ΑΟΚ (Ηρακλείου) και η ΑΛΑΧ (Χανίων). Εγώ προσωπικά, και τις δύο λέσχες τις βρίσκω πάρα πολύ καλές. Είναι φίλοι μου όλα σχεδόν τα μέλη και των δύο λεσχών αλλά και αυτοί κάνουν λάθη. Πάντως, πιστεύω ότι σιγά σιγά και χρόνο με τον χρόνο γινόμαστε ακόμα καλύτεροι σε αυτόν τον τομέα. Κι αυτό φαίνεται και από τις περισσότερες συμμετοχές, τις περισσότερες «κόντρες», όχι μεταξύ Ηρακλείου – Χανίων, αλλά μεταξύ οδηγών.

Σε επίπεδο ασφάλειας;
Πάρα πολύ καλά. Αν παρακολουθήσετε έναν αγώνα στην άλλη Ελλάδα θα καταλάβετε. Είμαστε πολύ καλά εδώ. Πάνω η ασφάλεια είναι πολύ χειρότερη. Τον οδηγό δεν τον λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους.

Πώς συνδυάζεις τα ράλι και τα καρτ. Μου είπες ότι τα καρτ σε βοηθάνε πολύ στους αγώνες.
Το καρτ σε βοηθάει να έχεις τον έλεγχο του εαυτού σου πρώτα απ’ όλα, και όχι τόσο του αυτοκινήτου. Το καρτ, επειδή τρέχεις σε μία πίστα, από την οποία περνάς από τα ίδια σημεία συνέχεια, πάνω από 15-20 φορές, σε αναγκάζει να σκεφτείς τα λάθη σου κάθε φορά που περνάς από ένα «προβληματικό» για σένα σημείο. Συνεχώς είσαι σε εγρήγορση. Το μυαλό σου σκέφτεται ασταμάτητα πώς και πότε να φρενάρεις σωστά, πώς να κρατήσεις το γκάζι σταθερό, πώς να το κόψεις, πώς να κουνήσεις πιο λίγο το τιμόνι. Αυτό σε βοηθάει στο αυτοκίνητο. Πρέπει να τοποθετήσεις διαφορετικά το αυτοκίνητο για να έχεις διαφορετική έξοδο, να μην κολλήσει το μοτέρ κ.τ.λ. Γι’ αυτό πιστεύω ότι το καρτ σε βοηθάει.

Ποιο νέο οδηγό ξεχωρίζεις σαν ανερχόμενο ταλέντο;
Έχω δύο ονόματα στο μυαλό μου. Ο ένας είναι ο Αναπολιωτάκης Γιώργος και ο άλλος είναι ο Σφίγγας Άγγελος. Αυτοί οι δύο, κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ καλύτεροι και από μένα. Είναι πάρα πολύ καλοί οδηγοί.

Πιστεύεις δηλαδή ότι έχουν το μέλλον μπροστά τους να διεκδικήσουν πολλά πράγματα;
Ναι, αν δεν πάρουν τα μυαλά τους αέρα, σίγουρα.

Το επίπεδο των χορηγιών είναι καλό; Βοηθάει;
Δράμα. Αν βελτιωθεί, οφείλεται και στις λέσχες και στην προβολή των αγώνων στην Κρήτη. Αν δεν υπάρξει προβολή δεν θα μπορείς να φέρεις χορηγούς. Η προβολή στα περιοδικά, στις εφημερίδες και στις τηλεοράσεις, φέρνει χορηγούς.

Δηλαδή, σήμερα ένας οδηγός στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στην τσέπη του;
Προς το παρόν ναι, και αν υπάρχουν κάποιοι που έχουν χορηγούς, τους βοηθάει πολύ λίγο. Δεν πιστεύω ότι τους καλύπτει ούτε το 50% των εξόδων τους.

Εσύ σαν οδηγός, σου αρέσει να ρισκάρεις κατά τη διάρκεια του αγώνα, παίρνεις ρίσκα γενικά;
Ναι, παίρνω. Όλοι οι οδηγοί παίρνουνε. Όταν λέμε ρίσκα όχι ύψους–βάθους. Ρίσκα κατανοητά. Δεν μπορείς μια φουρκέτα 2ης να την περάσεις με 5η. Ε, αυτό δεν είναι ρίσκο είναι αυτοκτονία! Αλλά, ρισκάρεις στο να τσιμπήσεις τα φρένα πιο μέσα στη στροφή. Ρισκάρεις σε πολλά σημεία αλλά δεν μπορείς να ρισκάρεις σε μια στροφή που από κάτω έχει ένα γκρεμό 2 χιλιόμετρα. Εκεί δεν ρισκάρω με τίποτα! Θα ρισκάρω κάπου που αν βγω να βγω ομαλά.

Πόσο μεγάλη σημασία παίζει για σένα ο συνοδηγός;
Πολύ μεγάλη σημασία. Αλλά εξαρτάται επίσης, και από το πόσο δεμένος είναι με τον οδηγό και από το κατά πόσο συνεργάζονται στο «γράψιμο» του δρόμου.

Θα ‘θελες να αναφέρεις ποιοι σε έχουν βοηθήσει όλα αυτά τα χρόνια στους αγώνες;
Δεν θα ‘θελα να αναφερθώ σε ανθρώπους, γιατί μπορεί να ξεχάσω μερικούς και δεν θα μου άρεσε αυτό. Αυτό που με βοήθησε πιο πολύ, τουλάχιστον οικονομικά, ήταν το μαγαζί μου και αγωνιστικά, ο συνοδηγός μου.

Πώς κρίνεις την κατάσταση των Κρητικών δρόμων;
Σε σχέση με άλλες περιοχές της Ελλάδας είναι καλοί οι δρόμοι μας. Όχι ότι είναι τέλειοι αλλά π.χ. όταν είχαμε πάει στο Παλλάδιο οι δρόμοι ήταν απελπιστικοί. Ειδικές, γεμάτες λακούβες και επικίνδυνο οδόστρωμα.

Δηλαδή πιστεύεις ότι οι δρόμοι μας χρειάζονται ακόμα κάποια βελτίωση ή είμαστε εντάξει έτσι όπως είμαστε;
Εντάξει.. Όχι βέβαια, χρειαζόμαστε ακόμα πολύ βελτίωση.

Υφίσταται κόντρα μεταξύ Ηρακλείου και Χανίων;
Παλιά υπήρχε. Τώρα δεν γνωρίζω αν ακόμα υπάρχει, αλλά αν συνεχίζεται αυτή η ιστορία, είναι πολύ μεγάλη ηλιθιότητα. Προσωπικά, εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα. Πιο καλούς φίλους έχω εδώ στα Χανιά παρά στο Ηράκλειο. Πάντως έχουν γίνει πολλά λάθη γενικότερα. Π.χ. πιστεύω ότι εδώ στην Κρήτη λείπει ένα μεγάλο ράλι. Υπήρχε ένα, το ράλι Κρήτης το οποίο ήταν και στο πρωτάθλημα. Δυστυχώς, κάποιοι εκεί μέσα ήθελαν να το παίξουν έξυπνοι και έτσι το χάσαμε.
Εδώ στα Χανιά γίνεται μια προσπάθεια αλλά, αν δεν υπάρξει και η κατάλληλη βοήθεια, δεν μπορεί να υλοποιηθεί. Και ενώ είμαστε ένα νησί που τροφοδοτεί τη μισή Ελλάδα, δεν μπορούμε να αποκτήσουμε τους πόρους και τη βοήθεια για να πραγματοποιήσουμε μια προσπάθεια, έναν αγώνα παγκρήτιο για να συμφιλιωθούν οι λέσχες. Έναν αγώνα διήμερο που θα ξεκινάει την πρώτη μέρα στα Χανιά και θα τελειώνει την επόμενη στον Αγ. Νικόλαο, αφού θα έχουμε πρώτα περάσει από Ρέθυμνο και Ηράκλειο. Και κάθε χρόνο να ξεκινάει ο αγώνας από άλλο νομό. Τελικά αυτή η σκέψη έμεινε σκέψη. Γιατί στα λόγια κάνεις πολλά πράγματα, το να υλοποιήσεις όμως μία τέτοια ιδέα είναι πολύ δύσκολο. Και αν δεν υπάρχει συνεργασία δεν υλοποιείται ποτέ.

Τι πιστεύεις ότι πρέπει να γίνει για να αποφευχθούν τα ατυχήματα;
Βελτίωση των δρόμων μας, σωστή παιδεία και γνώσεις από μικρές ηλικίες και την τροχαία να κάνει καλά την δουλειά της…και όποιος τρέχει να του παίρνουν αμέσως το δίπλωμα (χαμόγελο).

Αν κάποιος θελήσει να ασχοληθεί με το καρτ το budget είναι υψηλό;
To κόστος στα καρτ είναι πολύ χαμηλό σε σχέση με το αυτοκίνητο αρκεί να μείνει σε επίπεδο χόμπι. Αν ακολουθήσεις όμως κάτι σε επίπεδο πρωταθλητισμού το κόστος ανεβαίνει. Βέβαια, ανεβαίνει ακόμα περισσότερο για εμάς τους Κρητικούς. Για παράδειγμα, το κόστος του Φραντζεσκάκη που μετακινείται από τα Χανιά, είναι λίγο μεγαλύτερο από αυτό ενός Αθηναίου.

Τα αγωνιστικά σου σχέδια τόσο στα καρτ όσο και στα ράλι ποια είναι;
Πρώτα απ’ όλα θέλω να τρέξω στις 12 Δεκεμβρίου στην ιστορική ανάβαση της Ριτσώνας στην οποία έχω τρέξει ήδη δύο φορές και έχω βγει τρίτος. Τώρα πιστεύω ότι θα κερδίσω, μιας και αυτή την περίοδο είμαι σε πολύ καλή φόρμα. Θα ακολουθήσω σίγουρα το κρητικό πρωτάθλημα του χρόνου πιο σοβαρά και μακάρι να μπορέσω να τρέξω και 2-3 αγώνες στην Αθήνα. Στο καρτ σκέφτομαι να τρέξω στο πανελλήνιο πρωτάθλημα με κινητήρα «ΡΟΚ». Βέβαια στα καρτ χρειάζεται και απίστευτη φυσική κατάσταση. Φαντάσου ότι στην πίστα Καλαμάτας περνάς κομμάτια με 145 χ.α.ώ. Σε αυτά τα κομμάτια οι πιέσεις στο σώμα είναι τρομακτικές. Ο παραμικρός λάθος χειρισμός χεριού ή ποδιού φέρνει την καταστροφή. Όταν οδηγάς σε μεγάλες ταχύτητες, το σώμα σου γίνεται ένα με το σασί και την άσφαλτο. Ο πόνος είναι απίστευτος μετά από έναν αγώνα. Παραλύουν τα άκρα κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, ενώ μετά τον αγώνα πονάς παντού.

Ποιον οδηγό από τα wrc θαυμάζεις;
Τον Sebastian Loeb.
Παλιότερα;
Πριν τον Loeb μου άρεσε πολύ… όχι ο Μακρέι. Για μένα ο Μακρέι ήταν άσχετος. Ούτε ο Μπερνς. Μου άρεσε ο Κάνκουνεν Σάινθ και ο Μάκινεν.
Στην F1;
Μοντόγια, 100%, κανέναν άλλο. Άντε και τον Τρούλι.
Ποιος είναι για σένα ο καλύτερος οδηγός αγώνων όλων των εποχών;
Για μένα; Όλων των εποχών; Άϋρτον Σένα. Λήξις…

{H συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2004}

Η πολυσυζητημένη μελέτη για το κυκλοφοριακό σχεδιασμό σε ποιο στάδιο βρίσκεται και κατά πόσο θα λάβετε υπόψη σας τις ενστάσεις επί της μελέτης, του ΤΕΕ Τμήμα Δυτ. Κρήτης;
Η κυκλοφοριακή μελέτη έχει εγκριθεί στην πρώτη της φάση από την 31 Μαρτίου 2003. αφού πρώτα πέρασε, στα τέλη του 2001, από το δημοτικό συμβούλιο. Έχει δοθεί η εντολή στους μελετητές να προχωρήσουν στην δεύτερη φάση η οποία έχει έρθει ως πρόταση αυτή τη στιγμή στο Δήμο Χανίων και έχουμε ακολουθήσει αυτές τις διαδικασίες που προβλέπονται όπως το να περάσει από την επιτροπή κυκλοφοριακών θεμάτων και στη συνέχεια από δημαρχιακή επιτροπή. Επειδή θεωρήσαμε ότι είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα για την πόλη των Χανίων, με πρόταση μου η δημαρχιακή επιτροπή αποφάσισε να παρατείνει τον χρόνο δημοσιοποίησης για να υποβληθούν οι όποιες ενστάσεις υπάρχουν. Βρισκόμαστε σε φάση επεξεργασίας των ενστάσεων και ελέγχου της κυκλοφοριακής μελέτης και από πλευράς Δήμου. Αυτό βέβαια δημιουργεί μια καθυστέρηση αλλά πιστεύουμε ότι είναι προς το συμφέρον της πόλης από τη στιγμή κατά την οποίαν θα εξαντληθεί ο διάλογος με όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές.

Περιληπτικά αυτή η μελέτη τι περιλαμβάνει;
Η μελέτη περιλαμβάνει πολύ μεγάλες και σημαντικές βελτιώσεις και αλλαγές όπως η καθιέρωση των «mini bus», η δημιουργία ποδηλατοδρόμων και πεζοδρόμων σε σημαντικά σημεία της πόλης καθώς και διάφορες μονοδρομήσεις και αλλαγές φοράς κυκλοφορίας. Π.χ. προβλέπεται η αλλαγή φοράς της οδού Πλαστήρα με την μονοδρόμηση της Ελευθερίου Βενιζέλου. Προβλέπονται πολλές σημαντικές κυκλοφοριακές ρυθμίσεις που βγάζουν όλα τα φανάρια από το κέντρο. Επίσης προβλέπεται η πεζοδρόμηση της Τζανακάκη, η οποία πια έχει εγκριθεί και αποτελεί μία από τις καλύτερες λύσεις, με δυνατότητα διέλευσης των οχημάτων εκτάκτου
ανάγκης. Παρ’ όλα αυτά δεν περιλαμβάνει όλα αυτά τα οποία κατά τη γνώμη μας θα έπρεπε να περιλαμβάνει όπως π.χ. τις συνδέσεις με την Εθνική οδό καθώς και με άλλα σημαντικά περιφερειακά τμήματα. Αυτό όμως είναι ένα θέμα για το οποίο εμείς δεν έχουμε ευθύνη.
Ειδικά σε ότι αφορά την Παλιά Πόλη μετά από εισήγησή μας η Επιτροπή Προγράμματος Σύμβασης της Παλιάς Πόλης με ομόφωνη απόφασή της ζήτησε από το ΥΠΕΧΩΔΕ τη χρηματοδότηση κυκλοφοριακής μελετης που θα αφορά το ευαίσθητο αυτό τμήμα.

Τι σκέπτεστε για τη λύση του θέματος στάθμευσης των οχημάτων που όλο και γίνονται περισσότερα χωρίς τους απαραίτητους χώρους γκαράζ; Υπάρχει σκέψη να γίνουν υπόγειοι χώροι στάθμευσης κάτω από το εθνικό στάδιο, σε μία μελλοντική ανακατασκευή του, και τι γίνεται με το θέμα της επέκτασης του γκαράζ της Περίδου καθώς και τη χρήση, για τον ίδιο λόγο, του χώρου της Δ. Τάφρου και του Ξενία;
Είναι ένα από τα σημεία στα οποία υπάρχουν ενστάσεις και σε ένα σημαντικό βαθμό συμφωνώ με τις ενστάσεις κάτω από τη λογική ότι ήδη από το 2001 όταν συζητήθηκε η μελέτη στο δημοτικό συμβούλιο σαν επικεφαλής της μειοψηφίας έθεσα το θέμα των χώρων στάθμευσης που εν πολλοίς είναι θεωρητικοί. Με το να βάλουμε μέσα στη μελέτη ως χώρους στάθμευσης την Αν και Δυτ. Τάφρο που είναι επισφαλής χώροι στάθμευσης δεν λύνουμε το πρόβλημα. Θεωρώ λοιπόν ότι εδώ πρέπει να υπάρξει μια συζήτηση με τους μελετητές σημαντική. Η θέση η δική μας είναι ήδη διατυπωμένη και έχουμε κάνει ότι μπορούμε για να προχωρήσουμε στην υλοποίηση συγκεκριμένων προτάσεων.

Σχεδιάζεται η επέκταση του πάρκινγκ της Περίδου σε ύψος και ήδη οι αναγκαίες μελέτες ολοκληρώνονται με στόχο να μην υπάρξει ιδιαίτερος κυκλοφοριακός φόρτος στην περιοχή με κάποιες ρυθμίσεις οι οποίες προβλέπονται. Το δεύτερο σημαντικό θέμα είναι το υπόγειο γκαράζ που πρόκειται να δημιουργηθεί στο στάδιο. Ο κ. Βούρβαχης ήταν χτες (24-11) στην Αθήνα και συναντήθηκε με τον Υφυπουργό Αθλητισμού κ. Ορφανό και συζήτησαν την νέα μελέτη της ανακατασκευής του σταδίου με το υπόγειο πάρκινγκ.
Βέβαια υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να βρεθούν αρχαία στην περιοχή. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα υπάρξουν σημαντικά ευρήματα στην περιοχή αλλά πάντα υπάρχουν λύσεις οι οποίες βοηθούν στην επίλυση του προβλήματος.

Αυτό όμως θα το δούμε μετά από κάποιες γεωτρήσεις που θα γίνουν για να δούμε και που βαδίζουμε. Ένα τρίτο σημαντικό θέμα είναι αυτό που έχει να κάνει με την κατεδάφιση του Ξενία και την δημιουργία του χώρου στάθμευσης στην περιοχή. Με την προηγούμενη ηγεσία των τουριστικών ακινήτων είχαμε συμφωνήσει πάνω σε αυτό το θέμα αλλά βέβαια αυτή η συμφωνία δεν θα μπορούσε να υπογραφεί σε προεκλογική περίοδο και αποφασίσαμε ότι έπρεπε να περιμένουμε τα αποτελέσματα των εκλογών. Με πολλές συναντήσεις και επικοινωνίες με την νέα ηγεσία των Τ.Α. καταλήξαμε πάλι στο συμπέρασμα ότι αυτή η συμφωνία πρέπει να υπογραφεί.

Θέλω να πιστεύω ότι σύντομα θα έχουμε αποτελέσματα πάνω σε αυτό το θέμα. Στο θέμα της Ανατολικής Τάφρου, παρά την θέληση μας να ικανοποιήσουμε τους Δημότες, η αρχαιολογική υπηρεσία έχει κάποιες ενστάσεις αφού θέλει να αξιοποιήσει διαφορετικά τον χώρο. Ήδη στην περιοχή η στάθμευση επιτρέπεται με ανοχή αλλά και εκεί κάποια στιγμή η αρχαιολογία θα απαγορεύσει την στάθμευση. Μάλιστα, η αρχαιολογία μακροπρόθεσμα θέτει θέμα ακόμα και του πάρκινγκ της Ρεγγίνας οπότε αντιλαμβάνεστε ότι το θέμα της στάθμευσης είναι ένα πρόβλημα που απαιτεί άμεση λύση.

Επίσης, είναι, κατά τη γνώμη μας, επιτακτικής ανάγκης, η δημιουργία κάποιων χώρων αποκλειστικής στάθμευσης μοτοσικλετών, ιδιαίτερα μάλιστα στο κέντρο της πόλης και αφού συγκαταλεγόμαστε μέσα στους πρώτους σε πωλήσεις και κυκλοφορία μοτοσικλετών, Νομούς στην χώρα. Υπάρχει κάποια σκέψη ή προγραμματισμός για την λύση αυτού του προβλήματος;
Λαμβάνεται σοβαρά υπόψη στην κυκλοφοριακή μελέτη σημαντικά, αφού το θέμα των δικύκλων αποτελεί την λύση για πάρα πολλούς ανθρώπους που θέλουν να έχουν μια καλή και γρήγορη πρόσβαση μέσα στην πόλη. Βέβαια, το δίκυκλο δεν καλύπτει όλους τους μήνες λόγω των καιρικών συνθηκών αλλά εν πάση περιπτώσει είναι μια καλή λύση.

Ποια είναι τα μέτρα που είστε διατεθειμένος να πάρετε και μέχρι τι βαθμό, προκειμένου να διευκολύνετε την κυκλοφορία στην πόλη μας των ατόμων με ειδικές ανάγκες;
Έχουν ήδη κατασκευαστεί ράμπες σε όλα τα έργα των αναπλάσεων που εκτελούνται στην πόλη και έχουμε δώσει πολλές νέες θέσεις στάθμευσης ΑμΕΑ το τελευταίο διάστημα. Σε κάποιες περιπτώσεις ο γραμματέας του Δήμου ελέγχει την διαδρομή για την σωστή πρόσβαση κάποιου συγκεκριμένου ατόμου με ειδικές ανάγκες, προσπαθώντας να κάνουμε στην πράξη αυτή την διαδρομή προσβάσιμη σε όλους. Επίσης προβλέπεται στην κυκλοφοριακή μελέτη διαφορετική διαμόρφωση όσον αφορά την σχέση μεταξύ πεζοδρομίου και οδοστρώματος, βελτιώνοντας ακόμα περισσότερο την πρόσβαση όλων των δημοτών στο κέντρο της πόλης.

Νομίζω μία από τις προεκλογικές σας εξαγγελίες ήταν και η κυκλοφορία μίνι λεωφορείων μέσω του αστικού ΚΤΕΛ όπως επίσης και η δημιουργία λωρίδων για ποδήλατα. Έχουμε καμία εξέλιξη σε αυτά τα δύο θέματα;
Αν εγκριθεί η μελέτη πιστεύουμε ότι θα λυθούν πολλά από τα προβλήματα που έχουμε μέσα στη πόλη μας. Πάντα με μία βασική προϋπόθεση. Η μελέτη είναι σχέδιο επί χάρτου. Η υλοποίηση είναι το ζητούμενο το οποίο προϋποθέτει και τα ανάλογα κονδύλια. Γι αυτό έχω τοποθετήσει και την παρουσία μου στα δημοτικά για μία οκταετία και όχι για μία τετραετία ή μια δωδεκαετία. Θεωρώ ότι η οκταετεία είναι το χρονικό διάστημα εκείνο στο οποίο μπορεί κανείς να υλοποιήσει το πρόγραμμά του χωρίς να τον βαρεθούν οι δημότες και χωρίς να καταντήσει εξουσία με την κακή έννοια του όρου.

Μπορεί λοιπόν κάποιος να σχεδιάσει σε ορίζοντα 8ετίας να φτιάξει αυτά τα οποία είναι απαραίτητα, συνεκτιμώντας βέβαια και το τέρας της γραφειοκρατίας το οποίο πολλές φορές αποτελεί ένα μόνιμο εμπόδιο στις προσπάθειες τις οποίες κάνουμε. Όσον αφορά τους ποδηλατοδρόμους, η μελέτη περιλαμβάνει σχέδιο δημιουργίας τους σε όλη την έκταση του επίπεδου μέρους της πόλης. Βεβαίως δεν μιλάμε για περιοχές όπως η Χαλέπα και ο Αϊ Γιάννης για ευνόητους λόγους. Βέβαια, σε μια πρόσφατη μου επίσκεψη στην Καρδίτσα –που όπως ξέρετε είναι μια πόλη με πολλά ποδήλατα – παρατήρησα ότι παρά τους πολλούς και καλούς ποδηλατοδρόμους (από πλευράς κατασκευής και τοποθέτησης στον πολεοδομικό ιστό) και τις μεγάλες πωλήσεις ποδηλάτων κατά το παρελθόν, κυκλοφορούν ελάχιστα ποδήλατα και μάλιστα τα περισσότερα εκτός των ποδηλατοδρόμων.

Ποια μέτρα προτίθεστε να πάρετε έτσι ώστε να λυθεί, κατά κάποιο τρόπο, το πρόβλημα του κυκλοφοριακού; Υπάρχουν σκέψεις για εφαρμογή δακτυλίου στα Χανιά;

Αυτές τις μέρες θα βγάλουμε ένα έντυπο, το οποίο θα τοποθετούμε στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων, σε συνεργασία με την αστυνομία και τον σύλλογό τους σε μια προσπάθεια να πείσουμε τους δημότες να μην παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια. Ήδη έχουμε ζημιές σε αστικές αναπλάσεις όπως πεζοδρόμια, δέντρα κ.τ.λ. Το να φυτεύουμε δέντρα και να κατασκευάσουμε έργα ανάπλασης τα οποία στην ολοκλήρωση τους θα ξεπεράσουν τα 6.000.000 ευρώ και να πηγαίνει χαμένη όλη η προσπάθειά μας επειδή κάποιοι θέλουν να παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια είναι ένα σημαντικό θέμα. Όπως επίσης και η δυσκολία που αντιμετωπίζουν τα απορριματοφόρα στην περισυλλογή των απορριμμάτων αφού το όχημα δεν μπορεί, λόγω της παράνομης στάθμευσης, να τα συλλέξει.

Το έντυπο αυτό το οποίο το σχεδίασε μέλος την επιτροπής κυκλοφοριακών θεμάτων, ο κ. Κοπάσης, θα τυπωθεί σε κάποιες χιλιάδες κομμάτια και θα διακινηθεί το διάστημα του Δεκεμβρίου μιας και από την 1η Ιανουαρίου θα γίνει εντατική χρήση του γερανού της Αστυνομίας. Ήδη το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε να αναλάβει μία ιδιωτική εταιρεία την επί 24ώρου βάσεως φύλαξη των αυτοκινήτων στον χώρο της Ρεγγίνας για να τοποθετούμε εκεί τα αυτοκίνητα που θα σηκώνει ο γερανός.

Από τα πρόστιμα λοιπόν που δεν είναι η λύση αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή θα καλύψουμε τα έξοδα της φύλαξης αλλά θα καλύψουμε και άλλα έξοδα. Ήδη μας έχουν καλέσει από τηλεοπτικά κανάλια, όπως π.χ. το ΚΡΗΤΗ1, για την προβολή αυτής της καμπάνιας και για τη σωστή ενημέρωση των πολιτών προκειμένου να προσαρμοστούν ομαλά στα νέα μέτρα.

Επίσης πρόθεση μας είναι στις αφετηρίες των «mini bus» να βρούμε χώρους στάθμευσης τους οποίους θα νοικιάσουμε για να αφήνει εκεί ο κάθε πολίτης το αυτοκίνητο του και να μην χρειάζεται να μπαίνει με αυτό στο κέντρο της πόλης. Βέβαια παρά τα μέτρα αυτά, απαιτείται η σωστή συμπεριφορά του πολίτη στους δρόμους σε συνδυασμό με τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και αρκετούς χώρους στάθμευσης. Όσον αφορά το θέμα του δακτυλίου πρέπει να σας πω ότι αυτή τη στιγμή θέμα απαγόρευσης κυκλοφορίας είτε μονά-ζυγά είτε πέρα μιας ώρας δεν έχει αντιμετωπιστεί σαν ενδεχόμενο.

Δεν νομίζω ότι είναι το καλύτερο μέτρο, πάντα βρίσκονται εναλλακτικές λύσεις. Από κει και πέρα αν προκύψει αυτή η ανάγκη από την κυκλοφοριακή μελέτη, που μέχρις στιγμής δεν έχει γίνει αυτό, τότε είναι άλλο θέμα. Αλλά πιστεύω ότι η μελέτη ως έχει τώρα θα βελτιώσει κατά πολύ το πρόβλημα και δεν θα αναγκαστούμε να φτάσουμε σε αυτό το μέτρο.

Υπάρχει σήμερα συντονισμός των υπηρεσιών (όπως π.χ. ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΔΕΥΑΧ, ΕΥΔΑΠ κτλ) όταν εκτελούν εργασίες, έτσι ώστε να μην γινόμαστε μάρτυρες κακοτεχνιών από τις συνεχόμενες ανακατασκευές και μπαλώματα των δρόμων;
Πρώτον και σχετικά με τη συνεννόηση. Εμείς έχουμε αποφασίσει να δημιουργήσουμε ένα γραφείο κυκλοφοριακών θεμάτων στον Δήμο. Το γραφείο αυτό, που θα αποτελείται από έξι άτομα τουλάχιστον και που ήδη έχει επαχθεί σε πρόγραμμα, έχει σκοπό να παρακολουθεί και να συντονίζει τα κυκλοφοριακά θέματα. Όσον αφορά τον συντονισμό των υπηρεσιών σας πληροφορώ ότι η μόνη υπηρεσία που σύμφωνα με την νομοθεσία μπορεί να σκάβει όποτε θέλει και όπου θέλει, είναι αυτή του φωταερίου. Κάποια τέτοια εταιρεία βέβαια δεν έχουμε στα Χανιά.

Όλοι οι άλλοι είναι υποχρεωμένοι να ενημερώνουν και μάλιστα μακροπρόθεσμα. Έχω στείλει επανειλημμένα επιστολές και στον ΟΤΕ και στην ΔΕΗ και έχω επισημάνει το θέμα αυτό και υπάρχουν πολλά παραδείγματα όπου πέρασαν, έσκαψαν και άφησαν την καταστροφή. Δεν είναι λίγες οι φορές που σκάβουν κάποιο σημείο για τις εργασίες τους, εμείς διορθώνουμε τις όποιες ζημιές έχουν προξενήσει και μετά από μικρό διάστημα ξαναπερνάνε και ξανασκάβουν στο ίδιο σημείο. Ένας από τους λόγους που έχει καθυστερήσει και η ανακατασκευή της Γογονή είναι κι αυτός, ότι δηλαδή σχεδιάζεται σκάψιμο του δρόμου για εργασίες. Σε ό,τι αφορά την ΔΕΥΑΧ η επικοινωνία είναι ευκολότερη και αμεσότερη διότι είναι εταιρεία του Δήμου Χανίων.

Κατά τη διάρκεια της κατασκευής και ασφαλτόστρωσης ενός δρόμου, υπάρχει, και αν ναι, ποιος είναι ο φορέας που ελέγχει για την σωστή κατασκευή του; Όταν η δουλειά δεν γίνεται σωστά, υπάρχουν κυρώσεις και πρόστιμα στους υπεύθυνους;
Όταν εκτιμούμε ότι η κατασκευή δεν είναι αυτή που έπρεπε να είναι κάνουμε τις παρατηρήσεις μας και περιμένουμε την αποκατάσταση. Όταν δε, δεν αποκατασταίνονται τα λάθη τότε δεν παραλαμβάνουμε το έργο, κάτι το οποίο θα κάνουμε και με την κατασκευή της οδού Γιαμπουδάκη. Η ποιότητα των έργων έχει να κάνει με τον συνδυασμό της ικανότητας και του φιλότιμου του εργολάβου, της ποιότητας της παρακολούθησης των έργων από την υπηρεσία μας και άλλα απρόβλεπτα που πρέπει να εξετάζονται στην πορεία του έργου, όπως επίσης και να ξεριζώσουμε την νοοτροπία που επικρατεί σε ορισμένους κάτοικους που «πιέζουν» ώστε να πετύχουν τροποποίηση ενός σχεδιασμού.

Π.χ. σε ένα κομμάτι από αυτούς τους δρόμους που κάνουμε τις αναπλάσεις είδα ότι δεν υπάρχουν καθόλου δέντρα και τελικά απεδείχθη ότι οι πιέσεις των κατοίκων έπεισαν την υπηρεσία να μην τοποθετήσει τα δέντρα στους προβλεπόμενους χώρους χωρίς να το γνωρίζει ούτε ο αρμόδιος αντιδήμαρχος αλλά ούτε και ο δήμαρχος. Η τροποποίηση έγινε με την λογική ότι λόγω του ποτίσματος ή λόγω της βροχής μπορεί να περάσει νερό στα υπόγεια των σπιτιών. Μάλιστα υπάρχουν παραδείγματα δέντρων που έχουν χτιστεί με τσιμέντο για να μην περνάει η υγρασία μέσα.

Στην περίπτωση ενός ατυχήματος λόγω κακοτεχνίας στο οδόστρωμα, ο παθών έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει κάποια αποζημίωση, είτε για επιδιόρθωση του οχήματός του, είτε για ιατρική νοσηλεία; Και αν ναι, ποιες είναι οι διαδικασίες που πρέπει να ακολουθηθούν;
Το συζητήσαμε στο Δ.Σ. ΚΕΔΚΕ διότι ετέθη αυτό το θέμα και σε σχέση με τα ατυχήματα και ποιος έχει την ευθύνη. Ετέθη μια πρόταση η οποία έλεγε την πλήρη ευθύνη να την παραλαμβάνει ο Δήμος όπου βέβαια διαφωνήσαμε. Δεν μπορεί να μην υπάρχει ευθύνη στην ΔΕΗ και τον ΟΤΕ όταν αφήνουν εκκρεμότητες στις κατασκευές τους και την ευθύνη να την παραλαμβάνει μόνο ο Δήμος.

Υπάρχουν κάποια σχέδια για επιδιόρθωση των δρόμων που είναι προβληματικοί έως και άκρως επικίνδυνοι; Για παράδειγμα αναφέρουμε την Αν. Γογονή.
Είναι τρεις δήμοι που εμπλέκονται στο θέμα Γογονή. Το έργο της Γογονή αλλά και της επέκτασης της μέχρι τον Κλαδισό θα πρέπει να ενταχθεί σαν διαδημοτικό έργο σε κάποια από τα προγράμματα της Ε.Ε. Θα βοηθήσει σημαντικά την πόλη. Είναι έργο δύσκολο αλλά από την άλλη μεριά απαραίτητο. Πάνω στο θέμα αυτό υπάρχει μία πρόταση από τον Δήμο Ελευθερίου Βενιζέλου για κατασκευή παράλληλων δρόμων. Με αυτή την λογική σας λέω ότι η κυκλοφοριακή μελέτη θα έπρεπε να περιλαμβάνει και τα παραπάνω κομμάτια για να έχουμε μετρήσεις και εκτιμήσεις και για αυτή την περιοχή.
– Οπότε για την Αν. Γογονή δεν υπάρχει κάποιος σχεδιασμός άμεσης επίλυσης του προβλήματος
- Εμείς έχουμε συζητήσει με την υπηρεσία και έχουμε έτοιμη μια μελέτη για τα εκρεμμή προγράμματα του Γ’ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης και επίσης με το νέο πρόγραμμα «Θησέας» ή με μία διαδημοτική συνεργασία να προβούμε σε επίλυση του προβλήματος. Πάντως προς το παρόν δεν μπορώ να προβλέψω τίποτα πέραν αυτού.

Πως οραματίζεστε το κέντρο της πόλης;
Το κέντρο της πόλης το οραματίζομαι όπως είναι τα ιστορικά κέντρα πολλών ευρωπαϊκών πόλεων. Δηλαδή, ένα κέντρο το οποίο θα είναι προσβάσιμο στους δημότες μέσω των μέσων μαζικής μεταφοράς – γι αυτό είναι απαραίτητες οι πεζοδρομήσεις οι οποίες δίνουν μια σημαντική λειτουργικότητα στο κέντρο της πόλης χωρίς να αποκλείουν την πρόσβαση των οχημάτων εκτάκτου ανάγκης.
Παράλληλα προσπαθούμε να πείσουμε τον κόσμο με τη λογική της μετακίνησης με μέσα μαζικής μεταφοράς καθώς και με ποδήλατα.

Πως κρίνετε την κυκλοφοριακή αγωγή των Χανιωτών;
Θεωρώ ότι είμαστε αρκετά πίσω όλοι μας σε ότι αφορά την κυκλοφοριακή αγωγή. Έχουν γίνει προσπάθειες στο παρελθόν αλλά χρειαζόμαστε ακόμα περισσότερη εκπαίδευση. Το σημαντικό είναι το μήνυμα να περάσει μέσα από τα σχολεία, στις μικρές ηλικίες. Επίσης η οργάνωση του γραφείου των κυκλοφοριακών θεμάτων θα βοηθήσει σε αυτό αφού μέσα στις δραστηριότητές του περιλαμβάνονται και θέματα κυκλοφοριακής αγωγής.

Εδώ και αρκετά χρόνια υπάρχει η επιθυμία από μία μεγάλη μερίδα συνανθρώπων μας, συμπεριλαμβανομένων και ημών, οι οποίοι θα ήθελαν την δημιουργία μίας πίστας, είτε ιδιωτικής, είτε δημόσιας. Είστε διατεθειμένος να συζητήσετε ή και να στηρίξετε κάποια τέτοια προσπάθεια;
Ο Δήμος Χανίων όπως ξέρετε είναι ένας καθαρά αστικός δήμος. Παρ’ όλα αυτά εμείς σαν βασικός δήμος του Νομού Χανίων έχουμε και την υποχρέωση αλλά και την επιθυμία να βοηθήσουμε την οποιαδήποτε αθλητική προσπάθεια που γίνεται σε επίπεδο διαδημοτικό ή σε επίπεδο συνεργασίας με άλλους φορείς διότι θεωρώ ότι και αυτή είναι μία δραστηριότητα που πρέπει να υπάρχει στην περιοχή.

Κλείνοντας αυτή την συνέντευξη θα ήθελα να σας ρωτήσω μια πιο προσωπική ερώτηση. Η σχέση σας με την μηχανή και τα αυτοκίνητα ποια είναι; Σας αρέσει η οδήγηση;
Απέκτησα δίπλωμα οδήγησης σε σχετικά μεγάλη ηλικία. Πάντως μου αρέσει τόσο πολύ να οδηγώ που πολλοί φίλοι μου λένε ότι αν δεν ήμουνα γιατρός θα μπορούσα να είμαι ταξιτζής. Όσον αφορά την μοτοσικλέτα ποτέ μου δεν έχω οδηγήσει. Η μόνη μου επαφή με τα δίκυκλα είναι με τα ποδήλατα, ιδιαίτερα σε νεαρή ηλικία που καθημερινά στις 6 με 7 το πρωί μετακινούμουν μέσω της ανηφόρας της Χαλέπας η οποία στην επιστροφή ήταν αρκετά δύσκολη.

Όλα πηγαίνουν γρήγορα πάνω σε μία μηχανή αλλά για τον Σταύρο ο χρόνος παγώνει και όλες οι επιλογές του είναι πάντα στο σωστό χρόνο.
Ας αφήσουμε όμως τα πολλά λόγια και ας διαβάσουμε ό,τι μας είπε ο Σταύρος Σταυρουλάκης σε μία συνέντευξη που έδωσε στο CounterSteer auto-moto.

- Σταύρο, ας ξεκινήσουμε από τα βασικά και πες μας σε παρακαλώ πρώτα απ’ όλα, σε ποια περιοχή των Χανίων γεννήθηκες και πόσων χρονών είσαι;
Γεννήθηκα στον Κεφαλά Αποκορώνου και γεννήθηκα το 1966

- Σε ποια ηλικία ξεκίνησε η αγάπη σου για τη μοτοσικλέτα; Ποια ήταν η πρώτη φορά που έκατσες σε μοτοσικλέτα; Ποια ήταν η πρώτη σου μοτοσικλέτα;
Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς και τι ήταν αυτό που μου προξένησε τόση εντύπωση ώστε να δημιουργηθεί μέσα στην καρδιά μου ένα τόσο δυνατό πάθος και αγάπη για τη μοτοσικλέτα. Αυτό που θυμάμαι όμως είναι ότι από πολύ μικρός μου άρεσαν οι μοτοσικλέτες. Όταν έφτασα στην 2α δημοτικού κατάφερα να αποκτήσω ένα Kawasaki AR50

- Πότε αποφάσισες να συμμετάσχεις σε αγώνες ταχύτητας;
Όταν το 1985 παρακολούθησα για πρώτη φορά αγώνες μοτοσικλέτας στο Τυμπάκι Κρήτης πραγματικά ενθουσιάστηκα. Τον αμέσως επόμενο χρόνο και συγκεκριμένα τον Νοέμβριο του 1986 έλαβα για πρώτη φορά μέρος σε αγώνες ταχύτητας.

- Ποια είναι η απαραίτητη προετοιμασία ενός μοτοσικλετιστή οδηγού αγώνων μεγάλου κυβισμού;
Απαραίτητη προϋπόθεση για την σωστή πρώτα απ’ όλα προετοιμασία ενός μοτοσικλετιστή για να τρέξει σε αγώνες είναι να γνωρίζει καλά την μοτοσικλέτα του. Η προσεκτική προετοιμασία της και το σωστό « σετάρισμά» της είναι ζωτικής σημασίας για τον αναβάτη της, όπως επίσης και το να γνωρίζει όλα τα χαρακτηριστικά της. Μετά από αυτό, επίσης σημαντικές είναι οι οδηγικές ικανότητες του αναβάτη, καθώς και η πολύ καλή φυσική του κατάσταση.

- Πού προπονείσαι, ποιοι είναι οι χώροι που μπορείς να προπονηθείς εδώ στα Χανιά, προπονείσαι και σε άλλες πόλεις που διαθέτουν αγωνιστικές πίστες;
Λόγω ελλείψεως σωστού και «ειδικού» χώρου στα Χανιά δεν κάνω προπόνηση καθόλου. Απ’ ότι θυμάμαι πρέπει να έχω προπονηθεί τρεις με τέσσερις φορές το πολύ στα δεκαοκτώ (18) χρόνια που τρέχω!

- Ποιο είναι το κόστος της συμμετοχής σε κάθε αγώνα και ποιο το ετήσιο κόστος συμμετοχής στις διοργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων συντήρησης, προπόνησης, επισκευών, βελτιώσεων και συμμετοχών;
Το κόστος απόκτησης του δικαιώματος συμμετοχής σε έναν αγώνα ταχύτητας εξαρτάται κυρίως από τον διοργανωτή. Μετά απ’ αυτό άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος, είναι η κατηγορία που θέλει να συμμετάσχει ο αγωνιζόμενος και ο αριθμός των αγώνων.
Αν π.χ. η συμμετοχή είναι στην κατηγορία «Νέων» με Normal μοτοσικλέτες ο μέσος όρος του κόστους απόκτησης δικαιώματος συμμετοχής στον αγώνα ανέρχεται περίπου στο ποσό των χιλίων ευρώ (1.000 €). Στις κατηγορίες 125 cc – 250 cc
racing επίσης, περίπου το ίδιο. Στις μεγάλες παρ’ όλα αυτά τετράχρονες κατηγορίες (Supersport – Stocksport) το κόστος συμμετοχής στον αγώνα ανέρχεται από 2.000 € έως 3.000 €. Αυτές οι τιμές βέβαια είναι, όπως καταλαβαίνετε, μόνο για την απλή συμμετοχή στους αγώνες.
Συνυπολογίστε σε αυτούς το κόστος και ενός απρόοπτου, όπως π.χ. μίας πτώσης, ατύχημα, ζημιά στον κινητήρα ή σε κάποιο άλλο σημαντικό κομμάτι της μηχανής.

- Πόσα χρόνια τρέχεις, σε ποιες κατηγορίες έχεις συμμετάσχει και με ποιες ομάδες και μοτοσικλέτες;
Έχω κλείσει αισίως τα 18 χρόνια συνεχούς συμμετοχής σε αγώνες και έχω πάρει μέρος σε όλες τις κατηγορίες. Από Normal 350, Normal 125, Racing 125, Racing 250 μέχρι και Supersport και Superbike καθώς και σε κατηγορίες ενιαίου στο εξωτερικό όπως στο Ιταλικό κύπελλο Ducati748 και παγκόσμιο τελικό Suzuki GSXR 750. Όσο για τις μάρκες με τις οποίες έχω συνεργαστεί σε αγώνες αυτές είναι πάρα πολλές. Κατά χρονολογική σειρά αυτές είναι οι εξής: Yamaha – Aprilia – Honda – Ducati – Suzuki. Σαν επίσημος δε οδηγός εταιρειών έχω συμμετάσχει με την Aprilia, την Ducati και την Suzuki.

- Έχεις συμμετάσχει σε διοργανώσεις και αγώνες του εξωτερικού;
Στο πέρασμα των χρόνων έχω καταφέρει να τρέξω σε πολλούς αγώνες και πολλοί από αυτούς έλαβαν χώρα σε πίστες του εξωτερικού. Έχω τρέξει στην Ιταλία, στην Αγγλία, στο Βέλγιο, τη Γαλλία, Γερμανία, Ρουμανία και σε αγώνες παγκόσμιου Superbike, Endurance, παγκόσμιου πρωταθλήματος και πολλούς άλλους.

- Αυτή τη στιγμή με ποια μοτοσικλέτα τρέχεις και πόσο κοστίζει, συμπεριλαμβανομένων των μετατροπών και βελτιώσεων;
Φέτος τρέχω με την «εκρηκτική» Ducati 748RS. Η μοτοσικλέτα αυτή είναι πραγματικά ένα κομψοτέχνημα και κοστίζει γύρω στα 40.000 €. Δεν έχει καμία μετατροπή και δεν έχει «δεχθεί» καμία βελτίωση αφού η μηχανήβγαίνει έτοιμη από το εργοστάσιο για συμμετοχές σε αγώνες. Όταν αυτή η συγκεκριμένη μοτοσικλέτα πρώτοκυκλοφόρησε το 2000 κόστιζε περίπου 120.000 €!!

- Ποια είναι η καλύτερη στιγμή της αγωνιστικής σου καριέρας και ποια η χειρότερη;
Είναι σίγουρο ότι όταν κάποιος συμμετέχει σε αγώνες ταχύτητας θα έχει πάρα πολλές καλές στιγμές που του μένουν χαραγμένες για πάντα στο μυαλό και στην καρδιά του. Δυστυχώς όμως έχει και ορισμένες κακές στιγμές που δύσκολα κάποιος θα μπορούσε να ξεχάσει. Αν πρέπει να διαλέξω την πιο όμορφη για μένα στιγμή της καριέρας μου μέχρι τώρα, αυτή θα ήταν το 2002 στη Γερμανία, όπου η ομάδα μου τερμάτισε στην πρώτη θέση σε αγώνα 24 ωρών του παγκόσμιου πρωταθλήματος Endurance.
Όσον αφορά τώρα τη χειρότερη στιγμή, σίγουρα αυτή πρέπει να είναι στην πανέμορφη κατά τ’ άλλα, Ιταλική και πολύ γνωστή πίστα της Monza, όταν σε έναν αγώνα του έτους 1999, είχα μία άσχημη «έξοδο» με 280km/h γραμμένα στο κοντέρ, μετά από μία μηχανική βλάβη…και «τα είδα όλα»…

- Ποιες είναι οι προσδοκίες σου για το μέλλον όσον αφορά τον αγωνιστικό τομέα και την καριέρα σου;
Εκτός από κάποιους αγώνες που έχω λάβει μέρος, στο εξωτερικό και που πραγματικά έχω προσπαθήσει πάρα πολύ για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, γενικότερα συμμετέχω σε αγώνες μόνο για το κέφι μου, ειδικά στον ελληνικό χώρο όπου το αγωνιστικό επίπεδο δεν είναι ιδιαίτερα υψηλό λόγω κυρίως των συνθηκών που επικρατούν. Όσον αφορά το θέμα «καριέρα» ποτέ μου δεν το πήρα πολύ στα σοβαρά αφού για μένα το μόνο που είχε σημασία είναι να κάνω αυτό που μ’αρέσει, δηλαδή να κάνω το κέφι μου. Εξ άλλου, ακόμα και να ήθελα τώρα να ακολουθήσω μια «πιο επαγγελματική» καριέρα, τώρα πια είναι πολύ αργά για μένα και ούτως ή άλλως ο μοναδικός μου στόχος είναι να προσπαθώ πολύ και να δίνω τον καλύτερο μου εαυτό σε διεθνείς αγώνες του εξωτερικού.

- Πολλοί στα Χανιά λένε ότι οι «Σταυρουλάκηδες» έχουν φυσικό χάρισμα για την ταχύτητα και τους αγώνες. Το πιστεύεις αυτό ή πιστεύεις ότι είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, αφοσίωσης και αυτοσυγκέντρωσης;
Ωραίο αυτό το «Σταυρουλάκηδες»…Τέλος πάντων. Λοιπόν, οπωσδήποτε το ταλέντο είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση για κάποιον «καλό» οδηγό ώστε να αναδειχθεί και να «διαπρέψει». Από κει και μετά όμως, η σωστή εκπαίδευση και «καλλιέργεια» παίζει τεράστια σημασία. Όσο πιο πολύ προετοιμάζεται κάποιος τόσο το καλύτερο. Όσον αφορά δε για τους «Σταυρουλάκηδες», ε τι να πω, μεγάλη οικογένεια είμαστε, όλο και κάποιοι βρεθήκανε να πηγαίνουν γρήγορα, πώς να το κάνουμε!

- Πόσα χρόνια λειτουργεί το κατάστημα σου και ποιες εταιρείες αντιπροσωπεύεις; Ποιες μάρκες μπορεί να βρει ο ενδιαφερόμενος αγοραστής στο κατάστημά σου και σε τι κατάσταση;
Το κατάστημά μου λειτουργεί ανελλιπώς εδώ και 15 χρόνια και οι κυριότερες μάρκες που αντιπροσωπεύω είναι οι Suzuki, Ducati, KTM, Husqvarna, Beta, Modena, Sym, Kymco, Cagiva καθώς και καμιά δεκαριά άλλες μικρότερες εταιρείες που εμπορεύονται «παπιά» και σκούτερ.

- Όπως βλέπουμε το κατάστημα σου βρίσκεται στην οδό Αν. Γογονή που κατά τη γνώμη μας είναι από τους πιο ταλαιπωρημένους δρόμους της πόλης των Χανίων. Ποια η γνώμη σου για τους δρόμους της Κρήτης γενικότερα και τι ή ποιος οφείλεται κατά τη γνώμη σου γι’ αυτή την κατάντια.
Χμ, αυτό όπως καταλαβαίνεις είναι τεράστιο θέμα και σίγουρα δεν θα φτάσει ούτε όλος ο χώρος του περιοδικού για να το αναλύσουμε πλήρως. Πάντως σε γενικές γραμμές μπορώ να σου πω ότι η Κρήτη είναι πολύ αδικημένη σε σχέση με άλλες περιοχές της Ελλάδας όσον αφορά τους οικονομικούς πόρους και τα κονδύλια που έχει διαθέσει το κράτος για την κατασκευή ενός σωστού οδικού δικτύου. Κάτι το οποίο είναι δυσανάλογο σε σχέση με το τι προσφέρει η Κρήτη σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα και στο Α.Ε.Π. της χώρας μας.

Κατά τη γνώμη μου, και πιστεύω ότι κι εσύ συμφωνείς μαζί μου, όπως άλλωστε και κάθε Κρητικός οδηγός, οι δρόμοι μας τόσο στο Εθνικό όσο και στο Επαρχιακό δίκτυο χαρακτηρίζονται λίαν επιεικώς ως ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ από όλες τις απόψεις, δηλαδή, ποιότητα ασφάλτου, σχεδίαση, σήμανση, επάρκεια κ.λ.π.
Ιδιαίτερα, δε, αυτό που εμείς αποκαλούμε εδώ «Εθνικό Βόρειο Άξονα» σε ένα ανεπτυγμένο και πολιτισμένο κράτος του εξωτερικού, όπως π.χ. της Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας κ.τ.λ. θα θεωρούνταν επιεικώς επαρχιακό δίκτυο. Όσον αφορά τώρα τους επαρχιακούς δεν βρίσκω λέξη για να τους χαρακτηρίσω.

Ξέρεις, αυτό που συζητάμε τώρα είναι κάτι το οποίο είναι πολύ σημαντικό και σίγουρα δεν ευθύνεται μόνο ένα άτομο για την κατάντια που επικρατεί στους δρόμους μας. Εκτός από την παντελή, εγκληματική θα ‘λεγα, αδιαφορία του κράτους, πιστεύω ότι φταίει σε μεγάλο βαθμό επίσης και η Τοπική Αυτοδιοίκηση για την ανικανότητα να εκπονήσει μελέτες και να απαιτήσει τους απαραίτητους πόρους για την σωστή υλοποίηση των έργων.

Ακόμα και οι λιγοστοί πόροι που διαθέτονται, αντί να εκμεταλλευτούν στο έπακρο ώστε να γίνει κάτι σωστό, αντιθέτως εξανεμίζονται σε αρπακτές και μίζες με αποτέλεσμα να πλουτίζουν λιγοστοί εργολάβοι, άλλοι σχετικοί και άλλοι άσχετοι με το αντικείμενο. Αυτή είναι μια εγκληματική ενέργεια, γιατί το άμεσο αποτέλεσμα αυτής της αδιαφορίας είναι να χάνουν την ζωή τους ή να μένουν ανάπηροι πολλοί συνάνθρωποι μας, οι οποίοι έκαναν το τρομερό λάθος να οδηγήσουν. Βέβαια, παρ’ όλο που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, με μία προσεκτικότερη προσέγγιση και μελέτη, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι το οδικό δί- κτυο και γενικότερα η οδηγική συμπεριφορά πολλών, είναι ένα από τα μεγαλύτερα μας μειονεκτήματα με ολέθριες συνέπειες στον τουρισμό που χρόνο με τον χρόνο τον βλέπουμε να μειώνεται δραματικά. Η ποιότητα της μετακίνησης καθώς και η ασφάλεια στους δρόμους είναι ένας σημαντικός παράγοντας για τον βορειοευρωπαίο ο οποίος έχει συνηθίσει να οδηγά σε εξαίρετους δρόμους.

- Σταύρο, συμφωνώ απόλυτα με αυτά που είπες και σίγουρα ένας λόγος που λίγοι διαμαρτύρονται για την κατάσταση που επικρατεί στους δρόμους της Κρήτης είναι και η ελλιπής ενημέρωση αλλά και η λιγοστή εμπειρία οδήγησης σε δρόμους του εξωτερικού. Ας περάσουμε όμως σε ένα άλλο θέμα που πιστεύω ότι είναι από τα σημαντικότερα (αν όχι το σημαντικότερο) όσον αφορά την οικονομική ανάπτυξη της Κρήτης καθώς και τη σωστή εκπαίδευση των οδηγών. Απ’ ότι γνωρίζω είσαι κι εσύ ένας από τους πολλούς που παλεύουν ώστε να κατασκευαστεί μία πίστα προδιαγραφών στα Χανιά για αγώνες ταχύτητας. Είναι πιστεύεις επιτακτικής ανάγκης η δημιουργία μιας πίστας. Σε τι θα ωφελήσει τον Κρητικό σε οικονομικό, εκπαιδευτικό και ψυχαγωγικό επίπεδο;
Αυτό το ερώτημα όπως καταλαβαίνεις σηκώνει πολύ μεγάλη κουβέντα. Έχοντας ταξιδέψει σχεδόν σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα σε περιοχές που διαθέτουν πίστες, πιστεύω ότι αν τα Χανιά διέθεταν μια πίστα διεθνών προδιαγραφών θα ήταν ο πρώτος νομός σε όλη την Ελλάδα με τεράστια διαφορά από τον δεύτερο.

- Σίγουρα, σηκώνει πολύ μεγάλη κουβέντα, μια κουβέντα που πρέπει κάποια στιγμή να την κάνουμε και να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα. Κλείνοντας αυτή την συνέντευξη Σταύρο θα ήθελα να σε ρωτήσω: Σε τι επίπεδο βρίσκονται, κατά τη γνώμη σου, οι οδηγικές ικανότητες των Κρητικών; Πιστεύεις ότι ο Κρητικός αγαπάει τη μοτοσικλέτα; Ποιες είναι, κατά τη γνώμη σου, οι απαραίτητες ενέργειες που πρέπει να γίνουν έτσι ώστε να εκπαιδευτεί καλύτερα ο νέος αναβάτης μοτοσικλέτας και να μάθει να οδηγάει καλύτερα και ασφαλέστερα;
Πιστεύω γενικά, ότι οι Κρητικοί οδηγοί μοτοσικλέτας είναι «μερακλήδες». Έχουν πολύ περισσότερο ταλέντο στην οδήγηση απ’ ότι οι βορειοευρωπαίοι αλλά δεν έχουν τη δυνατότητα να το αναπτύξουν σε αθλητικό βαθμό υψηλού επιπέδου, λόγω πραγματικά μηδενικής ύπαρξης υποδομών. Η Κρήτη είναι η μοναδική περιοχή στην Ευρώπη που διαθέτει τέτοια τεράστια αναλογία μεταξύ κατοίκων – οχημάτων που δεν διαθέτει πίστα ή έστω ένα κυκλοφοριακό πάρκο!

1. Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με τα καρτ;
Στα Χανιά, στην ερασιτεχνική πίστα που βρίσκεται στο Καλαμάκι (δίπλα στο ξενοδοχείο «Πανόραμα») είχα την πρώτη μου επαφή με το καρτ. Μου άρεσε πάρα πολύ και αποφάσισα να ασχοληθώ λίγο παραπάνω με αυτό το άθλημα. Μετά από αυτή την επαφή μου και αφού και ο πατέρας μου είδε ότι ήμουν αρκετά γρήγορος και καλός μου αγόρασε ένα αγωνιστικό μεταχειρισμένο καρτ με το οποίο πέρασα πολλές και καλές στιγμές μαζί του. Μετά από αυτό, πραγματικά, «κόλλησα» με τα καρτ.

2. Πότε και πώς ξεκίνησες την αγωνιστική σου σταδιοδρομία;
Η πρώτη μου αγωνιστική εμφάνιση έγινε τον Ιούλιο του 1999 στην Καλαμάτα, στην κατηγορία mini. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι το άγχος μου ήταν πολύ μεγάλο, όπως επίσης και το πάθος, μιας και ήταν και η πρώτη μου αγωνιστική εμφάνιση. Μετά από ένα δύσκολο αγώνα που είχα να αντιμετωπίσω οδηγούς που είχαν πολύ πιο μεγάλη εμπειρία από εμένα τότε, κατάφερα να κατακτήσω την 6η θέση ανάμεσα σε 18 συμμετέχοντες. Αυτή ήταν μια πολύ καλή εμφάνιση για μένα. Δεν είναι εύκολο πράγμα να τερματίζεις έκτος σε έναν αγώνα, στην πρώτη σου εμφάνιση!

3. Σε πόσους αγώνες έχεις αγωνιστεί περίπου μέχρι σήμερα και σε ποιες κατηγορίες;
Από το 1999 έως το 2002 έτρεχα στην κατηγορία mini. Το 2002 μεταπήδησα στη κατηγορία Junior όπου τρέχω και σήμερα. Επίσης, παίρνω μέρος στο πρωτάθλημα Rotax, όπου συμμετέχω σε όλο το σκέλος του πρωταθλήματος. Στο Rotax προηγούμαι με μεγάλη διαφορά ενώ στην κατηγορία Junior βρίσκομαι στην 3η θέση της γενικής κατάταξης. Πρέπει να σας πω ότι ο ανταγωνισμός και στις δύο κατηγορίες είναι πολύ μεγάλος και τα επίπεδα των οδηγών αρκετά μεγάλα. Δεν είναι εύκολη υπόθεση το καρτ. Δεν είναι δηλαδή ένα παιχνιδάκι, όπως πολλοί Έλληνες νομίζουν μπερδεύοντας το μέγεθος με την δύναμη και την ταχύτητα.

4. Πόσο εύκολο ή…δύσκολο είναι να οδηγήσει κάποιος ένα καρτ; Απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες από τον οδηγό; Πιστεύεις ότι ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να τρέξει με ένα καρτ και να πρωταγωνιστήσει σε πανελλήνιο αλλά και σε διεθνές επίπεδο;
Ο πατέρας μου πιστεύει ότι το ταλέντο είναι έμφυτο. Συμφωνώ μαζί του αλλά πιστεύω ότι χωρίς προπόνηση δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Αυτό όμως, που κατά τη γνώμη μου είναι το πιο σημαντικό, εκτός από την προπόνηση και το έμφυτο ταλέντο είναι να αγαπάς το άθλημα που κάνεις. Εγώ αγαπώ πολύ το καρτ και γενικότερα μου αρέσει να συμμετέχω σε αγώνες όπου η αίσθηση είναι μοναδική. Σίγουρα όμως η προπόνηση και η σωστή προετοιμασία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο.

5. Ποια είναι η απαιτούμενη προετοιμασία ενός οδηγού στα καρτ;
Χρειάζεται πολύ σκληρή προπόνηση και πάρα πολύ καλή φυσική κατάσταση. Η οδήγηση ενός αυτοκινήτου καρτ, ειδικά σε έναν αγώνα, είναι πολύ δύσκολη. Τα αυτοκίνητα αυτά δεν διαθέτουν αναρτήσεις και το ρόλο των αναρτήσεων παίζει το πλαίσιο του καρτ, το οποίο λόγο της ελαστικότητάς του αποσβένει ορισμένους κραδασμούς. Λόγω αυτού, οι καταπονήσεις σε όλο το σώμα είναι πολύ μεγάλες και αν δεν είσαι προετοιμασμένος κατάλληλα το πιο πιθανό είναι ή ότι θα χτυπήσεις ή ότι δεν θα καταφέρεις να τερματίσεις σε καλή θέση. Επίσης, χρειάζεται πολύ δύναμη στα χέρια, μιας και το τιμόνι είναι πολύ πιο βαρύ απ’ ότι φαίνεται και απ’ ότι νομίζει κάποιος που δεν οδηγάει καρτ. Είναι πολύ δύσκολο να οδηγάς σε έναν αγώνα ολόκληρο και να παλεύεις για την πρώτη νίκη. Σίγουρα το σώμα όπως και το μυαλό πρέπει να είναι πολύ καλά προετοιμασμένο για έναν οδηγό. Είναι απαραίτητο. Δεν γίνεται αλλιώς αλλά νομίζω ότι αυτό ισχύει σε όλο τον μηχανοκίνητο αθλητισμό και σε όλες τις κατηγορίες.

6. Προπονείσαι σε πίστες που βρίσκονται στην Κρήτη ή σε άλλες τοποθεσίες;
Δυστυχώς στα Χανιά και στην Κρήτη δεν υπάρχουν πολλές πίστες καρτ και όσες υπάρχουν δεν είναι προδιαγραφών. Είτε είναι πολύ μικρές είτε όχι και τόσο καλές. Σίγουρα είναι δύσκολη υπόθεση η κατασκευή μιας πίστας προδιαγραφών στην Κρήτη αλλά νομίζω ότι χρειάζεται. Για την προπόνηση μου αναγκάζομαι να πηγαίνω όποτε μπορώ σε πίστες της Αθήνας και να εξασκούμαι ή όπου αλλού και όποτε έχω την ευκαιρία.

7. Πόσο κοστίζει περίπου το καρτ που οδηγείς;
Ένα καρτ στοιχίζει πάνω κάτω, γύρω στα 5.000 ευρώ. Σε πολλούς αυτή η τιμή ακούγεται πολύ μικρή και σε άλλους μεγάλη. Πάντως, ένα καλό αυτοκίνητο καρτ είναι ακριβό λόγω του ότι σε ένα μικρό μέγεθος πρέπει να χωρέσεις τεχνολογίες υψηλές.

8. Ποια είναι η αίσθηση που έχεις όταν βρίσκεσαι μέσα στο κόκπιτ του αυτοκινήτου και οδηγάς σε έναν αγώνα;
Ε, καλά, η αίσθηση είναι πραγματικά μοναδική, απερίγραπτη. Δεν ξέρω, σίγουρα πάντως είναι πανέμορφα αλλά ταυτόχρονα και αρκετά αγχωτική. Σίγουρα αυτό συμβαίνει σε όλα τα αγωνίσματα του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Από αγώνες scooter μέχρι και τη Formula 1. Αυτό που εγώ νοιώθω είναι, μία ευφορία μοναδική, σίγουρα πολύ αδρεναλίνη και πολύ πάθος!

9. Δημήτρη, σύμφωνα με αυτά που μου είπες πιο πριν όσον αφορά την τιμή ενός καλού καρτ και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιεί, πρέπει να πιάνει και μεγάλες ταχύτητες.
Αυτό εξαρτάται από την κατηγορία και από τα κυβικά του καρτ. Για παράδειγμα δηλαδή, στην κατηγορία Junior, τα καρτ διαθέτουν κινητήρα που αποδίδουν 24 ίππους και 115 km/h στις 13.000 στροφές. Στην κατηγορία Rotax, έχουν 30 ίππους και 130 km/h τελική ταχύτητα. Υπάρχουν βέβαια και άλλες κατηγορίες μεγαλύτερες όπου τα καρτ μπορούν να ξεπεράσουν και τα 150 με 160 km/h. Όπως καταλαβαίνεις, αυτές οι ταχύτητες είναι πολύ μεγάλες, ειδικά όταν βρίσκεσαι «εγκλωβισμένος» σε ένα καρτ και γύρω σου είναι αρκετοί που τρέχουν κι αυτοί σαν δαιμονισμένοι και σε κυνηγάνε ή τους κυνηγάς. Οι υπερστροφές και οι υποστροφές είναι συχνό φαινόμενο στα καρτ και χρειάζεται πολύ προσοχή, γιατί αλλιώς κινδυνεύεις να «ντελαπάρεις» ή να χτυπήσεις.

10. Πόσο κοστίζει περίπου η συμμετοχή κάθε αγώνα και πόσο η συντήρηση του καρτ; Με λίγα λόγια για να ασχοληθεί κάποιος με το καρτ σοβαρά, είναι απαραίτητο να διαθέσει πολύ χρήμα και χρόνο ή όχι;
Χρήμα και χρόνο, ε; Λοιπόν, δυστυχώς, χρειάζεται πάρα πολύ χρήμα και πάρα πολύ χρόνο. Π.χ. η συμμετοχή σε έναν διεθνή αγώνα, όπως αυτός που συμμετείχα στα τέλη Ιουλίου στην Αυστρία, στοιχίζει γύρω στα 4.000 ευρώ, αν υπολογίζεις και τα έξοδα μετακίνησης και όλα τα άλλα. Μία συμμετοχή σε αγώνα στην Ελλάδα στοιχίζει περίπου 1.000 ευρώ. Είναι πολλά, αλλά αλλιώς δεν γίνεται. Είναι πολλοί αυτοί που πρέπει να πληρωθούν και πολλά να κοιταχτούν και να επισκευαστούν. Π.χ. μετά από κάθε αγώνα αλλάζουμε όλα τα λάστιχα με καινούργια. Ο κινητήρας περνάει από πλήρες service και αλλάζουμε όλα τα ελαττωματικά κομμάτια. Επίσης στην τιμή μπαίνουν και τα έξοδα μεταφοράς του καρτ, η αμοιβή του μηχανικού, η χρήση του χώρου κ.τ.λ.

11. Σύμφωνα με την μέχρι σήμερα αγωνιστική σου πορεία στα καρτ, ποια ήταν η καλύτερη στιγμή στην καριέρα σου, ποια η χειρότερη και ποια η πιο επικίνδυνη σου εμπειρία σε αγώνα;
Μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω μία στιγμή ως την καλύτερη. Είναι πάρα πολλές και όλες τους πανέμορφες. Σίγουρα πάντως κάθε φορά που παίρνω την καρό σημαία η χαρά μου είναι πολύ μεγάλη.
Η χειρότερη στιγμή, τουλάχιστον από τις πιο πρόσφατες, ήταν πριν από λίγους μήνες, όταν συμμετείχα σε αγώνα ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Rotax και ενώ κυνηγούσα την πρώτη θέση του αγώνα μια άτυχη στιγμή σε μία σύγκρουση μου στοίχισε τον αγώνα, αφού το καρτ είχε πάθει σημαντικές ζημιές με αποτέλεσμα να αποσυρθώ. Πάντως, η παρηγοριά σε αυτό ήταν ότι έκανα ρεκόρ ταχύτερου γύρου στην ιστορία της πίστας με χρόνο 44.355 ενώ ο προηγούμενος καλύτερος χρόνος στην ιστορία ήταν ο 45.512.

12. Το καρτ είναι ένα άθλημα που έχει μεγάλη απήχηση στην Ελλάδα; Σε τι επίπεδο πιστεύεις ότι βρίσκονται οι έλληνες αθλητές καρτ σε σχέση με τους αθλητές του εξωτερικού;
Έχει αρκετά μεγάλη απήχηση στην Ελλάδα αλλά όχι και τόσο στα Χανιά. Απ’ όσο γνωρίζω, μόνο εγώ από τα Χανιά συμμετέχω σε αγώνες ελληνικού πρωταθλήματος και σε ευρωπαϊκούς αγώνες. Στο εξωτερικό, είναι πολύ πιο ανεπτυγμένο αυτό το άθλημα λόγω σωστών υποδομών και περισσότερων χρημάτων. Πάντως όσον αφορά την Κρήτη, σίγουρα θα βοηθούσε μια πίστα προδιαγραφών, έτσι ώστε να υπάρξουν περισσότεροι νέοι που να ασχοληθούν με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Στην Πελοπόννησο έχουν 3 πίστες ενώ στην Κρήτη έχουμε 1 μεσαία και κακή. Οι υπόλοιπες που υπάρχουν στην Κρήτη είναι μικρές και καμία δεν έχει προδιαγραφές για αγώνες.

13. Ακούγεται και λέγεται από πολλούς που ασχολούνται με τον χώρο των καρτ ότι η Ferrari ενδιαφερόταν να σε έχει στην ομάδα της αλλά τελικά αυτό δεν έγινε. Μπορείς να μας πεις αν αληθεύει αυτό και αν ναι, ποιοι ήταν οι λόγοι που τελικά αυτή η συνεργασία δεν πραγματοποιήθηκε;
Ναι, έχω ακούσει κι εγώ αυτή την φήμη αλλά δεν ισχύει. Η Ferrari ενδιαφέρεται όταν κάποιος φτάσει στα τελευταία στάδια του χώρου σε πιο μεγάλες κατηγορίες από αυτές που τρέχω εγώ μέχρι στιγμής. Πάντως, έχει ενδιαφερθεί μία Ιταλική εταιρία, η οποία προσφέρθηκε να μας χορηγήσει τον εξοπλισμό της και να πληρώσει κάποια έξοδα, έτσι ώστε να μπορέσω να τρέξω στον αγώνα στην Πορτογαλία που γίνεται στις 24 Οκτωβρίου για τον τελικό του Ευρωπαϊκού Rotax. Δεν διεκδικώ κανένα τίτλο, εφόσον δεν έχω τρέξει σε όλους τους αγώνες του ευρωπαϊκού αλλά θα ήθελα να συμμετάσχω για την εμπειρία και πάντα για μία καλή θέση.

14. Στην προηγούμενη απάντηση σου ανέφερες κάτι για μεγαλύτερες κατηγορίες. Ποιες είναι οι βλέψεις σου για το μέλλον; Θα συμμετάσχεις σε αυτές τις κατηγορίες ή θα μείνεις στα Rotax;
Όχι, δεν θέλω να μείνω μόνο στα Rotax. Σίγουρα στα σχέδια μου είναι να συμμετάσχω σε μεγαλύτερες κατηγορίες όπως την Interra A και την C125 όπου τα καρτ είναι κατά πολύ πιο γρήγορα και οι συνθήκες πιο απαιτητικές. Τα καρτ εκεί έχουν φρένα μπρος και πίσω. Μετά από αυτό θα ήθελα να πάω στα Formula 3, όπου κάποια περίοδο, είχε τρέξει και ο πατέρας μου και μετά αν και εφόσον, μπορώ να συνεχίσω και είμαι αρκετά καλός, θέλω να συμμετάσχω σε Formula 1. Βέβαια τώρα μιλάμε για πάρα πολύ δουλειά, πολλά χρόνια και πολλά έξοδα. Για να μπορέσω να τα καταφέρω όλα αυτά δεν γίνεται μόνος μου. Τα έξοδα θα είναι πολύ μεγάλα και χρειάζονται χορηγοί από μεγάλες εταιρείες, ιδιωτικές ή δημόσιες.

15. Τέλος μια ερώτηση λίγο προσωπική. Κατά πόσο πιστεύεις ότι σε επηρέασε στην απόφαση σου να συμμετάσχεις σε αγώνες καρτ η πολύ μεγάλη και καλή σχέση του πατέρα σου με τους αγώνες ταχύτητας αυτοκινήτων, που είχε πολλές και μεγάλες επιτυχίες;
Αυτό είναι σίγουρο. Θα μου μείνει αξέχαστη η στιγμή που όταν ήμουν 4 ή 5 χρονών και ο πατέρας μου με σήκωσε και με έβαλε να κάτσω μέσα σε ένα αυτοκίνητο Formula 3. Αξέχαστο. Ο πατέρας μου με επηρέασε μόνο θετικά, μιας και η σχέση και αυτού με το αυτοκίνητο και τους αγώνες ταχύτητας ήταν πολύ καλή και ήταν και πολύ καλός οδηγός. Μου έχει δώσει πιστεύω το πάθος του και την αγάπη για τα αυτοκίνητα και τους αγώνες.