Η πρώτη μου γκόμενα, η Ζαμπία, ήταν από ένα χωριουδάκι 40 χιλιόμετρα μακριά απ’ το χωριό μου. Την είχα γνωρίσει στο πανηγύρι της Αγίας Βαρβάρας, προστάτιδα της περιοχής. Έρωτας κεραυνοβόλος μιλάμε. Στο πρώτο μας ραντεβού θα πήγαινα να την πάρω απ’ το χωριό της. Η διαδρομή μου φάνηκε σαν μαραθώνιος αντοχής. Που να φτάσει το κακόμοιρο το Garelli. Τρία μπουζί και ρύθμισμα πλατίνες ήθελε στη διαδρομή. Άντε να εξηγήσω στο Ζαμπιώ γιατί αργούσα μετά. Είδε κι απόειδε το Ζαμπιώ με τις συχνές καθυστερήσεις και με ξαπόστειλε πίσω στο χωριό μου. Είχα πέσει σε μαύρη απελπισία, τόσο μαύρη όσο και τα λάδια απ’ το Garelli που αποφάσισα να αλλάξω μετά από τα τόσα ραντεβουδοχιλιόμετρα. Ευτυχώς είχα τους φίλους μου που όπως λέει και η λαϊκή ρήση «στις δύσκολες στιγμές φαίνονται». «Έλα ρε, μην κάνεις έτσι. Σκέψου θετικά, τουλάχιστον γλίτωσες τα σέρβις», μου έλεγαν. Και συνέχιζαν «Ου ρε καραμήτρο με τέτοια μπαγκατέλα θες και γκόμενα».

Ρε λες να ‘χουν δίκιο σκέφτηκα και πήρα δραστικά μέτρα. Το Garelli στριμώχτηκε πίσω απ’ το κοτέτσι, καλύφτηκε με ένα νάιλον και η Floretta του παππού βγήκε στην επιφάνεια. Κυριολεκτικά «βγήκε στην επιφάνεια», διότι ήταν πλακωμένη από όλη την πραμάτεια που συγκέντρωνε η μάνα μου και η γιαγιά μου μέσα στην αποθήκη. Σαβούρα τα έλεγα εγώ, προικιά αυτές. Ούτε οι ρακοσυλλέκτες δεν θα έδιναν σημασία στην πραμάτεια της αποθήκης. Από τρίποδο, ξεχαρβαλωμένο, σάπιο κομοδίνο μέχρι και χιλιοτρυπημένη παλέτσα θα βρεις εκεί μέσα.

Τέλος πάντων, επιστρέφω στο θέμα μας. Η Floretta 125cc του παππού είχε μεγάλη ιστορία. Τόσο μεγάλη που όλοι αυτοί που την ήξεραν για να την διηγηθούν, βρισκόταν θαμμένοι πιο βαθιά και από την Floretta. Η γιαγιά μου έλεγε πως την χρησιμοποιούσε αυτή για να μοιράζει φαγητό στους αντάρτες. Εγώ πάλι της έλεγα ότι έπρεπε να κατοχυρώσει την πατέντα γιατί με τόσα delivery που υπάρχουν σήμερα θα είχε χεστεί στο τάλιρο. Η συνέχεια είναι λίγο ακατάλληλη, καθώς η γιαγιά με κυνηγούσε με το σκουπόξυλο και αφού έβλεπε πως δεν με έφτανε, έφερνε στο μυαλό της εικόνες από τους αρχαίους Ολυμπιακός Αγώνες και εκσφεντόνηζε το σκουπόξυλο με στυλ που θα ζήλευε και ο Γκατσιούδης ακόμα. Ευτυχώς για καλή μου τύχη η γιαγιά δεν τα πήγαινε καλά με το σημάδι και το σκουπόξυλο προσέκρουε πάντα λίγα εκατοστά παραδίπλα μου.

Ξέφυγα πάλι απ’ το θέμα. Άρχισα που λέτε τα μαστορέματα στην Floretta. Άλλαξα λάδια, καθάρισα μπουζί, έβαλα βενζίνη και στην 3η μανιβελιά πήρε μπρος. Στην αρχή έβγαλε τόσο καπνό που νόμιζα πως πήραμε φωτιά. Η γιαγιά πετάχτηκε νομίζοντας πως κάηκαν οι μπριζόλες ενώ η μάνα μου -η οποία αιωνίως μιλούσε στο τηλέφωνο- νόμιζε πως είχε ξεχάσει το σίδερο. Μαζεύτηκαν και οι χωρικοί για να δουν τι είχε συμβεί. Σαν κινηματογραφική ταινία, είδαν εμένα να βγαίνω μέσα από ένα σύννεφο καπνού σπρώχνοντας τη Floretta. «Floretta ΙΙ, η επιστροφή» το ονόμασα.

Στη θέα της Florettas ξύπνησαν αναμνήσεις. Δεν ήθελαν πολύ ν’ αρχίσουν τις ιστορίες. Λίγο μπερδεμένες βέβαια αλλά αυτά είναι μικρολεπτομέρειες. Ο Θρασύβουλος ο καφετζής έλεγε πως ο συχωρεμένος ο παππούς έκανε άλμα πάνω από ένα τανκ με τη Floretta και έριξε μια χειροβομβίδα μες στο καβούκι του, εξολοθρεύοντας το. Ο μπαρμπέρης του χωριού, ο Θοδωρής, εξιστορούσε τον τορπιλισμό ενός γερμανικού υποβρυχίου με τη συμμετοχή της Florettas ως όχημα διαφυγής. Μέχρι και στο Isle of the Man είχε τρέξει ο παππούς σύμφωνα με τα λεγόμενα του Θανάση, του πρόεδρου του χωριού. Κατά λάθος βέβαια, τον κυνηγούσαν οι Γερμανοί μέχρι εκεί πάνω.

Μετά που αραίωσαν οι καπνοί και οι χωρικοί, ρίχτηκα με τα μούτρα στη δουλειά. Έλυσα τη Floretta, φώναξα το φίλο μου τον Αποστόλη, γιο του ελαιοχρωματιστή του χωριού μας, ο οποίος κάτεχε από χρώματα και βαφές για να αναλάβει το βάψιμο. «Μπλε ηλεκτρίκ» μου είπε και συμφώνησα μιας και ντρεπόμουν να δείξω πως δεν ήξερα για τι χρώμα μιλούσε. Φώναξα και τον Βασίλη, γιο του ηλεκτρολόγου του χωριού, να μου αλλάξει τις ποντικοφαγωμένες πλεξούδες. Τον ζόρισε λίγο να τοποθετήσει κάτω από τον κινητήρα ένα φωτάκι νέον, χρώματος μπλε επίσης, αλλά τελικά τα κατάφερε. Πιάνουν τα χέρια του. Ήρθε και ο Γιάννης, ειδικός στις πατέντες. Έπιασε ένα παλιό κομμάτι πλαστικό και μου έφτιαξε προστατευτικό για την αλυσίδα. Αθάνατες Ελληνικές πατέντες.

Μια εβδομάδα δουλεύαμε ασταμάτητα εγώ και οι φίλοι μου για να δώσουμε ζωή και οστά στην Floretta. Ήταν Κυριακή μεσημέρι όταν έπεσαν και οι τελευταίες πινελιές. Βγήκαμε στο δρόμο έτοιμοι για το ντεμπούτο μου. Κορδωμένος με ύφος Ναπολέοντα Βοναπάρτη και με το ένα χέρι στη μέση διέσχιζα το χωριό από άκρη σε άκρη καβάλα σε κάτι που κατά πολύ βάθος θύμιζε Floretta. Βγήκαν έξω απ’ το καφενείο οι χωρικοί αναφωνώντας «Κοίτα τον, ίδιος ο παππούς του είναι». Τα κορίτσια, ο στόχος μου δηλαδή, είχαν βγει στα μπαλκόνια και με θαύμαζαν. Γύρισα αργά το κεφάλι ρίχνοντας τους ένα killer look και σήκωσα αργά το χέρι ανταποδίδοντας το χαιρετισμό τους. Χαμήλωσα το σώμα μου, κατέβασα δυο ταχύτητες και γκάζωσα για να κάνω μια επίδειξη των οδιγικών μου ικανοτήτων γύρω από τον Πλάτανο της πλατείας του χωριού. Έριξα την μηχανή προς τα αριστερά και γύρισα το τιμόνι ελαφρώς ανάποδα εφαρμόζοντας τέλεια το γνωστό counter steering.

Κραυγές ενθουσιασμού και χειροκροτήματα ακούστηκαν από τα γύρω μπαλκόνια. Κάπου εκεί ο μπροστινός τροχός χάνει την πρόσφυση καθώς είχε μια συνάντηση με τις βερβελίθρες απ’ τα ζα του Κυρ. Χαραλάμπη. Με μια κίνηση που θα ζήλευε και ο Rossi ακόμα, κατάφερα να μαζέψω το μπροστινό και να σηκώσω όρθια τη μοτοσικλέτα. Όμως πριν προλάβω να το πανηγυρίσω, ο γερό πλάτανος μου έκοψε την φόρα. Τα επιφωνήματα αντικαταστήθηκαν με ηχητικά εφέ πόνου και τα χειροκροτήματα με υπόκωφους ήχους από κτυπήματα λαμαρίνας. Αγκαλιά με τον Πλάτανο και με τη Floretta να κείτεται στα πόδια μου σε χειρότερη κατάσταση από ότι την ξέθαψα, έκανα την παρακάτω βαθυστόχαστη σκέψη: Είναι άραγε οι μοτοσικλέτες γκομενοπαγίδες ή οι γκόμενες είναι παγίδες από μόνες τους;

Η θεία δεν σταματάει εκεί. Έχει βαφτίσει οτιδήποτε κινείτε γύρω απ’ το χώρο τις μοτοσικλέτας. Οι αντιπρόσωποι παρομοιάζονται με απεσταλμένους του σατανά που πωλούν τα μοτοσακά με αντάλλαγμα την ψυχή των αγοραστών. Τα αξεσουάρ της μοτοσικλέτας ισούνται με τα λιβάνια και τα καντηλάκια που κοσμούν τους τάφους ενώ τα περιοδικά του χώρου και οι αγώνες μοτοσικλέτας είναι μια καλή προπαγάνδα του 666.

Εγώ είμαι το απολωλό πρόβατο της οικογένειας. Ο μοναδικός της οικογενείας που παραστράτησε και έπεσε στους υποχθόνιους κύκλους της μοτοσικλέτας. Κύκλοι, που είναι χειρότεροι και απ’ τα ναρκωτικά, όπως ισχυρίζεται η θεία. Αν πέσεις στην παγίδα της μοτοσικλέτας δύσκολα ξεκολλάς. Δεν σ’ αφήνουν τα κυκλώματα λεει. Και συνεχίζει λέγοντας ότι το κράτος πρέπει να προνοήσει και να φτιάξει ιδρύματα για μοτοσικλετομανείς για να μπορέσεις και εσύ -εγώ δηλαδή- παιδάκι μου να ορθοποδήσεις κάποια μέρα.

Έχοντας πέσει στα μοτοσακά -όπως λέμε έχοντας πέσει στα ναρκωτικά- από μικρή ηλικία, ομολογώ πως η θεία με είχε επηρεάσει αρνητικά. Προσπαθούσε να μου περάσει ότι το αυτοκίνητο είναι δημιούργημα του καλού Θεούλη φέρνοντας μου διάφορα περιοδικά αυτοκινήτου και βάζοντας με να παρακολουθώ τον «Ιππότη της ασφάλτου» το «Κατσαριδάκι αγάπη μου» και ότι άλλο μηχανοκίνητο φιλμάκι κυκλοφορούσε.

Τα λεγόμενα της θείας Ευτέρπης επιβεβαιωνόταν πλήρως με τις εικόνες που μάζευα καθημερινά. Έβλεπα τους μοτοσικλετιστές να χαιρετιούνται μεταξύ τους και να βρίζουν τους αυτοκινητιστές. Έβλεπα τους τροχαίους να σταματάνε επιδεικτικά τους μη κρανοφόρους μοτοσικλετιστές ενώ έκλειναν τα μάτια στο διερχόμενο αγροτικό που έσερνε το προφυλακτήρα του στην άσφαλτο και στο ξεσκέπαστο φορτηγό που άφηνε την πραμάτεια του καταμεσής της ασφάλτου.

Η αγάπη μου όμως για τη μοτοσικλέτα ήταν υπεράνω όλων και η θεία Ευτέρπη δεν μπορούσε να το αντέξει αυτό. Μάζεψε τις δυο αδελφές -τη μάνα μου και τη θεία Μερόπη- και τις άρχισε το κήρυγμα. Δεν ήθελε και πολύ να τις πείσει ότι έχω παραστρατήσει και έχω πέσει στα μοτοσακά. Και όλες μαζί άρχισαν τις τελετές για να εξαγνίσουν τα κακά πνεύματα που με είχαν καταβάλει.

Οι ασκελετούρες, τα σπασμένα ρόγδια, τα σκόρδα και τα διάφορα άλλα ζαρζαβατικά που έβρισκα κάθε πρωί κρεμασμένα στην μοτοσικλέτα μου, ήταν μέρος του ψυχρού πολέμου που μου είχαν ανοίξει. Όταν κοιμόμουν -έτσι νόμιζαν τουλάχιστον-, μαζευόταν γύρω απ’ το κρεβάτι μου και λιβάνιζαν ψέλνοντας ύμνους προς στον Σουμάχερ, τον Νίκι Λάουντα και τον Καρλ Χάινς Ρουμενίγκερ. Τα μπέρδεψαν λίγο με τους πιλότους της F1 αλλά ποιος τους δίνει σημασία.

Σημασία είχε πως εγώ είχα χάσει τον ύπνο μου, το πρωί ήθελα ένα τέταρτο για να καθαρίσω τη μοτοσικλέτα μου -η οποία έμοιαζε με πάγκο μανάβη της λαϊκής του Σαββάτου- και τα νεύρα μου ήταν τσατάλια. Άυπνος, κουρασμένος και νευριασμένος είχα αποκτήσει μια τραγική όψη την οποία σιγά μην και δεν εκμεταλλευόταν η θεία. «Σας το ‘πα εγώ», έλεγε στο συνδικάτο των αδελφών. «Κοιτάξτε τον πως κατάντησε από τα μοτοσακά, σαν ζόμπι. Είναι στο τελικό στάδιο της ασθένειας, ή κάνουμε κάτι ή τον χάνουμε».

Τον χάνουμε, τον χάνουμε. Είδα και απόειδα. Καβάλησα την μοτοσικλέτα μου και έφυγα για μέρη ξένα. Και το ύπνο μου ξαναβρήκα και από την θεία Ευτέρπη γλίτωσα. Όσο αναφορά για την κόλαση, απ’ όπου κι αν περνώ με τι μοτοσικλέτα μου, μοιάζει να ‘ναι παράδεισος.

Εδώ και ένα μήνα, για να γεμίσουμε τις ώρες τις αναμονής, ανταλλάζαμε πειράγματα. «Που θα πας ρε καραμήτρο με το 600αρακι», «θα πάρεις μαξιλάρι απ’ το σπίτι για το χιλιάρι σου ή θα σταματάς για ξεμούδιασμα κάθε τρεις και λίγο;», «πάμε στοίχημα πότε θα σε μπουζουριάσιουν με το ΧΤ λόγω Acrapovic;», «να σας κρατήσω το δωμάτιο μέχρι να ‘ρθειτε Βαρκελώνη;», «μέχρι να ‘ρθω γράψε το θεώρημα τις τετραγώνισης των οπισθίων σου», «ανά 500 χιλιόμετρα πρόσθεσε μια στάση για αλλαγή λαδιών στο XT μην βγει καμιά πειραγμένη βαλβίδα και μας κυνηγάει στο δρόμο» και άλλα πολλά.

Όπως θα καταλάβατε απ’ τα συμφραζόμενα εγώ είμαι ένας ρομαντικός και μόνος cowboy, όπου μ’ αρέσει η χαλαρή οδήγηση και παράλληλα να περιεργάζομαι τα γύρω τοπία. Συνήθως ταξιδεύω μόνος, άλλα φέτος είπα να κάνω το μεγάλο βήμα και να ταξιδέψω με δυο φίλους μαζί. Ο ένας απ’ τους συνταξιδευτές μου και παιδικός μου φίλος, ο Παύλος, είναι γκαζοφονιάς του κερατά, οδηγάει με την ταυτότητα στο στόμα όπως λένε στο χωριό μας. Η Παναγιά η μοτοβλεπούσα, προστάτιδα όλως των μοτοσικλετιστών, έχει μάλλον υπό την προστασία της αυτόν τον άμοιρο αναβάτη. Έτσι μόνο εξηγείται η επιβίωση του μέχρι σήμερα.

Θα έπρεπε να κατέχει μια περιωπή θέση στο βιβλίο Guinness, με ένα άπιαστο αριθμό στούκας, σούπας, σδούπας, τράκας, τούμπας, γδούπας και όπως αλλιώς μπορεί να ονομαστεί το μοτοπέσιμο ή η μοτοτράκα. Έχει προσγειωθεί πάνω σε οτιδήποτε αντικείμενο μπορεί να βρεθεί εντός και εκτός του δρόμου. Οι μοτοφίλοι του συχνά των κοροϊδεύουν αναφωνώντας του πριν ανέβει στην μοτοσικλέτα του τα εξής «Με το θώρακα του σπάει πέτρες, με το καλάμι του κόβει δέντρα, με τον αγκώνα του λυγίζει μπαριέρες και με το κεφάλι του συνθλίβει λαμαρίνες. Κυρίες και κύριοι σας παρουσιάζουμε τον Παύλο, τον φόβο και τρόμο της ασφάλτου». Αυτός κορδωνόταν δείχνοντας τις ουλές και χαμογελούσε πλατιά, αφήνοντας σε κοινή θέα την απουσία των μπροστινών του δοντιών τα οποία είχε αφήσει στο παρμπρίζ ενός Zastava.

Ο Γιάννης είναι φρέσκο μέλος της μοτοσικλετιστικής μας παρέας και γενικά φρέσκος μηχανόβιος. Δεν έχει δύο μήνες που βγήκε απ’ το νοσοκομείο μετά από μια Riding School σούπα. Riding School σούπα, ονομάζεται η σούπα που τρωνε το 90% των αποφοίτων κάποιας σχολής οδήγησης. Όχι πως έχω τίποτα με τις σχολές, απλά οι περισσότεροι μαθητευόμενοι οδηγοί δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι αυτά που μαθαίνουν εντός πίστας, δεν είναι για την Ελληνική άσφαλτο. Η ανάρρωση του Γιάννη δεν είναι πλήρης αλλά δεν είχε σκοπό να χάσει αυτή την εκδρομή με τίποτα. Η λάμα στο δεξί του καλάμι τον ενοχλεί ακόμα αλλά κανείς μας δεν τολμάει να τον πειράξει γι αυτήν, λόγω ότι κανείς δεν μπορεί να αντέξει την θεωρεία του περί της ξάπλας του. Άντε να του εξηγήσεις ότι δεν έφταιγε το αγριοκάτσικο που ήταν πάνω στη τέλεια γραμμή της στροφής του.

Το ραντεβού μας κλασσικά είναι κάτω από την γέφυρα στις Μουρνιές. Μαζευόμαστε όλοι ένα τέταρτο νωρίτερα απ’ ότι είχαμε συνεννοηθεί, πράγμα που δείχνει πόσο πολύ θέλαμε να φύγουμε. Βγαίνοντας στην εθνική παρατηρώ στον καθρέπτη μου να πλησιάζουν κάποια άγνωστα μοτοφώτα. Ένα GSXR φτάνει δίπλα στον Παύλο και γκαζώνει…….. όχι Παύλο…… όχι κόντρα τώρα……. μη……Μέχρι να τελειώσω την σκέψη μου το μόνο που διάκρινα ήταν τα led των κωλοφάναρων του GSXR και του R1 και τον υπνόσακο του Παύλου να μπιστάει στην άσφαλτο. Τι διάολο, πετούσε την έρμα για να κερδίσει χιλιόμετρα; Λίγο παρακάτω ένα μπρίκι, ένα γκαζάκι, μέχρι να φτάσω Σούδα θα έχω φτιάξει την προίκα μου…

Λίγο πριν τον κόμβο της Σούδας ελαττώνω ταχύτητα και ετοιμάζομαι να βγω απ’ την Εθνική. Νιώθω μια κίνηση στα αριστερά μου και γυρνώντας το κεφάλι μου βλέπω τον Γιάννη με το XT να πλαγιολησθένει με αρκετά χιλιόμετρα παραπάνω από εμένα, έχοντας πάρει αυτό το περίεργο στυλ του πελεκάνου-κουκουβάγιας. Για όσους δεν γνωρίζουν αυτό το οδηγικό στυλ θα προσπαθήσω να τους δώσω την εικόνα. Το κεφάλι του Γιάννη βρίσκετε 5 εκατοστά απ’ τον δεξιό καθρέπτη λες και προσπαθεί να χτενιστεί ενώ έχει 28 βαθμούς μυωπία ενώ δεν φοράει γυαλιά, ενώ ταυτόχρονα έχει γυρίσει το κεφάλι του σαν κουκουβάγια κοιτώντας προς εμένα λες και περιμένει να του πω αν είναι καλό το χτένισμα. Ελπίζω να έγινα κατανοητός.

Η συνέχεια είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους καθώς το μποτιλιάρισμα στον κόμβο για Σούδα χάλασε τα σχέδια του Γιάννη, ο οποίος με ένα επιδέξιο χειρισμό καβάλησε το κράσπεδο προσπαθώντας να αποφύγει τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα και βρέθηκε να αιωρείται για αρκετά δευτερόλεπτα μαζί με το XT και τον εξοπλισμό του πάνω απ’ την Εθνική οδό. Διαψεύδω δε όλες της αναφορές για εμφάνιση ΑΤΙΑ που δημοσιεύθηκαν στον τοπικό τύπο καθότι ήμουν παρών και διαβεβαιώνω ότι ήταν ο Γιάννης.

Πρώτα συναντήθηκε με την άσφαλτο η μοτοσικλέτα του η οποία ανέπτυξε στενές σχέσεις με ένα YUGO που οδηγούσε μια γιαγιά και η οποία έβγαινε απ’ τον κόμβο με κατεύθυνση το Ρέθυμνο. Όπως δήλωσε στην αστυνομία αργότερα δεν κατάλαβε πως πέρασε πάνω απ’ το XT (νόμιζε πως έπεσε σε λακκούβα) παρά μόνο όταν την σταμάτησαν κάτι τροχαίοι για να την ενημερώσουν στην Γεωργιούπολη. Την τροχιά της μοτοσικλέτας ακολούθησε ο Γιάννης μπιστόντας λίγο πιο πίσω απ’ το προαναφερόμενο YUGO. Έξι γκελ αργότερα ο Γιάννης κωλοκάτσε στην μέση του δρόμου, με τον εξοπλισμό του σκορπισμένο γύρω του, λες και ετοιμαζόταν να κάνει πικ-νικ.

Αφού σιγουρεύτηκα πως ο Γιάννης δεν έχει πάθει τίποτα σοβαρό, κατηφόρισα προς Σούδα να βρω το Παύλο. Άφαντος… θα έχει μπει στο κατάμεστο καράβι σκέφτηκα. Επιβιβάζομαι, αφήνω τα πράγματα στην καβάτζα που έχω από φοιτητής και ανεβαίνω στο κατάστρωμα μήπως και βρω τον Παύλο. Το καράβι σαλπάρει και εγώ χαζεύω τη Σούδα πίνοντας το αποχαιρετιστήριο μπυράκι μου όταν χτυπάει το τηλέφωνο μου. Στην άλλη πλευρά της γραμμής ο Παύλος μου λεει «Ρε συ ξεχάστηκα με αυτό το μπαστάρδι και είμαι λίγο έξω απ’ το Ρέθυμνο»…….

Τελικά το ‘χει η μοίρα μου να είμαι ένας φτωχός και μόνος cowboy…

Παρόντες ήταν όπως πάντα ο Μιχάλης (XX) με τον γιο του Αντώνη (Transalp), ο Κώστας με την Ρούλα (Transalp), ο Κώστας (TDM) ο οποίος θα μας συνόδευε μέχρι Επισκοπή Ρεθύμνου, ο Μενέλαος και η Όλγα (Tuono), καθώς και ο Τάσος με τη Λίτσα από Ρέθυμνο (κι άλλο Transalp). Ο Θοδωρής και ο Μάρκος ήταν απόντες.

Στην ιστορία μας τώρα. Όταν έφτασα στο καφενείο περιχαρής και όλο «κακία» τα μάτια των παιδιών έπεσαν πάνω στο κράνος μου και κυρίως στην καινούργια μου καλογυαλισμένη, ιριδίζουσα ζελατίνα. Αμέσως έγιναν οι σχετικές ερωτήσεις όπως: «Που, πως, πόσο, βλέπεις (;), δεν βλέπεις (;), τη νύχτα…(;)». Απ’ ότι φάνηκε όμως δεν ήμουν και ο μόνος «κακός» στην παρέα. Ο «μικρός» Αντώνης μας προέκυψε επίσης «κακός» αφού κι αυτός εγκαινίαζε την νέα του φιμέ ζελατίνα. Αμέσως αρχίσαμε τις συγκρίσεις με τα όποια κατά εμάς αποτελέσματα (τους άσχετους!).

Ώρα να ξεκινήσουμε. Η διαδρομή ήταν λίγο μεγάλη με διάσχιση τριών νομών καθώς και τον γύρο του Ψηλορείτη. Εκπληκτική διαδρομή με κάποια πολύ καλά κομμάτια αλλά και με άλλα πιο μέτρια προς χάλια. Κατά τη διάρκεια της ημέρας στην διαδρομή όλα έβαιναν καλώς. Η ζελατίνα άξιζε τα λεφτά της κυρίως όταν βρισκόμουν κόντρα στον ήλιο ενώ ακόμα και με συννεφιά η ορατότητα ήταν ικανοποιητική. Τα ίδια μου είπε και ο «μικρός» όταν καθίσαμε για φαγητό.

Η ώρα περνούσε και ο ψηλός (κατά κόσμο Μενέλαος), στον «Κρουσώνα» εξέφρασε την επιθυμία να ξεκινήσουμε τον δρόμο της επιστροφής για να είμαστε πίσω μέρα. Εγώ ήθελα να συνεχίσω την προκαθορισμένη διαδρομή ενώ οι υπόλοιποι δεν ήξεραν ακριβώς τι ήθελαν. Όταν φτάσαμε στην Αγία Βαρβάρα χωρίσαμε με τον «ψηλό» και πάντα με δημοκρατικές διαδικασίες και λίγα «γαλλικά» έφυγε με προορισμό Ηράκλειο και από εκεί στην εθνική για Χανιά. Οι υπόλοιποι κάναμε ένα διάλειμμα για να συνεχίσουμε την διαδρομή. Κάπου στο βάθος της συνείδησης και εγωισμού μου άκουγα τα λόγια του ψηλού: «Θέλω να γυρίσω μέρααα» και αμέσως ήρθαν στο μυαλό μου οι πρωινές μου σκέψεις: «να πάρω και την διάφανη ζελατίνα;… – που να την κουβαλάω όμως;… – δεν θα αργήσω έτσι κι αλλιώς».

Μήπως είμαστε λίγο μακριά για να προλάβουμε μέρα τα Χανιά, άντε Ρέθυμνο; Μήπως πρέπει σιγά σιγά να φεύγουμε και ότι είναι να γίνει θα το αντιμετωπίσουμε. «Θετικές σκέψεις»… αλλά που να’ξερα.

Κατεβαίνοντας από «Αγία Βαρβάρα» για «Ζαρό» παρακολουθούσαμε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Έχουμε περάσει το «Ζαρό» και κατευθυνόμαστε προς «Βορίζια» – «Καμάρες» κ.τ.λ. Το σούρουπο μας καλησπερίζει για τα καλά. Βλέπω εντάξει αλλά έχω δει και καλύτερα. Το κομμάτι μεταξύ σούρουπο και βράδυ είναι κομματάκι δίκοπο μαχαίρι. Από τη μία νυχτώνει αλλά υπάρχει ακόμα λιγοστό φως, από την άλλη τα φώτα της μηχανής δεν μπορούν να φωτίσουν ικανοποιητικά τον δρόμο.

Αυτό σε συνδυασμό με την «κακιά» και όμορφη κατά τ’ άλλα ιριδίζουσα ζελατίνα μου, κάνουν τα πράγματα αρκετά δύσκολα. Οπότε τι κάνουμε; Ανοίγουμε ζελατίνα και αμέσως όλα τα προηγούμενα προβλήματα λύνονται εκτός από ένα νέο πρόβλημα που προκύπτει. Την βραδινή δροσερή… ΔΡΟΣΟΥΛΑ! Όπα, αυτό δεν το είχα υπολογίσει. Τελικά ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τα μαθηματικά και κυρίως με τον άγνωστο Χ παράγοντα!

Το κακό είναι ότι έχει αρκετή ψύχρα ακόμα και όταν κινείσαι με 40-50 χιλιόμετρα α.ώ. Θα συνεχίσουμε με την ζελατίνα κλειστή και στη σκέψη μου αρχίζει να στοιχειώνει η τελευταία φράση του ψηλού: «Θέλω να γυρίσω πίσω μέρααα». Εγώ τι να πώ τώρα; Ας το απολαύσουμε και έτσι σκέφτομαι αλλά με κλειστή την ζελατίνα τα…βλέπω μαύρα και ακολουθώ τον άλλο «μαύρο», τον «μικρό» με τα «φιμέ» προβλήματά του… που τώρα οδηγεί το XX. Μέσα σε αυτό το μαρτύριο οδηγικού βασανιστηρίου βγάζω ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα: Τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς πιστεύεις ή μάλλον (δεν) βλέπεις ότι είναι.

Το γλίστρημα μπρος – πίσω στη στροφή δεν έγινε επειδή γλίστραγε το οδόστρωμα αλλά επειδή πάτησα στο ψιλό χαλίκι το οποίο ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΚΑΘΟΛΟΥ όπως και εκείνο το σαμαράκι (παρέα με την όμορφη λακούβα). Ο «μικρός» πάει με ανοιχτή. Αχ, αυτά τα παιδιά, βράζει το αίμα τους. Φτάνουμε, χωρίς δυσάρεστα γεγονότα, σε ένα χωριό («Αι Γιάννης» έγραφε η πινακίδα – μεγάλη η χάρη του) αλλά μάλλον βρισκόμαστε στα «Αποδούλου». Πλέον έχει νυχτώσει για τα καλά… Ευτυχώς…δυστυχώς… και κάνουμε ένα μικρό «μίτινγκ» για το πώς θα γυρίσουμε πιο γρήγορα πίσω. Με τον «μικρό» ανταλλάσσουμε πληροφορίες όσον αφορά τα «μαύρα μας τα χάλια!».

• Τι έγινε βλέπεις τίποτα;
• Την είχα ανοιχτή
• Με το κρύο πως την παλεύεις;
• Δεν κρύωνα πολύ, μόνο ο λαιμός μου λίγο.
• Όταν είναι κλειστή;
• Πολύ σκοτάδι, εσύ;
• Τα ίδια μαύρα χάλια!

Ώρα να ξεκινήσουμε φώναξα και ο Μιχάλης σαν σωστός πατέρας λέει στον «μικρό» να πάρει το κράνος του αλλά ο «μικρός» (που δεν θέλει και να κατέβει από το XX) υποστηρίζει ότι είναι εντάξει και ότι τα φώτα του είναι αρκετά δυνατά.

Με τα φώτα να φωτίζουν ικανοποιητικά ακολουθούμε τον επαρχιακό για «Φουρφουρά». Ο δρόμος είναι κλασικός στροφιλίκι που περνάει μέσα από χωριά. Η οδήγηση θα ήταν υπέροχη αν ήταν μέρα ή αν είχαμε τις διάφανες ζελατίνες μαζί μας. Δυστυχώς… Η οδήγηση με την «κακιά» ζελατίνα είναι κακιά έως χάλια. Δεν μου είναι εύκολο να υπολογίσω τις κλίσεις στις στροφές όποτε αναγκαζόμουν σε συνεχείς διορθώσεις στην πορεία μου και σε πολλά και απότομα φρένα. Ο δρόμος βοηθούσε μόνο σε όποια κομμάτια υπήρχαν λευκές γραμμές στις άκρες.

Όταν αυτές δεν υπήρχαν και πλησίαζα σε στροφή με έτρωγε το μαύρο σκοτάδι οπότε αναγκαζόμουν πάλι να ανοίξω την ζελατίνα και να την κλείσω ξανά αμέσως μετά την στροφή. Δυστυχώς η μεγάλη σκάλα στα φώτα δεν βοηθούσε παρά μόνο στα κατηφορικά κομμάτια που φώτιζε πιο χαμηλά και κοντά ενώ στο ίσωμα φώτιζε μακριά και δεν κάναμε δουλειά. «Σκέψου να μην είχε και δυνατά φώτα η μηχανή» σκέφτομαι. Το όλο σκηνικό αρχίζει να με κουράζει και η επιστροφή μου προς Ρέθυμνο αρχίζει να μοιάζει με Γολγοθά. Είχα την εντύπωση πως οδηγούσα πιωμένος. Τουλάχιστον 3-4 ποτήρια αλλά ο Μιχάλης που με έβλεπε από πίσω μου είπε αργότερα «κάνε τα 6-7».

Κάπου μετά τα «Φουρφουρά» ο Τάσος ως Ρεθυμνιώτης και γνώστης της περιοχής, μας οδηγεί προς «Αρκάδι» από μία πιο σύντομη διαδρομή με πιο φαρδύ δρόμο πολύ καλύτερης ποιότητας και χωρίς κίνηση. Σε εκείνο το κομμάτι με περνάει ο Μιχάλης, κοντοστέκεται λίγο δίπλα μου, γύρισα τον κοίταξα κι αυτός κούνησε το κεφάλι του σαν να μου έλεγε: «Πώς πας έτσι ρε μαλ…».

Φτάνοντας «Αρκάδι» και κατηφορίζοντας προς «Ελεύθερνα» άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα φώτα της πόλης. Αναθάρρησα κάπως, αρχίζοντας σιγά σιγά να προσαρμόζομαι με την νυχτερινή οδήγηση που είχε φτάσει το σημείο να μου έχει γίνει εφιάλτης. Ευτυχώς, – χωρίς πλέον να αγχώνομαι ιδιαίτερα – τα τελευταία χιλιόμετρα ήρθαν αβίαστα και χωρίς να το καταλάβω βρισκόμασταν στην εθνική που έμοιαζε με «νιρβάνα» που θα με οδηγήσει στον παράδεισο (δηλαδή στο σπιτάκι μου σώο και αβλαβή!)

Χαιρετάμε τον Τάσο με τη Λίτσα και τραβάμε προς τα Χανιά με ταχύτητα 100-120 χιλιόμετρα χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα αυτή τη φορά. Ο δρόμος που ήταν γνωστός βοήθησε πολύ στην οδήγηση με την «κακιά» (έως ακατάλληλη πλέον) και σκοτεινή ζελατίνα. Εκεί κατάφερα κι έβγαλα κι άλλα συμπεράσματα. Δεν είχα καλή αντίληψη της ταχύτητας και της θέσης του οχήματος που προσπερνούσα πάνω στη στροφή οπότε πάλι πέφταμε στα φρένα αλλά σε πολύ μικρότερο βαθμό απ’ ότι στον επαρχιακό δρόμο. Τα φωτισμένα κομμάτια του οδικού δικτύου ήταν το κάτι άλλο. Περνάμε τον «Καβρό», φάγαμε και τις «Βρύσες». Φτάσαμε «Σούδα» όπου κάθισα για λίγο στο σπίτι του Μιχάλη για να συζητήσω λίγο με τον «μικρό» τον Αντώνη για τα «φιμέ και ιριδίζοντα χάλια μας» όπου ομόφωνα συμφωνήσαμε την επόμενη φορά (η οποία βέβαια δεν θα αργήσει να έρθει) να βρούμε χώρο και για την διάφανη ζελατίνα.

Μετά από τα παραπάνω έφτασα στο συμπέρασμα ότι μπορεί να είναι όμορφη η «κακιά» ζελατίνα αλλά καλύτερα και να βλέπαμε λίγο. Βέβαια το σημαντικότερο πρόβλημα δεν βρίσκεται τόσο στην οδήγηση υπό…σκοτεινές συνθήκες αλλά στο ότι όταν φτάσεις στο σημείο το μάτι να συνηθίζει το σκοτάδι όπου ενώ θεωρείς ότι βλέπεις ικανοποιητικά, ουσιαστικά δεν παρατηρείς πολλές λεπτομέρειες που μπορούν να σου προκαλέσουν ατύχημα.

Αν λοιπόν σας αρέσει να δείχνετε «κακοί» πάνω στην μοτοσικλέτα σας φροντίστε να δείχνετε κι έξυπνοι έχοντας πάντα μαζί σας και την διάφανη ζελατίνα αφού το ταξίδι με την μηχανή δεν έχει όρια…

• Τα φλας προδίδουν την επόμενη κίνηση σου. Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός δεν τα χρησιμοποιεί ποτέ.

• Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κρατάτε απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα διότι στο κενό που αφήσατε μπορεί να «χωθεί» κάποιο άλλο όχημα φέρνοντας σας σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.
• Όσο πιο γρήγορα διασχίσετε ένα κόκκινο φανάρι, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να συγκρουσθείτε με άλλο όχημα.
  
• Ποτέ μα ποτέ μην ακινητοποιήσετε το όχημα σας σε πινακίδα “STOP”. Τα οχήματα που σας ακολουθούν δεν θα περιμένουν αυτή την αντίδραση σας, με αποτέλεσμα να «καρφωθούν» πάνω σας.
• Ποτέ μην κλείσετε το δρόμο σε ένα σαραβαλάκι. Ο οδηγός του δεν έχει τίποτα να χάσει.
• Το φρενάρισμα πρέπει να γίνετε όσο πιο αργά μπορείτε για να σιγουρέψετε την καλή λειτουργία του ABS, το οποίο με τη σειρά του θα σας ανταμείψει με ένα χαλαρωτικό μασάζ του ποδιού σας. Για τους μη κάτοχους ABS είναι μια ευκαιρία να τεντώσουν τα πόδια τους.
• Ποτέ μην προσπερνάτε από αριστερά όταν μπορείτε να το κάνετε από δεξιά. Είναι μια ευκαιρία να γελάσετε καθώς ο οδηγός του οχήματος που μόλις προσπεράσατε τρομάζει.
• Τα όρια ταχύτητας είναι αυθαίρετοι αριθμοί που δίνονται μόνο ως πρόταση και δεν είναι προφανώς εκτελέσιμα στην Ελλάδα.
• Βρίσκεστε στην αριστερή λωρίδα με τρελό μποτιλιάρισμα και δεν υπάρχει χώρος να κινηθείτε ούτε εκατοστό. Ο οδηγός του οχήματος που βρίσκετε ακριβώς από πίσω σας, ο οποίος κορνάρει και αναβοσβήνει τα φώτα, είναι πεπεισμένος πως μπορεί να τα πάει καλύτερα από εσάς, αν ήταν στην θέση σας.
• Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός, ελαττώνει πάντα ταχύτητα για να περιεργαστεί οτιδήποτε του κινήσει το ενδιαφέρον. Αυτό μπορεί να είναι από βιτρίνα μέχρι και γκόμενα (εντός πόλεως) και από ατύχημα μέχρι και αλλαγή λάστιχου (εκτός πόλεως).
• Μάθετε να αλλάζετε λωρίδες με γρήγορους χειρισμούς. Χάρις στον υπουργό συγκοινωνιών, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πίστα με τρύπες-κλειδιά οι οποίες έχουν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία για να ελέγξουν τα αντανακλαστικά σας.
• Είναι παράδοση στην Ελλάδα να κορνάρεις μόλις ανάψει το πράσινο φανάρι ακόμα και αν είστε πρώτος σ’ αυτό.
• Ποτέ μην κάνεις χώρο σε αντίθετα διερχόμενο όχημα όταν κινείσαι αντίθετα σε μονόδρομο. Ο οδηγός του θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον παράλληλο μονόδρομο, άρα για να κινείτε στον ίδιο δρόμο με εσάς μάλλον το κάνει επίτηδες.
• Θυμηθείτε ότι ο σκοπός κάθε Έλληνα οδηγού είναι να φτάσει πρώτος και θα κάνει ότι χρειαστεί γι αυτό.
• Πάντα θα υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος για τον οποίο εσείς θα βιάζεστε. Αντιθέτως όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί των οχημάτων που θα συναντήσετε στον δρόμο σας δεν έχουν ιδέα γιατί πήραν τους δρόμους σήμερα.
• Οι Ελληνίδες γυναίκες οδηγοί, μπορούν να πλένουν, μαγειρεύουν, πλέκουν, να κάνουν sex, να μιλούν στο τηλέφωνο αλλά δεν μπορούν να οδηγήσουν.
• Το προστατευτικό κράνος φοριέται στον αγκώνα για ανεξακρίβωτους ακόμα λόγους. Σας συμβουλεύουμε να ακολουθήσετε και εσείς τη μόδα.
• Οι προστατευτικές ζώνες είναι επικίνδυνες. Έρευνες στην Ελλάδα έδειξαν ότι χιλιάδες crash test κάνουν λάθος. Άμα είναι γραπτό σου, θα πας κι ας φοράς ζώνη…..
• Ανεξαρτήτως άσματος, το στερεοφωνικό του οχήματος σας πρέπει να παίζει στο φουλ. Με αυτό τον τρόπο διασκεδάζετε τους πεζούς που περιμένουν υπομονετικά πότε θα τους δώσει κάποιος προτεραιότητα να διασχίσουν την διάβαση.
• Οι πεζοί είναι οι κυριότεροι εχθροί των οδηγών, διότι καταλαμβάνουν χώρο στα πεζοδρόμια με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σταθμεύσουν αυτοκίνητα και διασχίζουν τους δρόμους αναγκάζοντας τα διερχόμενα οχήματα να ελαττώσουνε ταχύτητα.

ΑPRILIA: A Poor Rider In Love (with) Italian Art
AUDI: Another Useless Deutsche Invention
BMW: Bring Mechanic With
BUELL: Born (in the) USA, Engine Low Level
CADILLAC: Crazy And Demented Idiots Like Large American Cars

CITROEN: Car Is Thoroughly Rotten, Overhaul Every Night
DAIHATSU: Drivers Are In Heaven Aboard This Stylish Unit
DATSUN: Drive At Top Speed Until Nackered
DODGE: Drips Oil, Drops Grease, Everywhere
DUCATI: Do U Care About The Italians?
FERRARI: Fast, Exciting, Racy, Red, And Really Impractical
FIAT: F**king Italian Attempt (at) Transportation.
FORD: Fix Or Repair Daily
HUSABERG: Hope U Stay Awake, Bike Experience (is) Really Goofy
HUSQVARNA: Horrible Uncomfortable Seat, Quake (and) Vicious Acceleration, Riding Not Approval
HYUNDAI: Hope You Understand Nothing`s Driveable And Inexpensive
HONDA: Hand Over Nasty Dollars (to) Asians
ISUZU: It Sucks, Unless Zero Used
JAGUAR: Just Another Guzzler, Use Another Refi ll?
KAWASAKI: Knaps After Warranty – A Stupid Asian Kooky Invention
KIA: Keep It Away
KTM: Keep To Mechanic (Κράτα Το Μάστορα)
LOTUS: Lots Of Trouble, Usually Serious
MAZDA: Making A Zillion Dollars Annually
MERCEDES: Most Eccentric Rich Capitalists Enjoy Driving Expensive Sedans
MITSUBISHI: Mine’s In The Shop Usually Because It Sucks Hard Indeed.
NISSAN: Now in Stupid Shape, Always Nasty
PIAGGIO: Ps: I’m A Great-Great Italian Offer
PONTIAC: People On Narcotics Think It’s A Cadillac
PORSCHE: Pity Only Rich Suckers Can Have ‘Em
RENAULT: Retarded Engine, No Acceleration, Ugly Lump (of) Trash
SAAB: Swedish Automobile – Always Broken
SUBARU: Send Undercover Boat And Radioactive Uranium
SUZUKI: Space Usually Zero Unless Kids Inside
TOYOTA: Taking Our Yen Out — Thanks Al
TRIUMPH: The Risk Involving Useless Machinery Pays Heavily
VOLKSWAGEN: Vehicle Owner’s List: Kite String, Wire, Aluminium, Gum, Engine (NOT!)
VOLVO: Vehicles Of Low Velocity Owners
YAMAHA: Yet Another Mechanical Atrocity Happens Again
YUGO: Your Ugly Gay Oldsmobile

Submit in…:
| | | | | |
| | | | | |

Ο κόσμος των δύο τροχών είναι ένας κόσμος μαγικός, γεμάτος περιπέτειες και μπόλικες ιστορίες. Οι οδηγοί είναι πάντα φιλικοί μεταξύ τους και σπεύδουν να προσφέρουν μία χείρα βοηθείας οποτεδήποτε την χρειαστεί ένας «συνάδελφος» μοτοσικλετιστής… Μπουρμπούτσαλα, όπως λέμε στην Κρήτη.

Όπως σε κάθε κοινωνική ομάδα έτσι και στην ομάδα των μοτοσικλετιστών επικρατούν οι αντιζηλίες, ο φθόνος, η κακία, τα πειράγματα και οι καυγάδες. Πόσες φορές δεν έχετε βρεθεί σε μία παρέα μοτοσικλετιστών στην οποία η κουβέντα για το ποιανού η μηχανή είναι πιο γρήγορη, πιο σταθερή και πιο στριφτερή διαρκεί από ώρες έως και εβδομάδες για να μην πούμε και για χρόνια ολόκληρα. Επικρατεί ανάμεσα μας μια κατάσταση στην οποία υπερασπιζόμαστε την εταιρεία της μηχανής που οδηγάμε σαν να πρόκειται για την ίδια μας την μάνα.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι για ορισμένους η πίστη σε μία συγκεκριμένη εταιρεία δεν διαρκεί παραπάνω από ένα χρόνο (ορισμένες φορές λιγότερο) και έτσι παρατηρούμε τραγελαφικές καταστάσεις όπως π.χ. τον Α οδηγό να υπερασπίζεται μέχρι θανάτου την Χ και μετά από λίγο καιρό όταν πουλήσει τη μοτοσικλέτα της Χ εταιρείας και αγοράσει την μοτοσικλέτα Ψ να υπερασπίζεται την νέα εταιρεία. Οι λόγοι είναι καθαρά ψυχολογικοί. Ακόμα και αν η νέα μοτοσικλέτα που απέκτησε δεν είναι καλύτερη από την προηγούμενη, δεν μπορεί (τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα) να παραδεχτεί το λάθος του. Συνήθως, όσο μεγαλύτερο το λάθος τόσο περισσότερο υπερασπίζεται το νέο του απόκτημα. Γι’ αυτόν το λόγο παραθέτουμε παρακάτω ένα κείμενο το οποίο αντιπροσωπεύει (με ελαφρά χιουμοριστικό τρόπο) όλη αυτή την ιδιότυπη κατάσταση.

• Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλοι όσοι οδηγούν μοτοσικλέτα δεν χαιρετούν στον δρόμο (παίξιμο στα φώτα) τους «συναδέλφους» τους. Στο κάτω κάτω είμαστε όλοι μέλη μιας τεράστιας ευτυχισμένης οικογένειας με κοινά χαρακτηριστικά και ενδιαφέροντα. Εγώ από την μεριά μου, στον δρόμο, τους χαιρετώ όλους.

• Ε, βέβαια, όλους εκτός από τους Χαρλεάδες. Ποτέ δεν χαιρετώ τους χαρλεάδες. Κάθονται «αναπαυτικά» στην μηχανή που μοιάζει περισσότερο με πολυθρόνα. Δεν έχουν καμία ιδέα για το τι σημαίνει οδήγηση. Το μόνο που προσπαθούν να καταφέρουν είναι να εντυπωσιάσουν το αντίθετο φύλλο. Εξάλλου ούτε αυτοί χαιρετούν ποτέ, οπότε γιατί να μπω και εγώ στον κόπο…Χαιρετώ όμως όλους τους υπόλοιπους…
• Όλους, εκτός και από τους BMWάκηδες. Δεν μπορώ να τους βλέπω πάνω στο BMW τους, ντυμένους με BMW κράνος, γάντια, μπότες, μπουφάν, σώβρακα κ.τ.λ. Σαν κινητή διαφήμιση είναι. Οδηγάνε την μηχανή τους με το κεφάλι όρθιο και την μύτη έξω από το κράνος. Τόσο σνομπ είναι. ΟΧΙ, ποτέ δεν χαιρετώ τους BMWάκηδες…Χαιρετώ όμως όλους τους υπόλοιπους…
• Όλους, εκτός βέβαια και τους Ducatisti. Την έχουν δει Ιταλοί επιβήτορες. Σαν να προσπαθούν να κρύψουν τα μειονεκτήματά τους. Ας είμαστε ειλικρινείς. Γιατί να χαιρετήσω τους Ducatisti. Όλη τους την ζωή έτσι κι αλλιώς την περνάνε στα service…Χαιρετώ όμως όλους τους υπόλοιπους…
• Όλους, εκτός και τους Kawasaki-δες. Καταραμένη πράσινη ομάδα. Πιο πολύ μοιάζουν με τον Κέρμιτ τον βάτραχο από το Muppet Show παρά με μοτοσικλετιστές. Και το πιο τραγικό είναι ότι φοράνε και πράσινο προστατευτικό εξοπλισμό. ΟΧΙ κύριοι, δεν χαιρετώ ποτέ τους Kawasaki-δες. Έχουμε και μία υπόληψη να προστατέψουμε…Χαιρετώ όμως όλους τους υπόλοιπους…
• Όλους, εκτός τους οδηγούς Honda βέβαια. CBR αυτό, CBR εκείνο. Έχετε προσέξει ότι σχεδόν όλοι οι οδηγοί Honda φοράνε τα πιο φανταχτερά χρώματα; Δεν τους χαιρετώ ποτέ. Εξάλλου είναι πολύ απασχολημένοι με το να ακουμπήσουν το γόνατο τους στην άσφαλτο που και να τους χαιρετούσα δεν θα με έβλεπαν, οπότε τσάμπα ο κόπος. Θέλουν όλοι να γίνουν Mick Doohan. ΟΧΙ, δεν τους χαιρετώ ποτέ…Χαιρετώ όμως όλους τους υπόλοιπους…
• Όλους, εκτός από τους Suzuk-άκηδες. Άκου εκεί ομάδα ”Telefonica”. Που ξαναακούστηκε; Είναι τόσο αγχωμένοι όταν οδηγάνε από την υπερπροσπάθεια που καταβάλλουν ώστε να φτάσουν τα κλιπόν. Ξαπλωμένοι πάνω στο ντεπόζιτο και με τέρμα τα γκάζια.
  Ή αν έχουν TL είναι απασχολημένοι συνεχώς στο να ελέγξουν το tank slap. Οπότε δεν τους χαιρετώ. Άσε καλύτερα. Μην πέσουν και πάνω μου… Χαιρετώ όμως όλους τους υπόλοιπους…
• Όλους, εκτός βέβαια και τους οδηγούς της Yamaha. Αναρωτιέμαι, αυτή η εταιρεία παράγει άλλα μοντέλα εκτός από τα R1 και R6; Και τι κόλλημα είναι αυτό με το μπλε και άσπρο χρώμα; Αυτοί οι τύποι είναι μονίμως απασχολημένοι με το να διαβάζουν περιοδικά για να δουν αν βγήκε κάποιο μοντέλο από άλλη εταιρεία που είναι κατά 0.00023 δευτερόλεπτα γρηγορότερο από το δικό τους. Πίστη στην εταιρεία τους; Ελάτε τώρα. Αυτοί θα εγκαταλείψουν την εταιρεία που «αγαπάνε» πιο γρήγορα και από μετανάστη που βρίσκεται σε σκάφος που βυθίζεται…

…Αχ, τι ωραία, νοιώθω τόσο όμορφα που ανήκω σε αυτή την υπέροχη κοινότητα των μοτοσικλετιστών. Είμαστε μια μεγάλη αγαπημένη οικογένεια. Μακάρι όλοι να ήταν τόσο ανοιχτόμυαλοι όσο κι εγώ…»

Για να καταλάβουμε καλύτερα τι υπάρχει μέσα στα μυαλά μας και να έχουμε μια πιο γενική και ολοκληρωμένη άποψη…ακούω και τις δικές σας γνώμες… Εσείς λοιπόν; Χαιρετάτε με χαρά; Χαιρετάτε με κακία; Χαιρετάτε με μαγκιά; Ή…δεν χαιρετάτε καθόλου;

Ο νόμος του Μέρφυ για την βροχή
Όσο πιο βαθιά είναι το αδιάβροχο στην τσάντα σας τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να βρέξει. Η προαναφερόμενη βροχή θα σταματήσει ως δια μαγείας μόλις φορέσετε το αδιάβροχο. Αν για κάποιο οποιοδήποτε λόγο που δεν σας συνιστούμε, τολμήσετε να αφαιρέσετε το αδιάβροχο, τότε η βροχή θα ξανά-ξεκινήσει.O νόμος του Μέρφυ για τα φανάρια
Ο χρόνος που παραμένει ένα φανάρι στο κόκκινο, αυξάνεται κατακόρυφα ανάλογα με την ισορροπία που ξέρετε. Όσο καλή και αν είναι η ισορροπία σας, το φανάρι θα ανάψει ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μετά από το πάτημα του ποδιού σας στην άσφαλτο.

Ο νόμος του Μέρφυ για τα κουνουπάκια (και παντός ιπτάμενα ζωύφια)
Το πρώτο ιπτάμενο ζωύφιο που θα σκάσει στην ζελατίνα του κράνους σας, θα είναι στο ύψος των ματιών και θα σας ενοχλεί για όλη την υπόλοιπη διαδρομή. Αν για κάποιο λόγο σταματήσετε και καθαρίσετε την ζελατίνα του κράνους σας, τότε το επόμενο ζωύφιο θα προσγειωθεί στο ίδιο ακριβώς σημείο.

Ο νόμος του Μέρφυ για τα τέλεια στροφιλίκια
Την ημέρα που θα αποφασίσετε να ντριφτάρετε στην τέλεια διαδρομή με τα τέλεια στροφιλίκια, θα έχει γίνει κατολίσθηση από το παρακείμενο βουνό και οι κοτρόνες θα παραμονεύουν σε όλες τις κλειστές και τυφλές στροφές.

Ο νόμος του Μέρφυ για τα κράνη
Όσο πιο καινούργιο είναι το κράνος σας τόσο πιο πολύ έλκεται από την άσφαλτο. Η ζελατίνα του κράνους μάλλον είναι το πιο βαρύ του σημείο, διαφορετικά δεν μπορεί να εξηγηθεί γιατί το κράνος όταν πέσει στο έδαφος, πέφτει πάντα με τη ζελατίνα. Κλασικό αποτέλεσμα των παραπάνω είναι να καταστραφεί ολοσχερώς η καινούργια ζελατίνα του κράνους σας.

Ο νόμος του Μέρφυ για τα βενζινάδικα
Τα βενζινάδικα τείνουν να απομακρύνονται μεταξύ τους όσο λιγότερα καύσιμα έχετε. Αν περάσετε κάποιο βενζινάδικο και σκεφτείτε «δεν βάζω σε αυτό, θα βάλω στο επόμενο», τότε ως δια μαγείας το επόμενο βενζινάδικο θα απέχει 300 χιλιόμετρα ή θα είναι κλειστό ή θα του έχει τελειώσει η βενζίνη ή θα έχει πάρει φωτιά ή……….

Ο νόμος του Μέρφυ για τα τακάκια
Τα τακάκια -κυρίως του πίσω φρένου- τείνουν να λιώνουν και να τελειώνουν όταν βρίσκεστε στην πιο υπέροχη διαδρομή που έχετε κάνει ποτέ, με τα τέλεια στροφιλίκια της και με την δαντελένια άσφαλτο. Από εκεί και πέρα η διαδρομή καταντάει μαρτύριο αφού αναγκάζεστε να φρενάρετε είτε με το μπροστινό, είτε με κατεβασιές.

Ο νόμος του Μέρφυ για τη «ηλίθιες σούπες»
Την πιο ηλίθια σούπα της ζωή σου θα την φας στο πιο πολυσύχναστο μέρος της πόλη σου, όπου ως δια μαγείας εκείνη τη μέρα θα ασφυκτιεί από γνωστούς και φίλους, οι οποίοι θα γελάνε με σένα για το υπόλοιπο της ζωής σου.

Ο νόμος του Μέρφυ για τα φανάρια Νο. 2
Το πράσινο λαμπάκι της νεκράς, ενεργεί θετικά ως προς το άναμμα των φαναριών. Όσο κι αν περιμένετε στο φανάρι με ταχύτητα στο κιβώτιο, αυτό δεν πρόκειται να σας κάνει τη χάρη. Ως δια μαγείας, θα ανάψει το επόμενο δευτερόλεπτο από αυτό που θα αποφασίσετε και θα βάλετε νεκρά στο κιβώτιο.

Ο νόμος του Μέρφυ για τα μπλόκα
Δεν υπάρχει περίπτωση να συναντήσετε μπλόκο όταν θα έχετε όλα τα χαρτιά μαζί σας, θα φοράτε το κράνος σας, δεν θα έχετε πιει σταγόνα ποτό, θα οδηγείτε μέσα στα όρια ταχύτητας και δεν θα κάνετε ακροβατικά κόλπα. Όσα περισσότερα απ’ τα πιο πάνω δεν τηρείτε, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες για μπλόκο της τροχαίας.

Ο νόμος του Μέρφυ για τα μαστορέματα
Μόλις αφαιρέσετε όλες τις βίδες από τα πλαϊνό καπάκι, θα ανακαλύψετε ότι ξεβιδώσατε το λάθος καπάκι. Όταν βιδώσετε και την τελευταία βίδα από το προαναφερόμενο καπάκι, θα ανακαλύψετε ότι ξεχάσατε την φλάντζα.

Ο νόμος του Μέρφυ για τις βίδες
Οι βίδες τείνουν να πολλαπλασιάζονται όταν αφαιρούνται από κάποιο εξάρτημα της μοτοσικλέτας σας. Πάντα όταν τελειώσει το μαστόρεμα της μοτοσικλέτας σας, περισσεύουν μερικές βίδες.

Ο νόμος του Μέρφυ για τις βλάβες
Οι βλάβες εμφανίζονται πάντα Σαββατοκύριακα και αργίες, ώρες που τα συνεργεία είναι κλειστά. Επίσης, οι βλάβες τείνουν να εμφανίζονται πριν από προγραμματισμένες εκδρομές ή βόλτες.

Ο νόμος του Μέρφυ για τα ανταλλακτικά
Όσο πιο απαραίτητο σας είναι ένα ανταλλακτικό, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να υπάρχει ετοιμοπαράδοτο. Αν η αποστολή του γίνει άμεσα, τότε αυξάνονται οι πιθανότητες να χαθεί ή να παραπέσει κάπου στην μεταφορική.

Ο νόμος του Μέρφυ για τα κινητά τηλέφωνα
Το κινητό σας τηλέφωνο θα χτυπήσει μόλις έχετε φορέσει το κράνος και τα γάντια σας. Αν αποφασίσετε να το σηκώσετε, αυτό θα σταματήσει μέχρι να αφαιρέσετε τον παραπάνω εξοπλισμό. Από τον παραπάνω κανόνα εξαιρούνται οι χρήστες hands free. Για αυτούς, το κινητό τους τηλέφωνο θα κτυπήσει όταν κινούνται με 200+ χιλιόμετρα και θα αναγκαστούν να ελαττώσουν για να μπορέσουν να συνεννοηθούν.

Ο νόμος του Μέρφυ για τα τρύπια λάστιχα
Τα λάστιχα τείνουν να τρυπάνε λίγες ώρες πριν την προγραμματισμένη βόλτα, όπου ως συνήθως είναι αργία και τα βουλκανιζατέρ είναι κλειστά.

Ο νόμος του Μέρφυ για τις αγορές αξεσουάρ
Μόλις αγοράσετε κάποιο πολυπόθητο αξεσουάρ μετά από μια βασανιστική έρευνα αγοράς, θα το βρείτε φτηνότερα σε παραπλήσιο κατάστημα. Αν το παραπάνω δεν ισχύει, τότε αυξάνονται οι πιθανότητες να δείτε το προαναφερόμενο αξεσουάρ, την επόμενη μέρα, σε προσφορά.

Ο νόμος του Μέρφυ για τις πόρτες των αυτοκινήτων
Η πόρτα του προπορευόμενου και μόλις σταθμευμένου αυτοκινήτου θα ανοίξει μόνο όταν ο μπροστινός τροχός της μοτοσικλέτα σας θα απέχει 5 εκατοστά απ’ αυτήν και δεν θα υπάρχει κανένα περιθώριο αντίδρασης.

Ο νόμος του Μέρφυ για τα CD & MP3 players
Η μπαταρία του CD ή MP3 player, τελειώνει μόνο όταν έχετε ξεχάσει να πάρετε ανταλλακτική μαζί σας, και μόνο όταν βρίσκεστε στη μέση του πουθενά.