Ταξιδεύοντας  με την μοτοσικλέτα, είσαι διαρκώς  εκτεθειμένος σε κάθε κλιματική αλλαγή και κατάσταση. Θα βραχείς, θα κρυώσεις, θα ζεσταθείς. Είναι σίγουρο ότι  θα συμβεί. Δεν είναι όμως και το κλίμα μία εμπειρία σημαντική για να γνωρίσεις έναν τόπο;

Ταξιδεύοντας σε μια περιοχή και περνώντας δίπλα από λαγκάδια, πεδιάδες, βουνά, λίμνες και θάλασσες, ή βρόμικες πόλεις και στενά σοκάκια η παραμικρή αίσθηση προσφέρει σε μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία. Με την βροχή το έδαφος μυρίζει και κάθε έδαφος μυρίζει διαφορετικά ανάλογα με την θέση του, τα στοιχεία που το απαρτίζουν και τις ιδιαίτερες μικρογεωλογικές συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή. Με τον αέρα ολόκληρη η φύση χορεύει σε απόλυτη συμμετρία ενώ ήχοι διαφορετικοί δημιουργούνται από το πέρασμα του μέσα από φαράγγια, δέντρα, χαμηλούς θάμνους ή ερημόσπιτα.

Κάθε περιοχή διαθέτει το ιδιαίτερο μικροκλίμα του που ορίζεται από την θέση του στον χώρο, τα φυσικά στοιχεία του όπως βουνά, λόφους, πεδιάδες, λίμνες καθώς και από τις αλλαγές που ο ίδιος ο άνθρωπος έχει προκαλέσει στην φύση της περιοχής αυτής. Οι εικόνες, ήχοι και μυρωδιές αυτές φτάνουν στον οδηγό με ελάχιστη παραμόρφωση αφού ο οδηγός βρίσκεται πάνω στο μέσο μεταφοράς και έξω από κάθε είδους καμπίνα. Μπορεί να βιώσει την διαφορά στην ατμοσφαιρική πίεση, το κρύο ρεύμα αέρα που διακατέχεται από ζεστό και ξανά κρύο, την απότομη πτώση και άνοδο της θερμοκρασίας, μπορεί να νιώσει τις σταγόνες του νερού να χτυπάνε πάνω στα ρούχα του και να κυλάνε πάνω στον αδιάβροχο προστατευτικό εξοπλισμό του, να ακούσει το θρόισμα των φύλλων, να νοιώσει τον φλοίσβο της θάλλασας, να γευτεί την υγρασία του ποταμού και να δει το πάνθεον του γύρω περιβάλλοντος σε όλη του την μεγαλοπρέπεια.

Είναι μια ολοκληρωμένη εμπειρία που περιλαμβάνει σχεδόν όλες τις ανθρώπινες αισθήσεις – ενίοτε και όλες -. Μια εμπειρία που δεν μπορεί να σου προσφέρει, εκ των πραγμάτων κανένα άλλο από τα ευρέως χρησιμοποιούμενα μέσα μεταφοράς.

Εκτός όμως όλων των παραπάνω, η οδήγηση μιας μοτοσικλέτας απαιτεί ικανότητες, αντοχή, θέληση και σεβασμό. Όταν όμως όλες αυτές οι μοναδικές προϋποθέσεις συμπέσουν σε απόλυτη αρμονία και ο συνδυασμός τους με τις εμπειρίες που προσφέρει η επαφή του οδηγού με την φύση, το κλίμα και τις εικόνες που συναντά, δημιουργείται σχεδόν μία συναισθηματική κατάσταση απόλυτης ευφορίας, συναντάς την προσωπική σου νιρβάνα, η σκέψη χάνεται και με απόλυτη ηρεμία και απλότητα διανύεις το ένα χιλιόμετρο μετά το άλλο ταξιδεύοντας όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά.

Με αυτό το σκεπτικό και ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του χρόνου – όπως εδώ και δύο χρόνια – συναντηθήκαμε και πάλι ορισμένοι φίλοι για να πραγματοποιήσουμε τον 3^ο γύρο της Κρήτης. Η Κρήτη είναι ένα ιδιαίτερο νησί. Περιορίζει τον κάτοικό της από άλλες περιοχές λόγω του ότι είναι νησί αλλά φροντίζει ώστε να προσφέρει μοναδικές εμπειρίες ταξιδεύοντας πάνω σε αυτό. Όσο και να νομίζεις ότι γνωρίζεις την Κρήτη, τόσο αυτή θα σε εκπλήσει ευχάριστα χαρίζοντας σου μοναδικές εμπειρίες.

Φέτος, επιλέξαμε να μην πραγματοποιήσουμε τον γύρο ολόκληρου του νησιού αλλά να επιλέξουμε μία περιοχή αυτού και να προσπαθήσουμε να δούμε όσο το δυνατόν περισσότερα. Επιλέξαμε λοιπόν την ευρύτερη περιοχή του Αγίου Νικολάου και Σητείας λόγω του ότι βρίσκεται στο άλλο άκρο της Κρήτης και του Νομού των Χανίων όπου κατοικοεδρεύουμε όλοι όσοι πήρανε μέρος σε αυτό το ταξίδι και εξού γνωρίζουμε λιγότερο από τους άλλους νομούς. Θελήσαμε να διανύσουμε κυρίως επαρχιακούς δρόμους καθώς και να επισκεφτούμε μέρη τα οποία χαίρουν ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας και φυσικής ομορφιάς.

Το ταξίδι μας ξεκίνησε το απόγευμα της Παρασκευής. Ραντεβού στις 16.15 στην Ε.Ο. Χανίων –  Ρεθύμνου στο ύψος της Σούδας. Λόγω μικρής καθυστέρησης δικής μου (Fazer 600 2003 μαύρο και του Γιώργου (Fazer 600 2003 ασημί) ξεκινήσαμε λίγο αργότερα από το προκαθορισμένο ραντεβού και η αναχώρηση μας πραγματοποιήθηκε περίπου στις 16.40. Στόχος μας για αυτή την πρώτη ημέρα του ταξιδιού ήταν να κινηθούμε τάχιστα (όσο τουλάχιστον μας επέτρεπε το οδικό μας δίκτυο και η κορεσμένη από οχήματα Ε.Ο.) μέχρι το σημείο της πρώτης μας διανυκτέρευσης, σε μια παραλία δίπλα στο Βάι, στην Ερημούπολη.

Κινούμενοι λοιπόν σε μοτοσικλετιστική διάταξη οι πέντε  φίλοι μοτοσικλετιστές (Γιώργος, Νίκος, Δημήτρης [KTM Adventure 990], Στέλιος [Yamaha TDM 900] και Αλέξης [Suzuki GSR 600]) διασχίσαμε 4 νομούς από Ε.Ο. και σταματήσαμε περίπου στις 22.00 στην Σητεία για βραδινό φαγητό. Πετύχαμε ένα από τα ταχυφαγείο όπου με πολύ όρεξη καταβροχθίσαμε από κοτομπέηκον και γύρους απ’όλα μέχρι κοντοσούβλια και πατατόγυρους παρέα με λίγες μπιρίτσες για να δροσιστούμε. Στην συνέχεια εφοδιαστήκαμε από το δίπλα περίπτερο με μπουκάλια νερού, λίγες σοκολάτες και μπισκότα για ένα γρήγορο πρωινό και αναχωρίσαμε ταχέως για την Ερημούπολη.

Η Ερημούπολη είναι  μία παραλία δίπλα στο Βάι, όχι τόσο γνωστή στον πολύ κόσμο αλλά πολύ όμορφη, γεμάτη με φοίνικες, λεπτή άμμο και καθαρή θάλασσα. Εμείς φτάσαμε στην περιοχή κατά τις 22.30 και αφού κάναμε έναν γρήγορο οπτικό έλεγχο της παραλίας επιλέξαμε τα σημεία για να στήσουμε τις σκηνές μας. Ακολούθησε μία όμορφη βεγγέρα κάτω από τον πεντακάθαρο ουρανό γεμάτη άστρα και τον ήχο του απαλού κυματισμού στην ακτή.

Μετά από λίγο όμως, και αφού έπρεπε το πρωί να σηκωθούμε νωρίς για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας αποσυρθήκαμε στις σκηνές μας. Στη μία σκηνή κοιμήθηκε ο Στέλιος με τον Δημήτρη και στην άλλη – η οποία στήθηκε σχεδόν πάνω στο κύμα και όλο το βράδυ ανησυχούσαμε μήπως σηκώσει κύμα και μας πάρει και μας σηκώσει – εγώ μαζί με τον Αλέξη και τον Γιώργο. Ενώ οι σκέψεις μας ήταν απασχολημένες με το αν τελικά ο καιρός θα διατηρηθεί καλός – η πρόγνωση του καιρού προέβλεπε βροχές σε όλη την Κρήτη ενώ στα Χανιά είχε ήδη αρχίσει η καταρρακτώδης βροχή – γρήγορα μας πήρε ο ύπνος κάτω από τα ζεστά sleeping bag.

Το πρωινό –  όπως σχεδόν κάθε πρωινό σε παραλία  – ήταν μαγευτικό. 7.30 το πρωί και ο ήλιος δεν είχε ακόμα κάνει την πλήρη μεγαλοπρεπή εμφάνισή του χαρίζοντας δειλά λίγες ακτίνες στον ορίζοντα χρωματίζοντας με μοβ, ροζ και πορτοκαλί αποχρώσεις όλο το οπτικό μας πεδίο, ενώ εμείς ήμασταν ήδη στο πόδι τραβώντας τις πρώτες φωτογραφίες της ημέρας.

Ο Αλέξης, σαν φανατικός κολυμβητής και δεινός ψαροντουφεκάς, έβαλε το μαγιό του και βούτηξε για πρωινό μπανάκι υπό το έκπληκτο βλέμμα όλων των υπολοίπων. Η εικόνα απερίγραπτη. Ο ήλιος ξεπροβάλλει ακριβώς πάνω στην λεπτή γραμμή του ορίζοντα και μαγεμένοι κοιτάμε και θαυμάζουμε την εικόνα που ποτέ κανένα ανθρώπινο μάτι δεν πρόκειται να χορτάσει όσες φορές και αν την δει.

Σύντομα ο ήλιος  βρίσκεται ψηλά και είναι πολύ δυνατός παρ’όλο που δεν λείπουν και τα πρώτα σύννεφα από τον ουρανό. Εκείνη την στιγμή συνειδητοποιούμε ότι δεν είχαμε κατασκηνώσει στην περίφημη Ερημούπολη αλλά στην παραλία της Ιτάνου η οποία βρίσκεται δίπλα ακριβώς. Δυστυχώς το προηγούμενο βράδυ, νομίζοντας ότι είχαμε πάρει τον σωστό δρόμο για την Ερημούπολη, κάπου στον στενό χωματόδρομο πήραμε λάθος στροφή και καταλήξαμε σε άλλη παραλία. Και πάλι όμως όλα ήταν πολύ όμορφα και μοναδικά.

Μαζεύουμε τις  σκηνές μας, φορτώνουμε τις μηχανές  μας και παίρνουμε τον δρόμο  για Κάτω Ζάκρο. Όλοι επιλέγουμε να περάσουμε από τον χωματόδρομο που οδηγεί στην Κάτω Ζάκρο και περνάει πάνω από το περίφημο για την ιστορική του σημασία και απίθανη φυσική ομορφιά φαράγγι των νεκρών ενώ ο Αλέξης επιλέγει να ακολουθήσει τον ασφάλτινο δρόμο ο οποίος επίσης χαρίζει πανέμορφες εικόνες στο Λυβικό πέλαγος αλλά τον οποίο εμείς είχαμε ήδη επισκεφτεί από τον πρώτο γύρο της Κρήτης.

Το φαράγγι  των νεκρών ατένιζε επιβλητικά κάτω από τα πόδια μας και κάνοντας μια μικρή στάση θαυμάσαμε  από ψηλά την τραχιά και επιβλητηκή ομορφιά της Κρήτης. Πρόκειται για εξαιρετικής ομορφιάς φαράγγι που στα ψηλά του τείχη υπάρχουν μεγάλες σπηλιές. Στις σπηλιές αυτές βρέθηκαν τάφοι από τη Μινωϊκή εποχή και μέσα σε αυτούς ευρήματα μεγάλης αρχαιολογικής αξίας. Λόγω των τάφων αυτών μάλιστα το φαράγγι ονομάζεται “Φαράγγι τών Νεκρών” καί οι σπηλιές “Σπηλιές τών Νεκρών”.

Μετά από την  σύντομα στάση μας κατηφορίζουμε  για την Κάτω Ζάκρος όπου και καθίσαμε σε μία παραλιακή ταβερνούλα για  τον πρώτο καφέ (και μοναδικό) της ημέρας και για πολύ γευστικές  ομελέτες οι οποίες θα έπρεπε να μας κρατήσουν με ενέργεια μέχρι και το βράδυ που θα κάναμε την επόμενή μας στάση για φαγητό.

Όλα δρόμος!!!

Συνεχίζοντας  από την Κάτω Ζάκρο ανηφορίζουμε από τον δρόμο που ακολούθησε ο Αλέξης στην κάθοδό μας και κατευθυνόμαστε προς τον Μεσαιωνικό οικισμό της Βόιλας. Βρίσκεται μόλις 1 χλμ. απόσταση από τον Χανδρά και πρόκειται για έρημο μεσαιωνικό χωριό του οποίου την προστασία έχει αναλάβει η 13^η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Το όνομα της περιοχής προέρχεται πιθανότατα από το βυζαντινό Βοιλάς ή Βολιάς, δηλ. ο ευπατρίδης, ο γαιοκτήμονας.

Διαβαίνοντας τα στενά σοκάκια του χωριού, μέσα από τα ερείπια με τις καμάρες και τα πλακόστρωτα, τα Φραντζέζικα τόξα και τον αδρό ρυθμό της τοιχοδομίας μέσα στην κατανυκτική σιγή της εγκατάλειψης νομίζεις πως ακούγεται ο αχός του καλπασμού του βυζαντινού άρχοντα, του μεσαιωνικού ιππότη, του Τούρκου σαρικοφόρου. Διάφορα στοιχεία οδηγούν στην υπόθεση πως η Βόιλα ανήκε στην Ενετική ομογένεια των Ζένων, η οποία μετά την τουρκοκρατία εξισλαμίστηκε και μετονομάστηκε και από την οποία πρέπει να προέρχεται ο Τσίν Αλής η Τζεναλής από τους πιο φανατικούς γενίτσαρους. Η παράδοση τον θέλει ιδιοκτήτη του Πύργου της Βόιλας, πού εξωτερικά έχει τούρκικο επίγραμμα με ημερομηνία Εγίρας 1153 που ισοδυναμεί με το έτος 1742 του Χριστιανικού ημερολογίου.

Δίπλα στην επιγραφή υπάρχουν χαραγμένα πέλεκυς, κυπαρίσσια, και πεντάλφες, χαρακτηριστικά τουρκικά σύμβολα. Από την εποχή της Τουρκοκρατίας επίσης προέρχονται οι δύο βρύσες με τις ανάγλυφες τουρκικές επιγραφές αληθινά στολίδια του χωριού, με άφθονο κρύο νερό, ακόμα και σήμερα. Στην νότια πλευρά του πύργου υπάρχει ερειπωμένη εκκλησία γνωστή σαν εκκλησία του Τζιναλή.

Σημαντικό μνημείο της Βόιλας είναι η διμάρτυρη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου πού φαίνεται πως έγινε τον 15ο αιώνα. Στο δυτικό άκρο του νότιου τοίχου υπάρχει κόγχη αψιδωτή με παράσταση και επιγραφή. Από τις επιγραφές φαίνεται πως πρόκειται για οικογενειακό τάφο των Σαλαμών. Πιθανότατα οι Σολωμοί της Ζακύνθου, από τους οποίους προέρχεται ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, να έλκουν την καταγωγή τους από τους Σαλαμούς της Σητείας.

Με τις εικόνες ακόμα νωπές και το μυαλό μας να ταξιδεύει σε άλλες εποχές καβαλήσαμε τα σύγχρονα μας άτια με προορισμό το φρούριο του Monte Forte το οποίο δεν βρίσκεται πολύ μακριά από τον οικισμό της Βόιλας. Για να φτάσουμε όμως στους πρόποδες του φρουρίου έπρεπε να διασχίσουμε έναν εξαιρετικό δύσβατο χωματόδρομο στον οποίο ουκ ολίγες φορές φλερτάραμε με την πτώση σε σκληρές και μυτερές κροκάλες και όχι σε λεπτό χαλικάκι…Πολύ πριν φτάσουμε στο φρούριο είχαμε καταλάβει ότι το δύσβατο της περιοχής καθώς και η στρατηγικής σημασίας τοποθεσία προσφέρθηκε άριστα για την δημιουργία αυτού του φρουρίου.

Το επιβλητικό φρούριο του Monte Forte κοντά στον οικισμό της Βόιλας

Μετά από λίγη off road οδήγηση, στην οποία ο Δημήτρης με το Adventure ήταν ο πιο άνετος από όλους μας, αντικρύζουμε από μακριά την εκπληκτική κατασκευή – που στέκει όρθια μέχρι και σήμερα – του τειχίου του φρουρίου χτισμένο πάνω στα βράχια του υψώματος. Η εικόνα αυτή σχεδόν σου έπαιρνε την ανάσα ενώ δεν μπορούσες παρά να φανταστείς Κρήτες, Ενετούς και άλλους κάτοικους της περιοχής στο πέρασμα των αιώνων να χρησιμοποιούν το φρούριο για να παρατηρούν και να προειδοποιούν για τις πειρατικές επιδρομές και τις χερσαίες δυνάμεις των εχθρών.

Με μέγιστο  μήκος τα 120 μ. και πλάτος 80μ το “ισχυρό βουνό”, όπως μεταφράζεται το όνομά του, έχει θέα όλη την νότια και ανατολική περιοχή της επαρχίας Σητείας και ειδικότερα την περιοχή του Μακρύ Γιαλού, των Λιθινών και το οροπέδιο της Ζήρου και των Αρμενοχανδράδων. Στο βόρειο μέρος του κάστρου υπάρχουν τα βουνά του Μπέμπονα και της Κοπροκεφάλας. Στην κορυφή του κάστρου έχει κτιστεί εκκλησία αφιερωμένη στο όνομα του Αγίου Γεωργίου, στην τοπική κοινωνία η περιοχή είναι γνωστή με το όνομα “Επάνω Καστέλι”.

Όταν το 1209 οι Γενουάτες καταλαμβάνουν την  Κρήτη αποφασίζουν να ξεκινήσουν την οχύρωση της τόσο για την προστασία της νήσου από άλλους πιθανούς διεκδικητές, όσο και για την προστασία του πληθυσμού από τους πειρατές που μάστιζαν τα νησιά της Μεσογείου θάλασσας. Ένα από τα φρούρια που κατασκευάζουν οι Ενετοί είναι και εκείνο του Monte Forte.

Το Απάνω καστέλι  πρέπει να περιέπεσε στα χέρια  των Κρητών κατά την επανάσταση του Αλεξίου. Το 1303 ο μεγάλος σεισμός  της Κρήτης καταστρέφει το φρούριο το οποίο επισκευάζεται πριν από το 1330 που ξεκινά η επανάσταση των Ψαρομηλίγγων και επιτυγχάνει να διατηρήσει επί μακρού τη διοίκηση της ενδοχώρας στην Κρήτη. Μετά το τέλος  κι αυτής της επανάστασης το φρούριο  ερημώνει όλο και περισσότερο με τον καιρό, πιθανότερα δε στο μεγάλο σεισμό του 1490 ή του 1508 σχεδόν καταστρέφεται. Σήμερα το φρούριο έχει συντηρηθεί σε κάποια σημεία του, όπου φυσικά ήταν δυνατό αφού ο χρόνος αλλά και κάποιες από τις σύγχρονες παρεμβάσεις πρόλαβαν να καταστρέψουν πολλά πράγματα.

Ο ναός  έχει δεχτεί επεμβάσεις με  τσιμέντο και καμιά αρχιτεκτονική λογική όμως η υπηρεσία αποκατάσταση Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών μνημείων έχει αποκαταστήσει μέρος του καστρότοιχου αλλά και το σαρνίτσι που υπάρχει στην κορυφή και χρησιμοποιούνταν για τη συγκέντρωση των όμβριων υδάτων.

Το τραγικό είναι ότι οι επισκέπτες είναι ελάχιστοι σήμερα παρά δε το γεγονός ότι όλοι όσοι έρχονται από το Μακρύ Γιαλό το αντικρίζουν, λίγοι μόνο αναγνωρίζουν το μέρος και ελάχιστοι κατανοούν την ιστορική του αξία.

Έτοιμος για πτήση!

Συνεχίζουμε την οδήγηση και περνώντας από επαρχιακούς δρόμους – άλλοτε καλούς και άλλοτε κακούς – καταλήγουμε στην Σελάκανο. Ένα ορεινό χωριό του Δήμου Λασιθίου όπου και αποφασίζουμε να σταματήσουμε για φαγητό σε ένα καφενείο. Μετά από μερικές μερίδες πατάτες, μια σαλάτα, λίγο τυράκι, γιαουρτάκι και ένα πιάτο κατσικάκι (που μας το χρεώσαν 32 ευρώ), χορτασμένοι κατευθυνόμαστε πίσω στην Ιεράπετρα για να περάσουμε εκεί το βράδυ.

Νοικιάζουμε δωμάτια στο ξενοδοχείο ESRI (15 € το άτομο) και βγαίνουμε το βραδάκι για ένα ποτάκι πριν επιστρέψουμε στα δωμάτια για ύπνο. Αυτό που παρατηρήσαμε στην Ιεράπετρα ήταν ότι παντού βλέπαμε μόνο παιδιά ηλικίας 12-16 ετών ενώ κανένας μα κανένας δεν ξεπερνούσε τα 20 έτη ηλικίας. Εκτός ίσως από τους μαγαζάτορες. Που στο καλό βγαίνουν άνθρωποι της ηλικίας μας ήταν ένα ερώτημα που δεν απαντήθηκε αλλά ενδεχομένως να απαντηθεί σε επόμενο ταξίδι στην περιοχή.

Επιστροφή, μετά από ένα ποτάκι, στο ξενοδοχείο όπου κοιμόμαστε σαν τα πουλάκια καταβεβλημένοι από την κούραση. Πρωινό σήκωμα, γρήγορο πρωινό και αναχώρηση, φορώντας αδιάβροχα μιας και απ’ ό,τι φαινόταν για την τελευταία ημέρα του ταξιδού μας δεν θα το γλιτώναμε το… μπανάκι μας.

Λίγο έξω από  το Ηράκλειο ο Στέλιος παθαίνει λάστιχο  και σταματάμε για επιδιορθώσεις  με το κιτ επιδιόρθωσης ελαστικών  που είχε και το γνωστό σε όλους  «μακαρόνι». Η επιδιόρθωση όμως δεν ήταν καλή και σταματάμε σε κοντινό βενζινάδικο το οποίο διέθετε και κατάστημα fast food για να επιδιορθώσουμε με την άνεσή μας το λάστιχο του Στέλιο αλλά και για να πιούμε έναν καφέ καθώς και για να βάλουμε κάτι στο στομάχι μας.

Τρώγονας όμως μας επισκέπτονται οι πρώτες βαριές σταγόνες και σύντομα βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι στο βενζινάδικο αφού από πάνω μας περνούσε πολύ βαριά καταιγίδα. Μετά από λίγη ώρα “κόβει” η βροχή και αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε και πάλι. Όπως όμως το περιμέναμε, δεν ήμασταν τόσο τυχεροί, αφού οι καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν ήταν ακραίες.

Αναγκαστήκαμε να οδηγήσουμε υπό βαριά καταιγίδια, με ελάχιστη ορατότητα, περνώντας δίπλα από σταματημένα αυτοκίνητα στην Ε.Ο., ρυάκια, χώματα και ρέματα, κεραυνούς και βροντές δίπλα μας και τα γάντια μας βρεγμένα μέχρι…το κόκκαλο. Αφού είδαμε και πάθαμε και με τον Αλέξη να οδηγεί δικαιολογημένα σαν «κότα» με σχεδόν «τελειωμένο» πίσω λάστιχο φτάσαμε σώοι και αβλαβείς (και μούσκεμα) στα Χανιά.

Ακολούθησαν οι κλασσικές χαιρετούρες και στη συνέχεια πήρε ο καθ’ένας το δρόμο για το σπίτι του όπου σίγουρα όλοι μας αναλογιστήκαμε τις όμορφες διαδρομές, τα εκπληκτικά τοπία, τους ευγενικούς ανθρώπους και την τεράστια ιστορία αυτού του τόπου. Ενός τόπου που πάντα φροντίζει να μας χαρίσει μοναδικές στιγμές και που καταφέρνει να συνδυάσει τόσες διαφορετικές εικόνες και συναισθήματα.

Ημέρα 1η, χιλιόμετρα 610
06.30 το πρωί έχουμε ήδη αναχωρήσει αντιμετωπίζοντας την κίνηση της Αθήνας η οποία αυξανόταν λεπτό με το λεπτό. Παρέα με τους φίλους και συνεργάτες του περιοδικού CS auto-moto οδεύσαμε μέχρι την Θήβα όπου και χωρίσαμε μιας και εκείνοι επέλεξαν να περάσουν το Σαββατοκύριακο τους στην πίστα των Σερρών. Εμείς τραβήξαμε πορεία προς τα Δυτικά με πρώτη στάση για καφέ μετά από 190 όμορφα χιλιόμετρα, στην κοσμοπολίτικη ορεινή κωμόπολη της Αράχοβας. Αν και είναι ακόμα πολύ πρωί, βρίσκουμε να παρκάρουμε με δυσκολία και οδεύουμε σε ένα καφέ-ζαχαροπλαστείο με θέα τα κεραμίδα των σπιτιών.

Σύντομα ξαναβρισκόμαστε στις σέλες των μοτοσικλετών μας ακολουθώντας την μαγική διαδρομή που περνάει από Δελφούς, Ιτέα, Γαλαξίδι, Ναύπακτο. Ο Γιώργος κάνει νόημα ότι θέλει βενζίνα αλλά βενζινάδικο δεν λέει να εμφανισθεί μπροστά μας. Το βενζινάδικο που εν τέλη βρίσκουμε σε μια έξοδο της Εθνικής οδού προς Ναύπακτο γκρέμισε γρήγορα τα όνειρα μας για φτηνή βενζίνη. Θέλαμε να πιστεύουμε πως η βενζίνα στην υπόλοιπη Ελλάδα είναι πιο φτηνή απ’ αυτή των Χανιών αλλά τελικά ανακαλύψαμε πως δυστυχώς οι περισσότεροι κινούνται στα ίδια περίπου επίπεδα.

Δεν έφτανε που «την πληρώσαμε ακριβά», το βενζινάδικο αποδείχτηκε γκαντέμικο για το Νίκο. Κατά πρώτον η βενζίνη έλουσε το ρεζερβουάρ του και κατά δεύτερον έφαγε μια αριστοκρατική τούμπα καθώς στην αναστροφή που κάναμε για να φύγουμε απ’ το βενζινάδικο το tank bag του πάτησε το kill switch του κινητήρα.

Το ραγισμένο φέρινγκ του Fazer δεν χάλασε τη διάθεση του Νίκο και συνεπώς και εμάς, συνεχίζοντας την πορεία μας βόρεια μέσο του απαράδεκτου δρόμου που οδηγεί από Αντίρριο, Αμφιλοχία. Οι πινακίδες που ανακοινώνουν το έργο της Ιονίας οδού μας έκαναν να σταυροκοπιόμαστε συχνά και να αναφωνούμε «Αμήν και πότε».

Φτάνοντας Αμφιλοχία τηλεφωνούμε στον φίλο Κώστα και στην εξαδέλφη του Γιώργου Στέλλα οι οποίοι μας περιμένουν για καφέ στην Άρτα. Μια όμορφη διαδρομή με όμορφο στροφιλίκι μας κρατάει παρέα στην σύντομη διαδρομή που ενώνει την πόλη της Αμφιλοχίας με την πόλη της Άρτας. Στην είσοδο της πόλης μας περιμένει ο Κώστας ο οποίος αναλαμβάνει να μας οδηγήσει στο γνωστό γιοφύρι. Καθ’ οδών «φορτώνουμε και την Στέλλα» και σύντομα βρισκόμαστε δίπλα στον προορισμό μας κάτω από τον παχύ ίσκιο των Πλατανιών. Η ώρα κυλάει ευχάριστα -συνεπώς και γρήγορα- με την ανταλλαγή ιστοριών, πειραγμάτων και συμβουλών.

Αφού αποφασίζουμε να μην οδεύσουμε προς Κορονησία λόγω του περασμένου της ώρας, δεχόμαστε την πρόταση του «σπιτονοικοκύρη μας» Κώστα για μια σύντομη ξενάγηση στην λίμνη Ζίρου. Βγαίνοντας από Άρτα μπαίνουμε σε ένα κομμάτι της Ιονίας οδού το οποίο περνάει δίπλα από το φράγμα Πουρναρίου πριν καταλήξουμε στην όντως εντυπωσιακή σύντομη διαδρομή που περνάει δίπλα απ’ την λίμνη του Ζίρου.

Η ξενάγηση τελειώνει και εμείς αφού αποχαιρετήσαμε τον Κώστα, συνεχίζουμε την πορεία μας προς Ιωάννινα όπου και σταματάμε για να συναντήσουμε ένα ακόμα φίλο, τον Μιχάλη, ο οποίος θα αναλάβει την ξενάγηση μας στις γύρω περιοχές τις επόμενες ημέρες.

Η συνάντηση μας είναι σύντομη καθώς η ώρα είναι ήδη περασμένη και η αναχώρηση μας προς το χωριό Κήπους άμεση. Αφήνοντας πίσω τα Ιωάννινα και πλησιάζοντας προς Ζαγόρια το τοπίο αλλάζει δραματικά. Νιώθουμε σαν να έχουμε διακτινιστεί σε άλλο μέρος ίσως και σε άλλη εποχή.

Έχει ήδη σουρουπώσει και στον ορίζοντα διακρίνετε ένα επιβλητικό μνημείο. Πλησιάζουμε και ανακαλύπτουμε πως πρόκειται για το μνημείο της Γυναίκας Ηρωίδας της επανάστασης. Ο συνδυασμός της ομορφιάς του μνημείου και του τοπίου ξυπνάει της καλλιτεχνικές μας φλέβες και οι φωτογραφικές μας μηχανές παίρνουν φωτιά.

Λίγο πριν φτάσουμε στο προορισμό μας συναντάμε το γεφύρι του Κόκορη ή αλλιώς Νούτσου. Τα μαγευτικά χρώματα του σούρουπου μας αναγκάζουν να κάνουμε μια γρήγορη στάση για μερικά κλικ του φακού μας. Αναλυτικότερη αναφορά καθώς και μερικά ιστορικά στοιχεία για αυτό το γεφύρι -καθώς και για ότι άλλο επισκεφτούμε- θα κάνουμε στη συνέχεια του οδοιπορικού μας.

Μερικά χιλιόμετρα παρακάτω μπαίνουμε στο χωριό Κήπους όπου έχουμε κλείσει κατάλυμα. Το ξενοδοχείο Μαχαλάς μας εντυπωσιάζει από το πρώτο δευτερόλεπτο. Ένας συνδυασμός παράδοσης και πολυτέλειας δεμένος όσο πιο αρμονικά γίνετε.

Τακτοποιούμαστε γρήγορα και μετά από ένα γρήγορο μπανάκι οδεύουμε στην ακριβώς απέναντι ταβέρνα ονόματι «Στου Μιχάλη» για να σβήσουμε την πείνα μας. Παραδοσιακές χορτόπιτες, κοτόπιτες και διάφορα άλλα καλούδια περνάν για δευτερόλεπτα από το τραπέζι μας πριν καταλέξουν σε κάποια γωνιά του στομαχιού μας. Δίπλα μας ένα ζευγάρι απ’ την Αθήνα οι οποίοι είχαν περάσει με το ηρωικό τους BMW μέσα απ’ την Βάλια Κάλντα. Ανταλλάσσουμε ταξιδιωτικές ιστορίες και όνειρα που ξεκινούν από το βόρειο ακρωτήριο και καταλήγουν στην νότιο Αμερική πριν καταλήξουμε πίσω στο διαμέρισμα μας για ύπνο.

Ημέρα 2η, χιλιόμετρα 287
Η απόλυτη βραδινή ησυχία μας ρίχνει σε βαθύ ύπνο, έτσι στις 7:00 το πρωί έχουμε ήδη σηκωθεί με γεμάτες μπαταρίες για μια καλά γεμάτη μέρα όπως θα αποδεικτή στην συνέχεια. Η πρωινή ομίχλη μας οδηγεί στην αυλή του ξενοδοχείου για να σβήσουμε τις καλλιτεχνικές μας ανησυχίες.

Παίρνουμε το πλούσιο πρωινό μας περιμένοντας το ξεναγό μας, τον Μιχάλη. Ο Μιχάλης καταφθάνει με 4 τροχούς καθώς πριν μερικές βδομάδες πούλησε το Fazerακι του και αναμένει ακόμα το GSXR. To Fazer του Γιώργου αναλαμβάνει αρχικά την φιλοξενία του Μιχάλη και κατηφορίζουμε με στάση στα 500 μέτρα απ’ το χωριό Κήποι, στη γέφυρα του Κοντοδήμου η οποία είναι χτισμένη στη χαράδρα του μικρού Βίκου. Το γεφύρι χτίστηκε το 1753 από τον Τόλη Κοντοδήμο απ’ τον οποίο πήρε το όνομα του. Είναι γνωστό και ως Λαζαρίδη από τον δάσκαλο Κώστα Λαζαρίδη ο οποίος κατάγεται από το κοντινό χωριό Κουκούλι.

Λίγο παρακάτω σταματάμε στο μοναδικό τρίτοξο γεφύρι της περιοχής, γνωστό και ως Πλακίδα ή Καλογερικό. Αρχικά το γεφύρι ήταν ξύλινο αλλά μετατράπηκε σε πέτρινο το 1814 με χορηγία του ηγούμενου του μοναστηριού των Κήπων Σεραφείμ, εξού και η ονομασία του «Καλογερικό». Το όνομα «Πλακίδα» δόθηκε το 1865 όταν επισκευάστηκε από τον Αλέξη Πλακίδα. Ακολουθεί το γεφύρι του Κοκόρη ή αλλιώς Νούτσου το οποίο πρωτοχτίστηκε το 1750 με χρήματα του Κοντοδήμου Νούτσου αλλά πολλές ήταν οι φορές που χρειάστηκε να επισκευαστεί ή και να χτιστεί απ’ την αρχή. Ένας απ’ τους πολλούς συντηρητές, ήταν και ο Γρηγόρης Κοκόρης, απ’ τον οποίο πήρε και την δεύτερη ονομασία του.

Συνεχίζουμε με επίσκεψη στο πανέμορφο χωριό Δίλοφο στο οποίο βρίσκετε η εκκλησιά της Κοίμησης της Θεοτόκου χτισμένη το 1850. Δυστυχώς τα έργα συντήρησης σιώπησαν μερικός τους φωτογραφικούς μας φακούς.

Όπως έχουμε διαβάσει και όπως μας επιβεβαιώνει ο «ξεναγός μας» την καλύτερη θέα προς την χαράδρα του Βίκου την έχεις από το χωριό Μονοδένδρι. Το φαράγγι του Βίκου έχει μπει το βιβλίο Γκίνες ως το φαράγγι με την πιο βαθιά χαράδρα στον κόσμο. Έχει βάθος 900 μέτρα και άνοιγμα 1100 μέτρα!

Στάση λοιπόν στο Μονοδένδρι και πορεία προς την μονή της Αγίας Παρασκευής η οποία αιωρείται πάνω απ’ την χαράδρα του Βίκου. Χαζεύουμε για λίγο τη θέα απ’ την μονή και γοργά αναχωρούμε για τη θέση γνωστή ως «μπαλκόνι» η οποία προσφέρει την πιο μαγευτική θέα προς το φαράγγι. Το μονοπάτι που οδηγεί στο «μπαλκόνι» είναι σκαμμένο στην κόψη του βουνού.

Βλέποντας τις παραπάνω φωτογραφίες αφότου έχουμε επιστρέψει απορώ με το πόσο άνετα το διασχίσαμε…. Μια πόρτα πριν το «μπαλκόνι» υποδηλώνει πως μάλλον εδώ κάποτε ήταν ερημητήριο. Πλησιάζουμε διστακτικά κοντά στην χαράδρα και απολαμβάνουμε τη θέα. Κοιτώντας κάτω νιώθουμε το κενό να μας τραβάει….

Χαζολογούμε για αρκετή ώρα πριν αποφασίσουμε να συνεχίσουμε προς το διασημότερο χωριό των Ζαγοριών, το Πάπιγκο. Το Πάπιγκο και το Μικρό Πάπιγκο βρίσκονται χτισμένα στις παρυφές του εντυπωσιακού Αστράκα. Καταπληκτική θέα προς το φιδίσιο δρόμο που σκαρφαλώνει στα προαναφερόμενα χωριά έχεις μέσα απ’ το χωριό Αρίστη.

Λίγο πιο έξω από την Αρίστη συναντάς ένα όμορφο μικρό γεφύρι -γνωστό ως γεφύρι του Πάπιγκου- το οποίο διασχίζει τον ποταμό Βοϊδομάτη. Ο ποταμός πηγάζει από το φαράγγι του Βίκου και συναντάει τον ποταμό Αωό στον κάμπο της Κόνιτσας, Το νερό του είναι πόσιμο και έχει σταθερή θερμοκρασία 4C καθ’ όλο το χρόνο.

Δεξιά και αριστερά της γέφυρας υπάρχει χώρος για ξεκούραση τον οποίο και τιμούμαι. Δοκιμάζουμε την θερμοκρασία του νερού, άλλοι φορώντας τις μπότες και άλλοι όχι. Πάντως η διαφορά θερμοκρασίας είναι αισθητή ακόμα και με τις μπότες! Συνεχίζουμε σκαρφαλώνοντας τον φιδίσιο δρόμο και περνάμε από το τουριστικό Πάπιγκο με κατεύθυνση προς Μικρό Πάπιγκο με μικρές στάσεις για φωτογραφίες προς την εντυπωσιακό Άστρακα που ορθώνεται πάνω απ’ τα προαναφερόμενα χωριά.

Ανάμεσα στο δύο χωριά βρίσκονται οι Ρογκοβό Οβίρες ή όπως είναι ευρέως γνωστές «Κολυμπήθρες». Οι «Κολυμπήθρες» είναι ουσιαστικά ένα μικρό ρέμα με μικρούς καταρράκτες και μικρές λιμνούλες (οβίρες). Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν χτίσει μικρά φράγματα μεταξύ των λιμνών τα οποία κλείνουν με μικρές πόρτες, δημιουργώντας έτσι μικρές κολυμπήθρες στις οποίες μπορείς να απολαύσεις το μπάνιο σου.

Επόμενη στάση στο χωριό Μικρό Πάπιγκο, απολαμβάνοντας από κοντά τον επιβλητικό Αστράκα.

Κατηφορίζουμε ξανά την ίδια διαδρομή και τραβάμε πιο βόρεια για μια επίσκεψη στο γεφύρι της Κόνιτσας. Είναι το μεγαλύτερο σε ύψος και μήκος μονότοξο γιοφύρι των Βαλκανίων και είναι έργο του λαϊκού αρχιτέκτονα και πρωτομάστορα της πέτρας, Ζιώγα Φρόντζου. Για την ασφαλέστερη διέλευση των κατοίκων, στο κέντρο της καμάρας υπήρχε ένα καμπανάκι και όταν φυσούσε ο αέρας χτυπούσε προειδοποιώντας τους διαβάτες να προσέχουν τα ζώα και το φορτίο.

Η ώρα έχει περάσει αρκετά και εμείς έχουμε στο πρόγραμμα μας ένα μικρό κύκλο -δίχως στάσεις- στα ορεινά Ζαγοροχώρια. Αρχικά ακολουθούμε μία πανέμορφη διαδρομή την οποία μας σύστησε ο φίλος Χρήστος, η οποία περνάει από το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας και καταλήγει στα Γρεβενά. Εμείς είχαμε σκοπό να φτάσουμε μέχρι το χωριό Δίστρατο και μετά μέσο βατού χωματόδρομου όπως είχαμε πληροφορηθεί να μεταβούμε στην Βοβούσα.

Η διαδρομή καταπληκτική, μέσα στο πράσινο. Ο δρόμος φιδίσιος -η μεγαλύτερη ευθεία δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 200 μέτρα- και κατά το πλείστον με φρεσκοστρωμένα κομμάτια με τέλεια κλίση. Αν ποτέ βρεθείτε σε αυτά τα μέρη δώστε προσοχή στα ζώα που διασχίζουν σε διάφορα σημεία τον δρόμο καθώς και στα πετραδάκια που έχουν πέσει από τα παραπλεύρως βουνά.

Φτάνουμε στο Δίστρατο και ψάχνουμε να βρούμε τον χωματόδρομο που πάει Βοβούσες. Ένας ντόπιος με KLR μας αποθαρρύνει εντελώς: «Ούτε εγώ δεν περνάω από αυτόν το δρόμο», «Θα χαθείτε σίγουρα», «50 λεπτά θα κάνετε να πάτε γύρω-γύρω». Με αυτά και με αυτά αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε τις συμβουλές του. Τα 50 λεπτά αποδείχτηκαν πως κάτι περισσότερο από 2:00 ώρες! Περάσαμε και περίπου 5 χιλιόμετρα βατό χωματόδρομο μετά το χωριό Λάβδα με κατεύθυνση προς Περιβόλι.

Η διαδρομή από Περιβόλι μέχρι Βοβούσες είναι πάντως «όλα τα λεφτά». Η καταπληκτική άσφαλτο και το συνεχόμενο στροφιλίκι κρατά την αδρεναλίνη μας σε υψηλά επίπεδα.

Φτάνοντας στο χωριό Βοβούσες έχει ήδη σουρουπώσει και ενώ μας απομένουν περίπου 60 χιλιόμετρα για να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο μας. Στο Θεοσκότεινο δρόμο τα xenon του TDM μοιάζουν με θαυματουργά. Υποθέτουμε πως η διαδρομή είναι υπέροχη καθώς δεν βλέπουμε την τύφλα μας.

Εν τέλη περίπου στις 10:00 το βράδυ και πεινασμένοι ως λύκοι, καταφθάνουμε στους Κήπους. Λες και είμαστε συνεννοημένοι, την ίδια ώρα καταφθάνει και ο φίλος Δημήτρης ο οποίος ερχόταν από Θεσσαλονίκη. Τάχιστα ανεβαίνουμε στην γνωστή απέναντι ταβέρνα όπου μάταια προσπαθούμε να σβήσουμε την πείνα μας. Πραγματικά δεν ξέρω τι εντύπωση αφήσαμε στον Δημήτρη, καθώς με δυσκολία σηκώναμε τα κεφάλια από τα πιάτα μας. Η βραδιά συνεχίστηκε με τις κλασσικές ιστορίες και τα κλασικά πειράγματα πριν λιώσουμε για ακόμα μια βραδιά κάτω από τα παπλώματα μας.

Ημέρα 3η, χιλιόμετρα οδικά 100, περιπάτου 8
Είχαμε προαποφασίσει να αφιερώσουμε το πρωινό μας σε μια μικρή πεζοπορία, αλλά δεν είχαμε καταλήξει σε ποια ακριβώς θα κάνουμε. Κατά τη διάρκεια του πρωινού αποφασίζουμε να περπατήσουμε ένα κομμάτι από το φαράγγι του Βίκου, από το χωριό Μονοδένδρι μέχρι τους Κήπους. Μας βόλευε καθώς το Μονοδένδρι είναι 15 περίπου χιλιόμετρα από το κατάλυμα μας και θα πηγαίναμε εκεί με 2 μοτοσικλέτες τις οποίες κια θα αφήναμε εκεί για να επιστρέψουμε να τις πάρουμε χρησιμοποιώντας τις 2 άλλες μοτοσικλέτες της παρέας.

Αποχαιρετούμε τον Δημήτρη, καθώς αυτός θα συνέχιζε προς Κέρκυρα, και καβαλάμε τα δύο Fazer της παρέας. Φτάνουμε στο Μονοδένδρι και ακολουθούμε το αρχικά σηματοδοτημένο μονοπάτι περνώντας δίπλα από ένα μικρό όμορφο θεατράκι και κατηφορίζοντας τη χαράδρα του Βίκου.

Η κάθοδος εντυπωσιακή, μέσα από πολύ πυκνή βλάστηση, η οποία κρατούσε ετοιμοπόλεμους τους φωτογραφικούς μας φακούς.

Το navigator έχει τοποθετηθεί έντεχνα στην θήκη της φωτογραφικής μηχανής για να καταγράψει την πορεία μας κατά πρώτον και για καλό και κακό κατά δεύτερον. Όπως αποδεικτικέ στη συνέχεια κάναμε κίνηση ματ. Υπήρχαν μεγάλες πιθανότητες να γυρίζουμε ακόμα στα μη σηματοδοτημένα μονοπάτια…

6 μαγευτικά χιλιόμετρα μέσα στο φαράγγι του Βίκου, συνοδευόμενο με πολύ γέλιο και με αποκορύφωμα την παρακάτω ιστορία που συνέβη κοντά στο γεφύρι του Μίσιου (σημ. χτίστηκε το 1748 από τον Αλέξη Μίσιο):
Περνώντας το γεφύρι συναντάμε ένα ζευγάρι Βέλγους περιπατητές οι οποίοι όπως μαθαίνουμε έχουν περπατήσει τις Άλπεις, τα Πυρηναία και τώρα την Πίνδο. Μαζί τους ένας σκύλος που ΄πως μαθαίνουμε τους ακολούθησε από το χωριό Κουκούλι. Μας ρωτάν αν ξέρουμε που πάμε και αφού τους διαβεβαιώνουμε ότι δεν ξέρουμε την τύφλα μας αλλά έχουμε navigator μας ζητάνε να μας ακολουθήσουν.

Φυσικά και δεχόμαστε και όλοι μαζί ξεκινάμε χαρωπά, μέχρι να συναντήσουμε την πρώτη διασταύρωση. Ο σκύλος μπαίνει μπροστά ακολουθώντας ένα από τα δύο μονοπάτια. Τσεκάρουμε το navigator και βλέπουμε ότι έχει πάρει το σωστό μονοπάτι! Συνεχίζουμε να ακολουθούμε τον σκύλο ο οποίος και τα καταφέρνει άνετα να βρίσκει τα σωστά μονοπάτια!

Κάποια στιγμή ο σκύλος σταματά…. «Έλα «Γκάιντ» (έτσι τον ονομάσαμε) προχώρα» του λέγαμε… τίποτα αυτός… ώσπου ανακαλύπτουμε πως οι Βέλγοι συνοδοιπόροι είχαν μείνει λίγο πίσω… Με το που μας φτάνουν οι Βέλγοι ο «Γκάιντ» ξαναξεκινά και μας οδηγεί μέχρι το τέλος του μονοπατιού!

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Καθώς αποχαιρετάμε τους συνοδοιπόρους μας, η γυναίκα μας λέει ότι νιώθω στο δέρμα της ότι θα βρέξει. Ο Νίκος την καθησυχάζει λέγοντας της ότι όπου πάμε εμείς δεν βρέχει και απομακρυνόμαστε μέσα από μια δυνατή μπόρα….

Επιστρέφουμε στο καταυλισμό μας για ολιγόωρη ξεκούραση και δοκιμή στο τζακούζι του διαμερίσματος μας και στη συνέχεια αναχωρούμε προς την πόλη των Ιωαννίνων όπου μας περιμένει και πάλι ο Μιχάλης. Κατά την κάθοδο μαζεύουμε τα 2 μοτοσακά που είχαμε παραιτήσει νωρίτερα στο Μονοδένδρι.

Ακολουθεί ξενάγηση δίπλα στην λίμνη και στο κάστρο πάνω απ’ αυτή. Ο «ξεναγός μας», μας πληροφορεί ότι το παλαιότερα το κάστρο βρεχόταν απ’ την λίμνη. Χτισμένο το 528 μ.χ. είναι το πιο αρχαίο Βυζαντινό κάστρο, το οποίο κατά την εποχή του Αλή Πασά αποτελούσε το μεγαλύτερο διοικητικό κέντρο ολόκληρης της Ελλάδος. Εμείς επισκεπτόμαστε το τμήμα που ονομάζεται Ιτς Καλέ το οποίο χαρίζει και μοναδική θέα προς το νησάκι της λίμνης.

Τα στομάχια μας γουργουρίζουν άγρια καθώς η πεζοπορία έχει φροντίσει να τους δημιουργήσει ένα τεράστιο κενό. Και επειδή έχουμε μπουχτίσει από το πολύ κρέας των τελευταίων ημερών, ο Μιχάλης μας οδηγεί σε ένα όμορφο ιταλικό εστιατόριο απέναντι απ’ την πύλη του Αγίου Γεωργίου.
Φαγωμένοι συνεχίσουμε βόλτα στα γεμάτα από νεολαία σοκάκια των Ιωαννίνων με τον Μιχάλη να πολεμά μάταια να μας πείσει να κάτσουμε για ποτά. Αναλογιζόμενοι ότι αύριο μας περιμένει μια πολύ δύσκολη μέρα στην οποία έκτος από τα πολλά χιλιόμετρα που έχουμε να διανύσουμε, πρέπει να αντιμετωπίσουμε και την κίνηση λόγω της επιστροφής των εκδρομέων του τριημέρου, αποφασίζουμε να οδεύσουμε πίσω στο «Μαχαλά μας».

Το πόσο μικρός είναι ο κόσμος μας το γνωρίζουμε όλοι μας. Για εμάς έμελλε να επιβεβαιωθεί για ακόμα μια φορά όταν καθοδόν προς το σημείο που αφήσαμε τις μοτοσικλέτες μας συναντήσαμε ένα γνωστό μοτοσακό. Ακολουθεί τηλεφωνική συνομιλία με τον κάτοχο της μοτοσικλέτας:
- Που είσαι;
- Ιωάννινα…
- Ρε βολτάρουμε Ιωάννινα και πέφτουμε πάνω στο μηχανάκι σου…
- Άσε την πλάκα, ο Αλέξης στο είπε…
- Βγες έξω, είμαστε δίπλα στην μηχανή σου.
- Βγαίνω…
Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα ο Αντρέας τραβάει τα μαλλιά του και εμείς γελάμε με την ψυχή μας, διερωτούμενοι τι άλλο μπορεί να μας συμβεί σήμερα…

Ημέρα 4η, χιλιόμετρα 520
Η πρωινή αναχώρηση επιβαλλόταν λόγω της αποστάσεως που θέλαμε να καλύψουμε και λόγω ότι θέλαμε να περάσουμε από περισσότερα μέρη από όσα προλαβαίναμε. Πορεία νότια λοιπόν ακολουθώντας μέρος της διαδρομής που κάναμε 2 μέρες πριν, με την μόνη διαφορά ότι τότε ήταν νύχτα. Η διαδρομή που υποθέταμε ότι ήταν καταπληκτική, ήταν όντως. Καταπράσινη, με πολύ καλή άσφαλτο και μηδαμινή κίνηση. Διανύσαμε 47 ολόκληρα χιλιόμετρα μέχρι να συναντήσουμε το πρώτο αυτοκίνητο!

Μόνο ένα βοσκό είδαμε όταν ψιλομπερδευτήκαμε σε μια διασταύρωση, ο οποίος μας προειδοποίησε να προσέχουμε της αρκούδες στο δρόμο… Εμείς άλλο που δεν θέλαμε, προσαρμόσαμε την μικρή βιντεοκάμερα στο tank bang του V-Strom μη τυχών και πέσουμε πάνω της…

Ρωτώντας τον ίδιο βοσκό παίρνω την πληροφορία ότι ο δρόμος που οδηγεί στην τεχνιτή λίμνη των πηγών του Αωού είναι πια ασφαλτοστωμένος και όχι χωματόδρομος όπως δείχνει ο χάρτης μου. Μετά από μίνι σύσκεψη αποφασίζουμε να περάσουμε και από εκεί μιας και δεν βγαίνουμε κατά πολύ εκτός πορείας.

Η μαγική διαδρομή που ακολουθούμε δικαιώνει την απόφαση μας. Πρωπαντώς τα 10 τελευταία χιλιόμετρα από το χωριό Γρεβενίτη μέχρι την τεχνητή λίμνη είναι ότι καλύτερο οδηγήσαμε. Η λίμνη ξεπροβάλει μπροστά μας και εμείς οδεύουμε πάνω στο φράγμα για φωτογραφίες.

Η λίμνη αρχικά δημιουργήθηκε για της ανάγκες της ΔΕΗ, αλλά έχει εξελιχτεί σε σημαντικό οικοσύστημα με πλούσια χλωρίδα και πανίδα. Βρίσκετε στο οροπέδιο της Πολιτσάς πολύ κοντά στο Μέτσοβο σε υψόμετρο 1350 μέτρων, ενώ ο δρόμος που την κυκλώνει είναι κοντά στα 30 χιλιόμετρα.

Αφήνουμε πίσω την λίμνη και τραβάμε να συναντήσουμε την παλιά εθνική οδό Ιωαννίνων – Τρικάλων. Περνάμε πάνω απ’ το Μέτσοβο και συνεχίζουμε προς το γνωστό πέρασμα της Κατάρας το οποίο βρίσκετε σε υψόμετρο 1690 μέτρων.

Στάση για τις απαραίτητες φωτογραφίες και συνέχεια προς Μετέωρα. Η τρελή κίνηση σε συνδυασμό με την αφόρητη ζέστη μας κάνει να αναχωρήσουμε με γοργούς ρυθμούς. Η επιλογή μας να επισκεφτούμε τα Μετέωρα την ημέρα του Αγίου Πνεύματος αποδείχτηκε 100% λανθασμένη. Μερικές φωτογραφίες καταφέραμε πάντως να τραβήξουμε.

Η ώρα έχει ήδη περάσει και επειδή υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να συναντήσουμε κίνηση στο δρόμο λόγω τριημέρου, προτιμούμε να πιάσουμε Εθνική οδό από το ύψος της Λαμίας και να αφήσουμε πίσω την ιδέα να περάσουμε από λίμνη Πλαστήρα.

Αντιμετωπίζοντας την επιστροφή των εκδρομέων του τριημέρου και την αφόρτη διαβολική ζέστη (ειδικά στον κάμπο Λαρίσης) φτάνουμε μετά από συνεχόμενη οδήγηση μέσω Ε.Ο. στο καράβι της επιστροφής. Μια γλυκιά κούραση επικρατούσε μέσα στο καράβι “ΛΑΤΟ” της ΑΝΕΚ και όλοι μας αρχίσαμε να ρίχνουμε ιδέες για το επόμενό μας ταξίδι…που δεν θα αργήσει να φτάσει!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον χορηγό μας ΑΝΕΚ Lines, που μας προμήθευσε τα εισιτήρια του ταξιδιού.

Γεωλογία της περιοχής
Επιμέλεια: Στέλιος Μαυριγιαννάκης
[Mining Engineer /Department of Mineral Resources Engineering / Technical University of Crete]

Η ομορφιά και η γραφικότητα της περιοχής οφείλεται καθαρά στην γεωλογία της. Το απέραντο πράσινο αλλά και η αρχιτεκτονική των γραφικών χωριών στην ευρύτερη περιοχή οφείλεται στον μεγαλύτερο βαθμό στην φύση των πετρωμάτων που συναντάμε στην γεωλογική ζώνη του ορεινού όγκου. Τα πετρώματα που κυριαρχούν στην ευρύτερη περιοχή είναι οι ασβεστόλιθοι και ο φλύσχης, τα οποία γεωτεκτονικά ανήκουν στη ζώνη της Πίνδου.

Οι ασβεστόλιθοι σχηματίστηκαν πριν από εκατομμύρια χρόνια και στην περιοχή κυριαρχούν οι μαύροι ασβεστόλιθοι, οι οποίοι σχηματίζουν πολλές δολίνες, σπηλιές, βραχοσκεπές, βάραθρα και υπόγειες στοές.
Τα βουνά της περιοχής διακρίνονται για τις μεγάλες εκτεθειμένες κάθετες βραχώδεις επιφάνειες, τις μεγάλες κλίσεις και τους έντονους και εντυπωσιακούς γεωλογικούς σχηματισμούς. Τα πετρώματα που συναντώνται είναι:

• 1. σκληρά, ασβεστολιθικά συμπαγή, που ξεκολλάνε (κρητιδικοί – ιουαρασικοί – μαργαϊκοί ασβεστόλιθοι),
• 2. φλύσχης που είναι ευπαθής στη διάβρωση.

Οι αλπικές περιοχές της Γκαμήλας (ή «Πάπιγκος», όπως ονομαζόταν παλιά) φέρουν έκδηλα τα σημάδια της επίδρασης των παγετώνων. Είναι το βουνό που συνδυάζει δύο διαφορετικές όψεις, που το κάνουν να διαφέρει από πολλά βουνά της πατρίδας μας. Η βορινή πλευρά του είναι μια σειρά από ορθοπλαγιές, που διακόπτονται από βαθιές χαράδρες και λούκια, με εντυπωσιακές κλίσεις που θυμίζουν έντονα τις Άλπεις ενώ στη νότια πλευρά οι κορυφές κατεβαίνουν ομαλά και σχηματίζουν ένα μεγάλο οροπέδιο.

Στα βόρεια, μεταξύ του βουνού Τραπεζίτσα και της Γκαμήλας, σχηματίζεται η κοιλάδα του Αώου, με το ομώνυμο ξακουστό ποτάμι της. Η χαράδρα του Βίκου και ο ποταμός Βοϊδομάτης, τη χωρίζει από τη δυτική της πλευρά από τα βουνά Στούρο και Γκραμπάλα. Στην ανατολική πλευρά ο Γυφτόκαμπος τη χωρίζει από τα βουνά Κούτσα, Κοζιακό και Κουκουρούντζο.

Οι κορυφές της διαδέχονται η μια την άλλη, από τα δυτικά προς ανατολικά και είναι: Κούλα 1560μ., Λάπατος 2251μ., Αστράκα 2436μ., Πλόσκος 2377μ., Γκαμήλα 2497μ., Γκαμήλα ΙΙ 2480μ., Καρτερός 2478μ., Μεγάλα Λιθάρια 2467μ., Τσούκα Ρόσα 2376μ., Σαμάρι 2296μ., Κρεβάτι 2.375 μ., Γκούρα 2466μ., Κορυφούλα 2157μ., επίσης Καζάρμα 1803μ. και τέλος ο Καλόγερος 2122μ.. Το πέτρωμα της Γκαμήλας δεν ευνοεί την ύπαρξη πηγών, κυρίως στην αλπική ζώνη.

Γύρω από το Πάπιγκο και ιδιαίτερα στα βουνά Γκαμήλα και Αστράκα βρίσκονται εντυπωσιακά σπήλαια και βάραθρα, όπως:

• η «Προβατίνα», βάθους 408 μ., ένα από τα μεγαλύτερα κατακόρυφα βάραθρα του κόσμου. Το βάραθρο δημιουργήθηκε από συνδυασμένη δράση νερού και πάγου. Χαρακτηριστικό είναι, ότι σε βάθος 180 μ. υπάρχει ένα μικρό πατάρι με πάγους, που δε λιώνουν ποτέ. Υπάρχει, επίσης, μια και μοναδική αίθουσα με μια μικρή λιμνούλα και αναμνηστικές πλακέτες από ελληνικές και ξένες αποστολές, που κρέμονται στα τοιχώματα.

Συγκεκριμένα το βάραθρο εντοπίστηκε για πρώτη φορά από Άγγλους σπηλαιολόγους, το 1965 (Cambridge University Caving Club). Πρώτος δοκίμασε να κατέβει με ανεμόσκαλες ο Άγγλος Jim Eyre (το 1966), ο οποίος έφτασε σε βάθος 156 m, οπού και του τελείωσαν οι ανεμόσκαλες. Την επόμενη χρονιά, οι Άγγλοι στρατιώτες χρησιμοποίησαν μηχανοκίνητο βαρούλκο και καλάθι με συρματόσκοινο για την κατάβαση σ’ αυτό. Η προσπάθειά τους έγινε σε δύο φάσεις, πρώτα , μέχρι το βάθος των -177 μ. το καλοκαίρι του 1967 και τέλος μέχρι τον πάτο του σπηλαίου (-408), το 1968. Πρώτοι σπηλαιολόγοι που επανέλαβαν την προσπάθεια με καθαρά σπηλαιολογικές τεχνικές ήταν οι Γάλλοι P. Sombardier και F. Poggia, το 1976.

Έκτοτε πολλές αποστολές έχουν κατέβει στο σπήλαιο, τόσο ξένες όσο και ελληνικές. Πρώτος Έλληνας που κατέβηκε ήταν ο Κώστας Ζούπης, ιδρυτικό μέλος του Σπηλαιολογικού Ελληνικού Εξερευνητικού Ομίλου (ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο), μέλος τότε της ΕΣΕ. Πολλές ακόμη ελληνικές και ακόμη περισσότερες ξένες αποστολές επισκέπτονται κάθε χρόνο το μεγαλειώδες βάραθρο. Το 1998, ο ΣΕΛΑΣ δοκίμασε να συνεχίσει την εξερεύνηση και επιχείρησε μια αναρρίχηση η οποία δεν απέδωσε μεγαλύτερο βάθος, έδωσε όμως μερικές μικρές αίθουσες ακόμη.

• το «Χάσμα του Έπους», κλιμακωτό βάραθρο, βάθους 451 μ.. Ο τρόπος δημιουργίας του είναι διαφορετικός από εκείνον της Προβατίνας. Κυρίαρχο στοιχείο είναι το νερό, αφού το σπήλαιο λειτουργεί σαν καταβόθρα και αποστραγγίζει τα νερά από το οροπέδιο. Υπάρχουν δύο διαφορετικές διαδρομές που μπορεί να ακολουθήσει κανείς, το Έπος I, με βάθος 451 μ. και το Έπος ΙΙ, με βάθος 340 μ.,

• η «Τρύπα της Νύφης», συνολικού βάθους 340 μ.. Το σπήλαιο αυτό λειτουργεί σαν καταβόθρα όπως και το Έπος, αφού συλλέγει τα νερά της περιοχής. Αποτελείται από τρία μεγάλα βάραθρα p150 μ., p50 μ, p120 μ. Και δύο μικρά p10 μ. και p10 μ., που στο τέλος τους είναι τόσο στενά, που δε χωράς να περάσεις, η «Γκαϊλότρυπα», βάθους 200 μ.

• Πρόσφατα, από Γάλλους σπηλαιολόγους και σπηλαιολόγους του ΣΕΛΑΣ ανακαλύφθηκε ένα νέο βάραθρο, «η Τρύπα του Ορνίου», βάθους 610 μ., η εξερεύνηση του οποίου συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Πηγή γεωλογικών στοιχείων: papigo.gr

Πέμπτη 12 Ιουνίου επιβιβαζόμαστε στο πλοίο “Αριάδνη” της ΑΝΕΚ Lines και Παρασκεύη το πρωί ξεκινάμε την πορεία μας προς το χωριό “Κήπους” όπου κοντά βρίσκεται και το ξενοδοχείο μας.

Αυτοί που θα πάρουν μέρος στην εξόρμηση – οδοιπορικό του CounterSteer auto-moto είναι οι: Αγγελάκης Νίκος, Οικονομάκης Στέλιος, Καλαντζάκης Γιώργος και Μαυριγιαννάκης Στέλιος.

Επιστροφή από το οδοιπορικό μας την Δευτέρα 16 Ιουνίου και σε σύντομο χρονικό διάστημα θα αναρτήσουμε ποστ με πλήρες περιγραφή της εκδρομής μας καθώς και πληθώρας φωτογραφικού υλικού.

Εννέα ήταν τα άτομα που θα ταξιδεύαμε φέτος. Εννέα άτομα με επτά μοτοσικλέτες. Ο υπογράφων αυτών το γραμμών Στέλιος με TDM 900 (το αγόρασα 5 μήνες αργότερα), ο Στέλιος με την Αντιγόνη με το μαύρο V-Strom 650, ο Μήτσος με το ολόφρεσκο Adventure 990, ο Θοδωρής με την Ελένη με το Fazer 1000 του 2006 -ψώνισε κι αυτός-, ο φωτογράφος της παρέας Νίκος με το μπλε V-Strom 650, ο Στράτος με το ασημί V-Strom 650 (η επέλαση των V-Strom σε ποικιλία χρωμάτων) και ο Κώστας με BMW 1200 GS.Έμπυροι πια (απ’ την πολλή μπύρα που ήπιαμε πέρυσι) ξέραμε ότι μπορούμε να κινηθούμε πιο οικονομικά και πιο άνετα. Η άνεση έρχεται με το κλείσιμο ενός σαλέ στην πόλη Argentiere, μερικά χιλιόμετρα έξω από το Chamonix. Με βάση το σαλέ εξορμούμε στις γύρω περιοχές χωρίς να έχουμε το κουραστικό καθημερινό δέσιμο, λύσιμο και κουβάλημα αποσκευών. Το σαλέ μας έρχεται και πολύ πιο οικονομικό, 1760€ για μία βδομάδα, δηλαδή 195€ ανά άτομο. Πιο οικονομικό θα μας βγει και το φαγητό καθώς κατά το πλείστον θα μαγειρεύουμε στο σαλέ. Τέλος ψαχτήκαμε περισσότερο με τα πακέτα των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων όπου και κλείσαμε ότι φτηνότερο μπορούσαμε τα οποία και τα πληρώσαμε στο τέλος του Απριλίου για να προλάβουμε τις ανακοινωθέν αυξήσεις τους. Ο προϋπολογισμός της εκδρομής ήταν 1500€ αν’ άτομο (για 15 ημέρες) στον οποίο και πέσαμε μέσα.

9 Αυγούστου, Χανιά – Πειραιάς
Δεν μπορεί να ξεκινήσει μια εκδρομή χωρίς την επίσκεψη του Murphy. Καθώς ετοίμαζα λοιπόν τις τελευταίες λεπτομέρειες, 2 ώρες πριν αναχωρήσει το πλοίο, τσεκάρω το navigator για τελευταία φορά για να βεβαιωθώ ότι όλα δουλεύουν σωστά. Αμ’ δε, δεν δουλεύει τίποτα σωστά…κρύος ιδρώτας, ξαναφόρτωμα των διαδρομών από τον υπολογιστή… τίποτα…ταχυπαλμία…φόρτωμα ξανά και ξανά των διαδρομών. Μέχρι να ανακαλύψω την πατάτα που έχω κάνει και να τη διορθώσω (για τους γνώστες του αντικειμένου προσπαθούσα να φορτώσω διαδρομές σχεδιασμένες στο Mapsourse ver. 7 με χάρτες της ver. 6) έχει πλησιάσει η ώρα για αναχώρηση. Έχουν μαζευτεί όλοι σπίτι μου, όπως είχαμε προγραμματίσει νωρίτερα.

Καταγράφω τα χιλιόμετρα όλων για τα στατιστικά μας, τραβάμε και τις καθιερωμένες φωτογραφίες και ξεκινάμε για το λιμάνι. Στο πλοίο γίνετε ο χαμός και μας έχουν πάνω από μισή ώρα στην αναμονή μέχρι να φορτώσουν κάποια φορτηγά. Τελικός επιβιβαζόμαστε στο πλοίο και αποχαιρετάμε τα Χανιά τσουγκρίζοντας τα παγωμένα μας μπυράκια.

10 Αυγούστου, Πειραιάς – Πάτρα (χιλ: 215)
Το καράβι έχει ημερήσιο ταξίδι και δεν γλιτώνουμε το πρωινό ξύπνημα των 6:00. 7:30 αναχωρούμε χαλαρά για Πάτρα. Πηγαίνουμε όσο πιο αργά μπορούμε για να ροκανίσουμε την ώρα αναμονής, κάνουμε στάση για καφέ, για ξαλάφρωμα, για σφαλιάρες και φτάνουμε Πάτρα γύρω στις 10:00 όπου και πάμε κατευθείαν για check in. Ο καιρός είναι αρκετά μουντός αλλά δεν μας πτοεί καθόλου.

Το Fazer έχει κάψει το αδιάβροχο κάλυμμα από το δεξί σαμάρι (αυτό που βρίσκετε πάνω απ’ την εξάτμιση). Το αντικαθιστούμε καθώς έχουμε φροντίσει να πάρουμε παραπανίσια μαζί μας.

Οδεύουμε για καφεδάκι στον πεζόδρομο της Πάτρας όπου και αρχίζει η ψιχάλα που δεν αργεί να γίνει καλοκαιρινή καταιγίδα. Πολύ νωρίς αρχίσαμε να βρεχόμαστε φέτος….. Επιβίβαση στο καράβι εφοδιασμένοι με σταυρόλεξα, sudoku και uno για να σκοτώσουμε την ώρα. Είναι μακριά η Ιταλία ακόμα μπαμπά;

11 Αυγούστου, Αγκώνα – Lucca (χιλ: 350)
Έβρεχε καταρρακτωδώς όλο το βράδυ αλλά ευτυχώς το πρωί ο καιρός έχει ανοίξει. Βγαίνουμε απ’ το καράβι στις 10:30 και αναχωρούμε άμεσα για autostrada, την οποία θα ακολουθήσουμε μέχρι και το Forli. Έχει τρελό μποτιλιάρισμα στον κόμβο λίγο πριν μπούμε autostrada και εμείς -ως γνήσιοι Έλληνες- προσπερνάμε τους πάντες απ’ το αντίθετο ρεύμα. Δεν αργεί να μας σταματήσει ένας Carabinieros, όπου με άριστα αγγλικά μου λεει: «You wait. OK?». Προσπαθώ να πνίξω τα γέλια μου μέσα απ’ το κράνος, απαντώντας «OK» και συνεχίζω να προσπερνώ μόλις τον χάνω απ’ τους καθρέπτες μου. Αθάνατε Έλληνα… Βγαίνουμε στην βαρετή autostrada για 150 χιλ. μέχρι να στρίψουμε στο γραφικό Forli. Η διαδρομή απ’ το Forli μέχρι την Firenze, την Φλωρεντία δηλαδή, είναι μαγευτική, έστω και αν την κάνουμε υπό βροχής.

Η εξάτμιση του Fazer συνεχίζει καιει το ένα μετά το άλλο τα αδιάβροχα καλύμματα των σαμαριών και την άκρη απ’ το ένα σαμάρι εν τέλη. Ευτυχώς -όπως προανέφερα- έχουμε πάρει παραπανίσια αδιάβροχα καλύμματα μαζί μας. Μέχρι να φτάσουμε Φλωρεντία έχει κάψει τέσσερα. Χρησιμοποιώντας ιμάντες πιάνουμε ψηλότερα τα σαμάρια και το πρόβλημα λύνετε.

Η αρχική επιλογή μας ήταν να πάμε μέχρι την Lucca από επαρχιακό δρόμο, αλλά η τρελή κίνηση μας οδηγεί να ακολουθήσουμε την autostrada.
Γύρω στις 18:00 φτάνουμε στο ξενοδοχείο μας, το Grand Hotel Guinigi. Γρήγορο μπανάκι και έξοδος στην παλιά πόλη της Lucca, ή οποία είναι χτισμένη μέσα σε τοίχοι. Πανέμορφη, με αρκετές επιρροές απ’ την κοντινή Φλωρεντία, με πανέμορφα στενά σοκάκια, τα οποία, λόγω της πείνας μας, όλα οδηγούν σε εστιατόρια. Μακαρονάδες και πίτσες περνάνε για 30 δευτερόλεπτα απ’ το τραπέζι μας πριν αναπαυθούν σε κάποια γωνία του στομαχιού μας. Χορτασμένοι πια, συνεχίζουμε την βόλτα μας μέσα στα σοκάκια τα οποία αυτή το φορά λόγω κούρασης οδηγούν όλα πίσω στο ξενοδοχείο.

12 Αυγούστου, Lucca-Chamonix (χιλ: 490)
Γύρω στις 9:00 αναχωρούμε για Chamonix. Ο καιρός είναι έτοιμος για βροχή αλλά ανοίγει όσο ανεβαίνουμε πιο βόρια. Ο Κώστας με τον Στράτο κάνουν λάθος μια έξοδο για autostrada και κατευθύνονται προς Ρώμη. Δεν αργούν να ανακαλύψουν το λάθος τους, αλλά κάνουν 35 χιλιόμετρα μέχρι να βρουν έξοδο και να το διορθώσουν. Η κίνηση στην autostrada είναι φρικτή. Υπάρχει τρελό μποτιλιάρισμα μέχρι την έξοδο για Parma. Οδηγούμε πάνω από 40 χιλιόμετρα στην λωρίδα SOS. Ο χάροντας έχοντας πάρει τη μορφή κάποιου τζιπ προσπαθεί να κόψει το νήμα της ζωής μας, όταν ο αφηρημένος οδηγός του δεν βλέπει ότι ο δρόμος μπροστά του είναι μποτιλιαρισμένος -ούτε και τα αλάρμ των προπορευόμενων αυτοκινήτων που τον προειδοποιούν- και κατευθύνετε με ιλιγγιώδη ταχύτητα πάνω μας.

Με χειρισμό που πραγματικά με άφησε έκπληκτο, ο οδηγός του τζιπ καταφέρνει να αποφύγει εμάς καθώς και 3-4 προπορευόμενα οχήματα κάνωντας ζιγκ-ζαγκ ανάμεσα τους. Ο Χάροντας και το μποτιλιάρισμα μπορεί να πέρασαν, άρχισαν όμως η βροχή και τα τούνελ. Τόσα πολλά τούνελ που δεν προλαβαίνουμε να βραχούμε. Τα τούνελ και η βροχή σταματάνε όταν φτάνουμε στο ύψος την Γένεβας. Η autostrada (Α7) όπου ακολουθούμε από εκεί και πάνω είναι υπέροχη. Ανοικτά συνεχόμενα στροφιλίκια με φυσικά τέλεια άσφαλτο όπου μπορείς να μπαίνεις φέτες με πολλά χιλιόμετρα. Και το βασικότερο, χωρίς κίνηση. Τα πολλά χιλιόμετρα που αναπτύσσαμε στον υπέροχο αυτό δρόμο είχαν σαν αποτέλεσμα να σκιστεί το ένα από τα αδιάβροχα καλύμματα των σαμαριών μου. Όπως ανέφερα είχαμε προβλέψει και είχαμε extra μαζί μας και το αντικαταστήσαμε. Αρκετή ώρα αργότερα φτάνουμε στο Mont Blanc τούνελ, το οποίο ενώνει την Ιταλία με την Γαλλία.

Έχει τρελή ουρά και οι Ελληνάρες προσπερνούν τους πάντες μέχρι τον κισσέ των διοδίων. Επιλέγουμε την πιο αργή λωρίδα και τον πιο αργό υπάλληλο. Έκανε πάνω από 3 λεπτά για να εξυπηρετήσει 1 διερχόμενο όχημα. Στο ίδιο χρόνο οι άλλοι υπάλληλοι εξυπηρετούσαν 6 με 7 διερχόμενα αυτοκίνητα. Τρώμε τα μπινελίκια μας γιατί δεν σεβόμαστε την ουρά, αλληλοβριζόμαστε και με τον υπάλληλο -ο καθένας στη γλώσσα του φύσικά- και πληρώνουμε 21,10€ διόδια για 12 χιλ. τούνελ με όριο ταχύτητας 70 χιλιόμετρα και απόσταση από το προπορευόμενο όχημα 150 μέτρα.

Περνάμε το τούνελ και οδεύουμε τάχιστος για το σαλέ μας το οποίο βρίσκετε μόλις 20 χιλιόμετρα μακριά. Μισή ώρα αργότερα παρκάρουμε στο υπόγειο πάρκινγκ του σαλέ ονόματι Everest όπου μας υποδέχεται η υπεύθυνη του σαλέ, η Judith.

Μας εξηγεί τα καθέκαστα περί του ομολογουμένως εντυπωσιακότατου σαλέ και αποχωρεί για να μας αφήσει να τακτοποιηθούμε. Τρέχουμε στο super market για προμήθειες καθώς είναι 18:45 και αυτό κλείνει στις 19:00. Οι υπάλληλοι γελάν με τους πανικόβλητους Έλληνες που τρέχουν πάνω κάτω στο super market προσπαθώντας να πάρουν τις απαραίτητες προμήθειες. Μισή ώρα αργότερα η ψησταριά στην βεράντα του σαλέ υποδέχεται μερικές δεκάδες σουβλάκια.

Ο Κώστας, που εκτελεί χρέη ψήστη, έχει αγκαλιάσει την ψησταριά καθώς η θερμοκρασία δεν ξεπερνά τους 4 βαθμούς Κελσίου. Η Αντιγόνη έχει αναλάβει τις σαλάτες ενώ στην κουζίνα βρίσκεται ο σεφ Στέλιος (V-Strom) και ο βοηθός του Μήτσος. Μετά από ένα πλουσιότατο γεύμα την πέφτουμε για νάνι κάτω από τα πουπουλένια παπλώματα μας και με την θέρμανση ανοικτή…

13 Αυγούστου, Γυρού, γυρού απ’ το Chamonix (χιλ: 160)
Έξω βρέχει του καλού καιρού. Για να πάμε super market φοράμε πάνω-κάτω τα αδιάβροχα μας. Η βροχή δεν μας σταματάει όμως από το να χαζέψουμε την πανέμορφη Argentiere, το χωριουδάκι που διαμένουμε. Ο φωτογράφος της παρέας πιάνει πρωινή δουλειά:

Λίγη ώρα αργότερα αποφασίζουμε να πάμε μια κοντινή βόλτα με τις μηχανές. Ο Στέλιος (V-Strom), η Αντιγόνη και ο Νίκος αποφασίζουν να πάνε περπάτημα στα γύρω βουνά. Ντυνόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε και κυριολεκτικά βουτάμε στον δρόμο.

Διασχίζουμε το Σαμονί και στρίβουμε σε ένα μικρό παράδρομο κυκλωμένο από πυκνά δέντρα, τόσο πυκνά που ελάχιστες στάλες βροχής περνάνε στο έδαφος. Ανεβαίνουμε στους πρόποδες των Άλπεων και χαζεύομε την κοιλάδα του Σαμονί στα πόδια μας. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε τόσο πυκνώνει η ομίχλη. Φτάνουμε σε σημείο να κινούμαστε με ταχύτητα 30 χιλιομέτρων.

Σε κάθε στάση μας αγκαλιάζουμε όλοι το BMW, προσπαθώντας να στεγνώσουμε λίγο τα γάντια στα θερμαινόμενα του grip ή στον boxer κινητήρα.

Σιγά, σιγά αρχίζουμε να κατηφορίζουμε για να επιστρέψουμε στο σαλέ μας 3:00 ώρες και 120 χιλιόμετρα αργότερα. Ταυτόχρονα επιστρέφουν και οι οδοιπόροι όπου μοιράζονται τις οδοιπορικές εμπειρίες τους μαζί μας. Τα μονοπάτια φανταστικά, τέλεια οργανωμένα με υπέροχη θέα των γύρο κορυφών. Το απογευματάκι κατηφορίζουμε στο Chamonix. Έχει τρελή κίνηση παρόλο που βρέχει και κάνει τρελό κρύο. Χαζεύουμε για αρκετή ώρα πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής στο σαλέ μας.

Όσοι μείνανε πίσω είχαν φροντίσει για το δείπνο μας. Το τζάκι έκαιγε, η θέρμανση ανοικτή και εμείς μετά το πλούσιο γεύμα την αράζουμε στους καναπέδες για DVD πριν «λιώσουμε» κάτω από τα πουπουλένια παπλώματα.

14 Αυγούστου, Ελβετικές Άλπεις (χιλ: 440)
Στο πρωινό αποφασίζουμε να πάμε βόλτα στις Ελβετικές Άλπεις. Στις 9:00 αναχωρούμε προς τα Ελβετικά σύνορα τα οποία απέχουν μόνο 17 χιλιόμετρα από το σαλέ μας. Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας μόλις περάσουμε τα σύνορα καθώς η βενζίνη στην Ελβετία είναι σαφώς πιο φτηνή (~1,45€ Γαλλία, ~1,15€ Ελβετία). Ο δρόμος μέχρι και το Martigny είναι καταπληκτικός, με καταπληκτική θέα της κοιλάδας του Martigny από κάτω μας και φυσικά απίστευτη άσφαλτο. Μετά το Martigny αρχίζει το μαρτύριο, καθώς έχουμε επιλέξει να μην ακολουθήσουμε την εθνική οδό για να μην πληρώσουμε διόδια. Ο δρόμος που ακολουθούμε παράλληλα του εθνικού δικτύου περνάει μέσα από πολλά χωριουδάκια και έχει τρελή κίνηση. Περίπου 100 μαρτυρικά χιλιόμετρα μέχρι το Brig. Διάβασα σε ένα forum πριν μερικές μέρες την παρακάτω καταπληκτική ατάκα: «Οδηγήστε τη διαδρομή Brig με Martigny από επαρχιακό δρόμο και ανακαλύψτε νέους λόγους για να εγκαταλείψετε την οδήγηση μοτοσικλέτας». Πραγματικά δεν μπορούσε να ειπωθεί καλύτερα.

Από εκεί και πέρα η κίνηση μειωνόταν και ταυτόχρονα το τοπίο άλλαζε. Τα σπίτια αντικαταστάθηκαν με δέντρα και δάση, τα πεζοδρόμια με ρυάκια και ποτάμια και οι ευθείες με φιδίσιους δρόμους με πετρόκτιστα γιοφύρια και αμέτρητα μικρά τούνελ. Ο ορίζοντας γέμισε από τις χιονισμένες κορφές των Άλπεων τις οποίες μπορούσες να επισκεφτείς με κάποιο από τα δεκάδες τελεφερίκ που συναντήσαμε στο διάβα μας.

Λίγο πριν το Gletch ο Θοδωρής είχε μια ανώδυνη πτώση με 0 χιλιόμετρα. Ένα φορτηγό φρέναρε πάνω στη στροφή αναγκάζοντας τον να κοκαλώσει και να μην μπορέσει να κρατήσει την μηχανή όπως είχε γείρει πάνω στη στροφή. Το Fazer ακούμπησε στην άσφαλτο με τα μανιτάρια και την μανέτα η οποία και κούνησε λίγο απ’ την θέση της. Ο Θοδωρής και η Ελένη δεν έπαθαν τίποτα εκτός από το να νευριάσουν και να μην ευχαριστηθούν το υπέροχο κομμάτι που ακολουθούσε, το Grimselpass. Η ανάβαση του είναι με συνεχόμενα πέταλα. Φτάνοντας στο ψηλότερο σημείο της νότιας πλευράς του περάσματος και κοιτάζοντας κάτω βλέπεις στα πόδια σου την πρώτη φουρκέτα. Απερίγραπτο θέαμα.

Σταματάμε στην κορυφή του Grimselpass και σε ύψος 2165 μέτρα. Στα πόδια μας απλώνονται τρεις συνεχόμενες τεχνητές λίμνες με τα φράγματα τους, τα βουνά γύρω μας διακοσμημένα με καταπράσινα βράχια, και στο κεφάλι μας να σκαει ψιλό χαλάζι. Ότι είχα διαβάσει γι αυτό το πέρασμα, δηλαδή ότι σπανίως δεν βρέχει κι όταν δεν βρέχει χιονίζει, επιβεβαιώνετε πλήρως. Ο Νίκος, ο φωτογράφος της παρέας δεν άκουγε τους «παλιότερους» και τραβούσε φωτογραφίες όπου στεκόμασταν, με αποτέλεσμα να έχουν αδειάσει και οι τρεις μπαταρίες του στο πιο όμορφο μέρος της διαδρομής και της εκδρομής κατά την γνώμη μου. Ευτυχώς υπάρχουν και άλλες φωτογραφικές μηχανές…

Επισκευάζουμε την μανέτα του Fazer και κατηφορίζουμε προς το Interlaken μέσα από το απίστευτο τοπίο των καταπράσινων βράχων και των αμέτρητων μικρών καταρρακτών.

Σταματάμε για αναψυκτικό και γρήγορα ψώνια στο Interlaken όπου και επανασχεδιάζουμε το δρόμο της επιστροφής. Για να μην ξημεροβραδιαστούμε στους δρόμους αποφασίζουμε να πληρώσουμε τα τσουχτερά Ελβετικά διόδια τα οποία κοστίζουν γύρω στα 27€ (27€ για χρήση του εθνικού δικτύου για ένα χρόνο). Αφήνουμε πίσω το Interlaken και οδηγάμε δίπλα από την λίμνη Thun μέχρι να στρίψουμε σε επαρχιακό δίκτυο. Η γραφική διαδρομή σκαρφαλώνει στις Άλπεις κατ’ αρχάς μέσα από πυκνά δάση και αρκετούς καταρράκτες. Όσο ανεβαίνουμε τα δέντρα αραιώνουν και αρχίζουν να διακρίνονται οι κορφές των Άλπεων οι οποίες ορθώνονται κατακόρυφα πάνω απ’ τα κεφάλια μας.

Περνάμε απ’ το χωριό Les Diablerettes, γνωστό για τις πολλές πίστες σκι και για τα δεκάδες τελεφερίκ του, και στη συνέχεια βγαίνουμε σε εθνικό δίκτυο για τα τελευταία 60 χιλιόμετρα μέχρι το Martigny. Η λιγοστή κίνηση, οι όμορφες στροφές καθώς και η δαντελένια άσφαλτος μας προτρέπουν να μετατρέψουμε τη διαδρομή από το Martigny μέχρι το σαλέ μας σε αυτοσχέδια πίστα. Γύρω στις 20:00 επιστρέφουμε στο σαλέ ταλαιπωρημένοι αλλά κατενθουσιασμένοι. Φαγητό και σχολιασμός της διαδρομής πριν οδεύσουμε για νάνι.

15 Αυγούστου, Aiguille Du Midi
Μας ξυπνάν οι πρωινές ακτίνες του ήλιου. Για πρώτη φορά διακρίνουμε τις κορφές των Άλπεων στον πεντακάθαρο ορίζοντα. Ο φωτογράφος πιάνει πάλι δουλειά:

Σήμερα είναι η μέρα για να ανέβουμε στις στο Aiguille Du Midi, την κορυφή των Άλπεων που έχουμε επιλέξει. Στην παρέα μας, οι τρεις στους εννέα έχουν κάποια δόση υψοφοβίας, φοβερό ποσοστό. Ο Στράτος αποφασίζει να μην μας ακολουθήσει, ενώ ο Νίκος και ο Κώστας τολμούν. Ως γνήσιοι Έλληνες κατεβαίνουμε στα εκδότρια εισιτηρίων γύρω στις 9:30 το πρωί. Η ουρά είναι πάνω από 200 μέτρα αλλά ευτυχώς κινείτε σε φυσιολογικούς ρυθμούς και τα μαγικά χαρτάκια δεν αργούν να έρθουν στα χέρια μας.
ΥΓ: Για να μην αγχώσω κανένα που πρόκειται να επισκεφτεί το ίδιο μέρος, συναντήσαμε τόση ουρά λόγω ότι το Aquille Du Midi ήταν κλειστό για 3 συνεχόμενες μέρες λόγω τις κακοκαιρίας.

Πληρώνουμε 54€ το άτομο για 2 τελεφερίκ και ένα ασανσέρ που σε ανεβάζουν στα 3842 μέτρα και για άλλο ένα τελεφερίκ ονομαζόμενο «γόνδολα», το οποίο ξεκινάει από το Aiguille Du Midi και σε μεταφέρει στις Ιταλικές Άλπεις περνώντας κάτω από την κορυφή του Mont Blanc. Έχουμε περίπου 1:30 ώρα αναμονή μέχρι να έρθει η σειρά μας έτσι ξεκινάμε για μια βόλτα στο Chamonix. Τα 2 τελεφερίκ κάνουν περίπου 30 λεπτά να σε ανεβάσουν στην κορυφή. Η θέα είναι μαγευτική, τόσο απ’ την κοιλάδα που απλώνετε στα πόδια μας όσο και από τις πανέμορφες χιονισμένες κορυφές που βρίσκονται δίπλα μας.

Βγαίνουμε απ’ το τελεφερίκ και οδηγούμαστε κατευθείαν στην «γόνδολα». Ο Κώστας φοβάται και δεν ακολουθεί και κατά την γνώμη μου καλά έκανε. Η «γόνδολα» δεν είναι για υψοφοβικούς. Είμαι μικρή καθώς χωράει μόνο τέσσερα άτομα και αιωρείται αρκετά ψηλά πάνω από τις χιονισμένες πλαγιές των Άλπεων. Οι προαναφερόμενες πλαγιές είναι γεμάτες από δεκάδες ακτιβιστές και αναρριχητές.

Φτάνοντας στις Ιταλικές Άλπεις μαθαίνουμε ότι λόγω συνωστισμού θα φύγουμε μετά από 2 περίπου ώρες. Το φυλάκιο έχει μαγευτική θέα, ένα μικρό μουσείο με πετρώματα και την ιστορία κατασκευής του (στα Γαλλικά και στα Ιταλικά μόνο φυσικά) και μία μικρή καφετέρια όπου την τιμητική τους έχουν το ρούμι και η ζεστή σοκολάτα. Ο υδράργυρος είναι κολλημένος στους 0 βαθμούς Κελσίου και στους -5 υπό σκιάν. Η έλλειψη οξυγόνου είναι αισθητή. Οποιαδήποτε περιττή κίνηση προκαλεί αμέσως λαχάνιασμα. Ο αέρας πραγματικά ξυρίζει και μεις το ‘χουμε ρίξει στο χορό για να ζεσταθούμε. Ας είναι καλά τα κινητά που παίζουν και mp3. O υψοφοβικός φωτογράφος δεν μασάει από κρύο. Σημαντικό ρόλο βέβαια, έπαιξε το ρούμι που κατέβασε για να αντέξει το τελεφερίκ της επιστροφής. Επιστρέφουμε στο Aiguille Du Midi γύρω στις 17:30 και ο Κώστας που μας περιμένει αναλαμβάνει χρέη ξεναγού. Λόγω ότι το τελευταίο τελεφερίκ αναχωρεί για το χωριό στις 18:30, τα βλέπουμε όλα πολύ γρήγορα και παίρνουμε το δρόμο του κατεβασμού.

Το τελεφερίκ είναι λίγο απότομο στο κατέβασμα και ο Νίκος με τον Κώστα τα βλέπουν όλα. Πίσω στο σαλέ συναντιόμαστε με τον Στράτο ο οποίος είχε πάει μια βόλτα με την μηχανή στα γύρω χωριουδάκια. Μετά το φαγητό επιστρέφουμε στην πόλη του Σαμονί για νυχτερινό περίπατο. Δεν κυκλοφορεί άνθρωπος και το ψιλόβροχο έχει αρχίσει ήδη. Μέχρι να επιστρέψουμε στο σαλέ έχουμε γίνει παπιά.

16 Αυγούστου, Γενεύη (χλμ: 240)
Πέφτουν της βροχής οι στάλες και εμείς παίζουμε αμπεμπαμλόμ αν θα βρέχει και στη Γενεύη. Στο internet που τσεκάραμε χτες έδειχνε καλό καιρό αλλά η τηλεόραση το πρωί έδειχνε βροχές. Τελικός αποφασίζουμε να πάμε και δικαιωνόμαστε καθώς όσο κινούμαστε βόρεια τόσο ανοίγει ο καιρός. 100 χιλιόμετρα μακριά από το σαλέ μας παρκάρουμε κοντά στο διάσημο σιντριβάνι της Γενεύης με το πελώριο πίδακα του, ο οποίος φαίνετε απ’ οποιοδήποτε σημείο της πόλης.

Πανάκριβα πολυτελή αυτοκίνητα, κουστουμαρισμένοι κύριοι, καλοντυμένες κυρίες, στις βιτρίνες ρολόγια που κοστίζουν 4000€….. η πόλη ενδείκνυται μόνο για περπάτημα, όχι για ψώνια. Άξια προσοχής, εκτός από το σιντριβάνι, είναι το ρολόι φτιαγμένο από λουλούδια με το μεγαλύτερο δεπτερολοδείκτη στον κόσμο, η παλιά πόλη και ο καθεδρικός ναός του Αγίου Πέτρου.

Περπατάμε στην παλιά πόλη μέχρι της 17:30 όπου και αναχωρούμε για επιστροφή από μια άλλη διαδρομή που έχω διαβάσει στο διαδίκτυο. Στην αρχή η διαδρομή είναι κουραστική μέσα από δεκάδες χωριουδάκια αλλά γρήγορα στρίβουμε σε επαρχιακό δίκτυο και συγκεκριμένα στο Pas de Morgins. Πανέμορφος στενός επαρχιακός δρόμος ο οποίος σκαρφαλώνει στα 1382 μέτρα. Στο χωριουδάκι στην κορυφή της διαδρομής μία πινακίδα γράφει «Το φαράγγι του διαβόλου». Αν είναι έτσι η κόλαση κλείστε μου θέση… Κατηφορίζουμε προς το σαλέ μας για μάσα και ύπνο καθώς η κούραση από το περπάτημα μας έχει όλους καταβάλει. Πριν ξαπλώσουμε χαζεύουμε λίγο απ’ τα βίντεο που έχουμε τραβήξει on board.

17 Αυγούστου, Top of the Alps (χλμ: 400)
Έχω σηκωθεί αρκετά νωρίς για να επανασχεδιάσω την σημερινή διαδρομή. Το εγχείρημα λίγο δύσκολο αλλά εφικτό, 4 ορεινά περάσματα σε μία μέρα. Cormet de Roseland 1968 μέτρα, Col de l’Iseran 2770 μέτρα (η δεύτερη πιο ψηλή οδική αρτηρία των Άλπεων), Petit St Bernard 2188 μέτρα και τέλος Great St. Bernard 2469 μέτρα. Διασχίζουμε το Chamonix και στρίβουμε για να ανηφορίσουμε στις Άλπεις μέσα από πυκνά δάση και γραφικά χωριουδάκια.

Λίγο πριν το καταπράσινο Cornet de Roseland συναντάμε την γραφικότατη ομώνυμη λίμνη και ένα μεγάλο καταρράκτη. Τα γράμματα που βλέπετε στην άσφαλτο σε μερικές απ’ την φωτογραφίες μας είναι ενθαρρυντικά μηνύματα που έχουν γραφτεί για τους ποδηλάτες καθώς απ’ εδώ περνάει ο ποδηλατικός γύρος της Γαλλίας. Στην κορυφή του Roseland εκτός από τους δεκάδες μοτοσικλετιστές και ποδηλάτες, δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από μια παράγκα με σουβενίρ. Σταματάμε για τις απαραίτητες φωτογραφίες και συνεχίζουμε το απότομο κατέβασμα με συνεχόμενες κλειστές φουρκέτες που καταλήγουν σε ένα γραφικό φαράγγι. Οι δυνατοί άνεμοι που έπνεαν δεν μπόρεσαν να μας χαλάσουν την ομορφιά της διαδρομής.

Πλησιάζοντας το Val d’ Isere, ένα χωριουδάκι πριν το πέρασμα του Col de l’Iseran πέφτουμε σε έργα που γινόταν σε κάποια σήραγγα και μας καθυστερούν αρκετά, μας αποζημιώνει όμως η πανέμορφη λίμνη που διασχίζουμε μετά το τούνελ. Στη συνέχεια πέφτουμε σε κλειστό δρόμο λόγο κάποιου τοπικού πανηγυριού στο Val d’ Isere και καθυστερούμε ακόμα περισσότερο. Ευτυχώς από εκεί και πέρα ο δρόμος είναι ανοικτός προς το Col de l’Iseran. Στο ανέβασμα συναντάμε κάθε λογής μηχανάκια και ποδήλατα. Δεν αργούμε να φτάσουμε στην κορυφή όπου μετά από τις απαραίτητες φωτογραφίες οδεύουμε στο παραπλήσιο cafe, bar, restaurant για ζεστή σοκολάτα οι μισοί και ζεστή σούπα οι άλλοι.

Ο καιρός έχει ψιλοκλείσει και κάνει ψόφοκρυο. Το ρητό «Παντού υπάρχει ένας Έλληνας» επιβεβαιώνετε πλήρως. Βγαίνοντας από το καφέ συναντάμε ένα ζευγάρι με ένα GS 1200 με το οποίο ταξιδεύαμε μαζί στο πλοίο προς Αγκώνα. Έχουν μόλις έρθει από το πέρασμα του Petit St Bernard και οδεύουν για την λίμνη Mont-Cenis. Εμείς παίρνουμε τον ίδιο δρόμο για περίπου 40 χιλιόμετρα ξαναπερνώντας δυστυχώς για ακόμα μια φορά μέσο του πανηγυριού και της κλειστής σήραγγας, μέχρι να στρίψουμε προς το Petit St Bernard. Η ανάβαση είναι θεαματική με φανταστική θέα στην κοιλάδα του Val d’ Isere. Την κορυφή του Petit St. Bernard κοσμεί ένα άγαλμα του Αγίου Βερνάρδου και όχι κάποιου αλκοολικού σκύλου όπως πολλοί θα περίμεναν.

Παραδίπλα ένα μικρό μουσείο γεμάτο με ενδιαφέροντα βιβλία, φυσικά όλα στα Γαλλικά. Ούτε καν στα Ιταλικά όπου τα σύνορα είναι μόλις μερικά μέτρα μακριά. Συνεχίζουμε στην Ιταλική πλευρά του περάσματος και κατηφορίζουμε προς την Aosta. Μένουμε εκτός αυτοκινητόδρομου για να γλιτώσουμε τα διόδια αλλά δεν γλιτώνουμε την κίνηση. Μερικά χιλιόμετρα μετά την Aosta ξεκινάει το ανέβασμα για το Great St. Bernard. Στην διαδρομή συναντάμε μόνο μοτοσικλέτες χάρις το ομώνυμο τούνελ που διασχίζει τα βουνά κάτω από το πέρασμα και τραβάει όλη την κίνηση. Ο δρόμος στενός, καλοδιατηρημένος με φανταστική θέα της κοιλάδας της Aosta πίσω μας.

Η κορυφή η οποία φιλοξενεί και τα Ιταλό-Ελβετικά σύνορα, ήταν πνιγμένη στην ομίχλη και μας εμπόδιζε να χαζέψουμε το πανέμορφο τοπίο. Δίπλα σε μία εντυπωσιακή λίμνη βρίσκονται μερικά μαγαζάκια με σουβενίρ, ένα μοτέλ και ένα μικρότερο πανομοιότυπο άγαλμα -με αυτό που συναντήσαμε στο προηγούμενο πέρασμα- του Αγίου Βερνάρδου. Ψιλοβρέχει και κάνει αρκετό κρύο πράγμα που μας κάνει να αναχωρήσουμε με γοργούς ρυθμούς. Το Ελβετικό κομμάτι του περάσματος υπερτερεί σε ποιότητα δρόμου αλλά υστερεί σε θέα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι όμορφο.

Για μία ακόμα φορά φτάνουμε στο Martigny όπου και αρχίζουν οι κόντρες στην αυτοσχέδια πίστα μας μέχρι το σαλέ μας στην Argentiere. Κουρασμένοι αλλά για ακόμα μια φορά κατενθουσιασμένοι από τις εικόνες που μαζέψαμε σήμερα, οδεύουμε για φαγητό και στη συνέχεια για νάνι.

18 Αυγούστου, Chamonix
Η σημερινή μέρα ήταν αφιερωμένη στο Σαμονί. Όχι για όλους όμως. Ο Κώστας, ο Στράτος και ο Νίκος αποφασίζουν να πάνε Γενεύη για μια δεύτερη βόλτα. Οι υπόλοιποι κατεβαίνουμε στο Σαμονί για μια τελευταία βόλτα στην πόλη. Δίνουμε ραντεβού στο σαλέ στις 17:00 για καθαριότητες. Αύριο πρέπει να το παραδώσουμε στην κατάσταση που το παραλάβαμε και όχι όπως είναι τώρα, σα να έχει σκάσει μια βόμβα ναπάλμ στη μέση. Στους πεζόδρομους του Σαμονί γίνετε χαμός. Τα μαγαζιά ασφυκτιούν από ορειβατικό και αθλητικό εξοπλισμό σε αρκετά προσιτές τιμές. Ο Θοδωρής με την Ελένη αναχωρούν για άλλη μια επίσκεψη στην αυτοσχέδια πίστα μας μέχρι το Martigny. Μάλλον προσπαθούν να βελτιώσουν λίγο το χρόνο τους.

Οι υπόλοιποι, δηλαδή εγώ, ο Στέλιος, ο Μήτσος και η Αντιγόνη συνεχίσουμε την βόλτα μας και επισκεπτόμαστε το μουσείο της πόλης. Το μουσείο είναι αφιερωμένο στην ιστορία της πόλης και των γύρω Άλπεων. Φυσικά τα πάντα είναι στα Γαλλικά και προσπαθούμε να πιάσουμε μερικές λέξεις για να καταλάβουμε βαθύτερα τι βλέπουμε.
Οι ταξιδευτές της Γενεύης επισκέπτονται μια λίμνη -στην επιστροφή τους προς Σαμονί- στα μέσα της διαδρομής. Οι λίμνες είναι κάτι σας τις Ελληνικές παραλίες για τους κατοίκους της περιοχής. Πολύ κόσμος κάνει μπάνιο και ηλιοθεραπεία. Επιστροφή στο σαλέ για φασίνα. Τα σύννεφα κάνουν παιχνίδια με τις γύρω κορυφές και εμείς κάνουμε πειράματα με τις φωτογραφικές μηχανές μας.

Ακολουθεί προσπάθεια για να φτιάξουμε fondue (Ελβετική συνταγή με λιωσμένα τυριά). Δεν είχε 100% επιτυχία αλλά τρωγόταν και αυτό φάνηκε στα πόσα δευτερόλεπτα εξαφανίστηκε. Το φοντί συνοδευόταν φυσικά από τα απαραίτητα κοψίδια. Κάνει ψιλοκρύο αλλά εμείς τρώμε στην βεράντα για να μην λερώσουμε τα καθαρισμένα.

19 Αυγούστου, Argentiere – Sondrio (χλμ: 370)
Χωρίς να ‘χουμε πιει καφέ για να μην λερώσουμε τα καθαρισμένα, 9:00 το πρωί έχουμε παραδώσει το σαλέ και κατηφορίζουμε προς Ελβετία με τελικό προορισμό μας το Sondrio της Ιταλίας. Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ στην Ελβετία λόγω φτηνότερης βενζίνης και αποχαιρετούμε την αυτοσχέδια πίστα μας φτάνοντας στο Martigny. Κινούμαστε για 50 χιλιόμετρα περίπου στο Εθνικό δίκτυο της Ελβετίας πριν στρίψουμε για να ανέβουμε σε ένα ακόμα πέρασμα, το Simplonpass. Σταματάμε αρκετά πριν την κορυφή για το πρωινό καφεδάκι μας και συνεχίζουμε μέχρι την κορυφή του Simplonpass σε υψόμετρο 2005 μέτρα.

Φοράμε τα αδιάβροχα μας καθώς έχει αρχίσει να βρέχει για τα καλά και κατηφορίζουμε για Ιταλία. Κινούμαστε σαν κότες καθώς ο δρόμος έχει αρκετή κίνηση λόγω ότι το Simplonpass είναι μία από τις βασικές οδικές αρτηρίες που ενώνουν την Ιταλία με την Ελβετία και γλιστράει αρκετά (ναι, υπάρχουν δρόμοι που γλιστράν και στην Ευρώπη). Ακολουθούμε τον SS337 για Locarno μια πανέμορφη διαδρομή που επελέγη τυχαία. Ο δρόμος είναι αρκετά στενός αλλά καλός και κινείτε μέσα σε ένα καταπράσινο φαράγγι με πετρόχτιστες γέφυρες, καταρράκτες, μία τεχνητή λίμνη με το φράγμα της και καταλήγει και πάλι στην Ελβετία. Στην Ελβετία ξαναγεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας -φτηνή βενζίνη είπαμε- και συνεχίζουμε από Εθνική οδό μέχρι το Lugano.

Περνάμε δίπλα απ’ την όμορφη λίμνη του και συνεχίζουμε προς Ιταλία και λίμνη Como. Ο δρόμος ασφυκτιεί από κίνηση. Δεν υπάρχει η δυνατότητα επιλογής εναλλακτικής διαδρομής, πράγμα που μας κάνει να μαρτυρήσουμε μέχρι να φτάσουμε στο Sondrio. Τακτοποιούμαστε στο ξενοδοχείο μας (Vittoria Hotel), μπανάκι και γρήγορη εξόρμηση στην παλαιά γραφική πόλη. Περπατάμε αρκετά μέχρι να καταλήξουμε σε μία πιτσαρία όπου τρώμε τον αγλέουρα. Μετά το φαγητό συνεχίζουμε τον περίπατο μας στην παλιά πόλη -για χώνεψη- πριν οδεύσουμε για ύπνο.

20 Αυγούστου, Sondrio – Desenzano della Garda (χλμ: 380)
Το ξακουστό Passo di Stelvio -η ψηλότερη κορυφή των Ιταλικών Άλπεων- απέχει περίπου 80 χιλιόμετρα από το ξενοδοχείο μας. Όσο περισσότερο πλησιάζουμε τόσο πληθαίνουν και οι μοτοσικλέτες που συναντάμε. Στο ανέβασμα για το Stelvio έχω χαιρετήσει πάνω από 100 μοτοσικλετιστές που κατεβαίνουν. Ούτε απομόνωση δεν προλαβαίνω να πατήσω (σσ. εκτός συνόρων ο χαιρετισμός γίνετε με το σήκωμα του χεριού και όχι αναβόσβημα φώτων). Στην κορυφή γίνετε χαμός από μοτοσικλέτες και μοτοσικλετιστές. Είναι το πιο πολυπληθέστατο πέρασμα που επισκεφτήκαμε στην βόλτα μας. Το υψόμετρο είναι 2758 μέτρα και το κρύο τσουχτερό.

Ένας Αλβανός που έχει περάσει απ’ την Ελλάδα πουλάει hot dog. Φοβερή αίσθηση να παραγγέλνεις μετά από τόσο καιρό στα Ελληνικά…. Η κορυφή φιλοξενεί και πολλά μαγαζάκια με σουβενίρ, με αρκετά έξυπνα T-Shirt και ότι άλλο βάλει ο νους σας. Ψωνίζουμε και κατηφορίζουμε σιγά-σιγά την ανατολική πλευρά του περάσματος. Ο Νίκος σταματάει για μια γρήγορη φωτογραφία. Η στέκα δεν μπαίνει καλά και το V-Strom κυλάει στην κατηφόρα πριν ξαπλώσει στην άσφαλτο, ευτυχώς με μόνη απώλεια την άκρη της μανέτας.

Βγαίνουμε autostrada και σταματάμε για βενζίνη. Βάζουμε τα mp3 player και ετοιμαζόμαστε για ένα βαρετό μουσικό ταξίδι μέχρι την Desenzano della Garda. 160 χιλιόμετρα αργότερα ή αρκετά τραγούδια αργότερα και κατά 9,80€ φτωχότεροι, αφήνουμε την autostrada και μπαίνουμε στην Desenzano della Garda και οδεύουμε για το ξενοδοχείο μας, το Hotel Europa. Χωρίς να το ξέρουμε, μάλλον έχουμε έρθει στην Μύκονο της Ιταλίας. Το θερμόμετρο είναι στους 30 βαθμούς Κελσίου, με τις καυτές ιταλίδες να το ανεβάζουν ακόμα περισσότερο.

Θολωμένοι και σαστισμένοι απ’ όλα αυτά που βλέπουμε, παίζουμε την κουτουλιά και μπαίνουμε σε ένα εστιατόριο Α’ κατηγορίας. Τρώμε και πίνουμε λιτά πριν καταλήξουμε για ύπνο.

21 Αυγούστου, Desenzano della Garda – Ancona (χλμ: 440)
Στο πρωινό ρίχνω ιδέα να πάμε στο αυτόνομο κρατίδιο του San Marino. Το ‘χα άχτι από πέρυσι που δεν μπορέσαμε να πάμε λόγω καταρρακτώδους βροχής. Η ιδέα άρεσε σε όλους και δεν αργούμε να ξεχυθούμε για ακόμα μία φορά στην βαρετή autostrada. Λίγο πριν την έξοδο για Bologna πέφτουμε πάλι σε μποτιλιάρισμα. Η λωρίδα SOS καταπατείτε και πάλι βάναυσα από τις 7 μοτοσικλέτες της παρέας μας για καμιά 20αριά χιλιόμετρα. Στο ύψος του Ρίμινι βγαίνουμε από autostada για να διανύσουμε τα τελευταία 25 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν απ’ το «βράχο». Το ιστορικό κάστρο με τα εμπορικά μαγαζιά είναι το σημείο που επισκέπτονται όλοι οι τουρίστες. Έτσι κάνουμε και εμείς, χαζολογώντας πότε τη θέα και πότε τα μαγαζιά.

Έχει αρκετά φτηνά πράγματα, καθώς τα πάντα είναι αφορολόγητα, αλλά λίγα είναι αυτά που πραγματικά αξίζει να αγοράσεις. Για όσους ενδιαφέρονται έχει καταπληκτικές τιμές σε σπαθιά, μαχαίρια, σουγιάδες καθώς και σε ξυλόγλυπτα διακοσμητικά. Γύρω στις 17:30 αναχωρούμε για τα διανύσουμε τα τελευταία 100 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν απ’ την Ancona. 1:30 ώρα αργότερα παρκάρουμε έξω από το check in.

Τσεκάρουμε εισιτήρια και επιβιβαζόμαστε στο άδειο καράβι. Τακτοποιούμαστε και αράζουμε σε κάποια γωνιά κάνοντας απολογισμό της εκδρομής μας. Συζητάμε το τι μας άρεσε και τι όχι, τι θα θέλαμε να κάνουμε που δεν κάναμε, τι πρέπει να προσέξουμε στην επόμενη μας εξόρμηση κτλπ. Είναι ένας τρόπος να βελτιωνόμαστε κάθε χρονιά. Μ’ αυτά και μ’ αυτά η ώρα περνάει και τραβάμε όλοι στις κουκέτες μας για ύπνο.

22 Αυγούστου, Πάτρα – Αθήνα (χλμ: 215)
Ξεραινόμαστε στον ύπνο μέχρι της 10:30 το πρωί. Ακολουθεί mundobasket Ελλάδα-Αυστραλία. Η Εθνική κερδίζει με ένα καλάθι διαφορά στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Στο καράβι γίνετε ο χαμός. Εθνική Ελλάδος γεια σου.
Το καράβι δένει γύρω στις 16:00 και εμείς αναχωρούμε άμεσα για Πειραιά, σαν τις κότες βέβαια. Η υπερβολική ζέστη με κοιμίζει πάνω στην μοτοσικλέτα αλλά κάτι λάδια στην στροφή για Σχιστό φροντίζουν να με ξυπνήσουν. Ευτυχώς χωρίς να βρεθώ φαρδύς πλατύς στην άσφαλτο. Επιβίβαση στο κατάμεστο καράβι για Χανιά και προσπάθεια για επιστροφή στην πραγματικότητα.

23 Αυγούστου, Χανιά
Στην πρωινή καθιερωμένη μπουγάτσα είμαστε όλοι αμίλητοι. Κοιτάζω τα πρόσωπα όλων. Ένα παγωμένο χαμόγελο και ένα απλανές βλέμμα που μάλλον προσπαθεί να κάνει ένα flash back σε αυτά που περάσαμε και σε όλα αυτά τα υπέροχα τοπία που είδαμε. Περάσαμε υπέροχα αλλά πάντα θες και άλλο……

Επίλογος
Όταν άρχισα να γράφω αυτές τις γραμμές, συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα με λόγια να περιγράψω τα πανέμορφα τοπία των Άλπεων. Όση προσπάθεια κι αν έκανα, δεν μπόρεσα να μεταφέρω τις εικόνες που έχω στο μυαλό μου σε χαρτί. Ελπίζω το πλούσιο φωτογραφικό υλικό να καλύψει αυτή την αδυναμία του λόγου μου και να σας πει ότι εγώ δεν μπόρεσα να γράψω…..

Χιλιόμετρα – Κατανάλωση – Στατιστικά
Η κατανάλωση δεν είναι 100% αντιπροσωπευτική, καθώς πρέπει να υπολογιστεί ότι το Fazer και το μαύρο V-Strom ήταν διπλοί, το μπλε V-Strom ήταν του φωτογράφου ο οποίος συχνά έμενε πίσω για φωτογραφίες και μετά πλακωνόταν για να μας φτάσει και το ασημί V-Strom έσβηνε στις κατηφόρες μήπως και καταφέρει να βγει πρωταθλητής στην κατανάλωση. Το αναβόσβημα αυτό του κόστισε μια μπαταρία -ευτυχώς τον άφησε όταν επιστρέψαμε- και κανονικά θα έπρεπε να προσθέσουμε το κόστος της στην κατανάλωση

Μοτοσικλέτα Χιλιόμετρα Λίτρα Λίτρα/100 χιλ.
TDM 900 3698 169,95 4,595727
V-Storm 650 ασημί 3857 177,94 4,61343
GS 1200 3845 193,00 5,019506
V-Storm 650 μπλε 3747 190,33 5,07953
V-Storm 650 μαύρο 3561 197,35 5,541983
Adventure 990 3705 206,53 5,574359
Fazer 1000 3736 231,59 6,198876

Τα παρακάτω στατιστικά είναι παρμένα απ’ το navigator, το οποίο φιλοξενούταν στο τιμόνι του TDM. Γενικά αντιπροσωπεύουν όλα τα μηχανάκια, εκτός τα χιλιόμετρα που διανύσαμε -τα ακριβή χιλιόμετρα κάθε μοτοσικλέτας φιλοξενούνται στον προηγούμενο πίνακα- και την μέγιστη τελική ταχύτητα η οποία ελάχιστα επηρεάζει την μέση ωριαία.

Χιλιόμετρα που διανύσαμε: 3698
Μέση ωριαία: 69,3
Γενική μέση ωριαία: 50,3 (υπολογίζει και τον χρόνο που είμαστε σε στάση)
Μέγιστη ταχύτητα: 194 (του TDM)
Ώρες πάνω στη μοτοσικλέτα: 71:09 (γενικό σύνολο, ασχέτως αν εμείς κάναμε στάση ή είμαστε σταματημένοι σε κάποιο φανάρι)
Οδηγικές ώρες: 51:40 (όσες ώρες κινούταν η μοτοσικλέτα)
Εν στάση: 19:28 (όσες ώρες δεν κινούταν η μοτοσικλέτα)

Ξενοδοχεία
Παρακάτω παραθέτω μερικές πληροφορίες και εντυπώσεις από τα ξενοδοχεία που διαμείναμε. Ίσως να φανούν χρήσιμες σε κάποιους που θελήσουν να περάσουν απ’ τα μέρη που περάσαμε. Όσο αναφορά τις τιμές, δεν τις αναφέρουμε διότι αυτές συνήθως αλλάζουν από χρόνο σε χρόνο. Απλός αναφέρουμε πως μας φάνηκε η τιμή του ξενοδοχείου σε σχέση με αυτά που μας παρείχε και σε σχέση με τα υπόλοιπα ξενοδοχεία την σεζόν που ταξιδέψαμε.

Grand Hotel Guinigi, Lucca, Italy
Δωμάτια: Άριστα, ευρύχωρα με όλες τις ανέσεις
Τοποθεσία: Σούπερ, 1 χιλιόμετρο περίπου μακριά απ’ την παλιά πόλη
Πρωινό: Πολύ καλό, πλούσιος μπουφές
Πάρκινγκ: Ναι αλλά σε εξωτερικό χώρο
Τιμή: Καλή
Παρατηρήσεις: -

Everest Chalet, Argentiere, France
Δωμάτια: Πολύ καλά. Τα 2 τρίκλινα δωμάτια είναι σε στυλ σοφίτας και έχουν χαμηλό ταβάνι. Όποιος κοιμάται εκεί δεν γλιτώνει την κουτουλιά.
Τοποθεσία: Τέλεια. Ήσυχη τοποθεσία και το χωριουδάκι σου παρείχε ότι χρειαζόσουν.
Πρωινό: Ας είναι καλά ο μάγειρας μας
Πάρκινγκ: Ναι στο υπόγειο του σαλέ
Τιμή: Άριστη
Παρατηρήσεις: -

Vittoria Hotel, Sondrio, Italy
Δωμάτια: Πολύ καλά.
Τοποθεσία: Πολύ καλή, 1,5 χιλιόμετρο μακριά απ’ την παλιά πόλη.
Πρωινό: Λιτό αλλά καλό
Πάρκινγκ: Ναι σε υπόγειο, 50 μέτρα μακριά από το ξενοδοχείο.
Τιμή: Τσιμπιμένη
Παρατηρήσεις: Η πόλη του Sondrio δεν είναι τίποτα το εντυπωσιακό. Εμείς την επιλέξαμε επειδή ήταν κοντά στο Passo di Stelvio (80 χλμ)

Hotel Europa, Desenzano della Garda, Italy
Δωμάτια: Kαλά
Τοποθεσία: Άριστη, 2 τετράγωνα μακριά απ’ το πεζόδρομο και δίπλα στη λίμνη.
Πρωινό: Μέτριο
Πάρκινγκ: Ναι, υπαίθριο στην πίσω πλευρά του ξενοδοχείου.
Τιμή: Τσιμπιμένη
Παρατηρήσεις: Η Desenzano della Garda και γενικά οι πόλεις στις λίμνες Garda και Como τις Ιταλίας είναι ακριβές και σε διαμονή και σε φαγητό. Ο λόγος είναι ότι οι λίμνες της Ιταλίας είναι κάτι σαν τα δικά μας παραθαλάσσια ακριβά θέρετρα.

Κοστολόγιο
Το μεγαλύτερο συνήθως «κόλλημα» για μια εκδρομή εκτός συνόρων είναι το οικονομικό. Κατά τη δική μου άποψη και όπως θα δείτε στον παρακάτω πίνακα το κόστος είναι πολύ μικρότερο από ότι ο καθένας φαντάζετε. Ο προϋπολογισμός της εκδρομής -όπως προανέφερα- ήταν 1500€ ανά άτομο, στον οποίο πέσαμε μέσα. Στο παρακάτω πίνακα αναφέρω τα απαραίτητα έξοδα για να γίνει μια παρόμοια εκδρομή (δεν αναφέρω έξοδα για αναμνηστικά, δωράκια κτλπ καθώς δεν θεωρούνται απαραίτητα):
Ακτοπλοϊκά εισιτήρια (Χανιά – Πειραιάς – Χανιά & Πάρτα – Αγκώνα – Πάτρα) 318,59
Grand Hotel Guinigi (1 βράδυ) 37,00
Everest Chalet (1 βδομάδα) 195,55
Vittoria Hotel (1 βράδυ) 50,00
Europa Hotel (1 βράδυ) 46,00
Βενζίνες 224,22
Διόδια 127,89
Φαγητό 220,00
Διάφορα (Τελεφερίκ, μουσείο) 58,00
Σύνολο 1337,25 euro

Σχέδιο: Ο γύρος της Κρήτης Πρωταγωνιστούν: Στέλιος Οικονομάκης, Γιώργος Καλαντζάκης, Νίκος Αγγελάκης Guest Star: Αλέξης Μπολάνης, Γιάννης Κουκουνάκης

Πρώτον υπήρχαν πολλοί χωματόδρομοι που δεν ξέραμε κατ’ πόσο ήταν βατοί απ’ τις μοτοσικλέτες μας (2 Fazer 600 και 1 TDM 900). Το δεύτερο μας κόλλημα άκουγε στο όνομα Αστερούσια όρη. Δεν υπάρχει ούτε ένας δρόμος τις ανθρωπιάς να διασχίζει την νότια πλευρά των Αστερούσιων. Αυτό το επιβεβαίωσε και ο φίλος του Στέλιου Νίκος που πρόσφατα είχε περάσει από όλα αυτά τα μέρη. Το τρίτο κόλλημα ακούει στο όνομα Λευκά όρη.

Μόνο το Ε4 περνάει απ’ την νότια τους πλευρά. Εκεί είχαμε 2 επιλογές. Καραβάκι από Χώρα Σφακίων για Σούγια ή να κυκλώσουμε τα Λευκά όρη απ’ την βορινή τους πλευρά. Προτιμήσαμε τη δεύτερη επιλογή, λόγω ότι δεν θέλαμε να μπλέξουμε με τα ωράρια των δρομολογίων. Ανοίξαμε και ξανανοίξαμε αρκετές φορές τους χάρτες μας και τα βιβλία μας, μέχρι να καταλήξουμε -περίπου- στην διαδρομή που θα ακολουθήσουμε. Υπήρχαν ακόμα αρκετά «μελανά» σημεία, αλλά όπως λένε στο χωριό μου: «ρωτώντας πας στην πόλη». Το προκαθορισμένο ραντεβού μας ήταν Παρασκευή 19 Οκτωβρίου και ώρα 15:30, στην πλατεία Δικαστηρίων. Εχθροί μας ο καιρός και η απεργία των βυτιοφόρων. Σύμμαχος μας μόνο η θέληση μας.  Κάτι έκτακτα όμως επαγγελματικά καθήκοντα μας καθυστερούν για λίγο με αποτέλεσμα να αναχωρήσουμε στις 16:20. Μαζί μας ξεκίνησε και ο Αλέξης ο οποίος είχε δηλώσει πως θα αποχωρούσε λόγω ανωτέρας βίας κάποια στιγμή την επόμενη ημέρα. Πορεία δυτικά λοιπόν και αφού περνάμε από το γραφικό κομμάτι Καλάμι, Καλύβες Κόκκινο Χωριό, Κεφαλά, Γεωργιούπολη, (τα οποία και γνωρίζουμε πολύ καλά) συνεχίζουμε από εθνική οδό μέχρι και τα Μάλια.

Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας πριν αφήσουμε την εθνική οδό και κατευθυνόμαστε προς Μιλάτο ενώ οι πρώτες ακτίνες του ήλιου είχαν αρχίσει να κρύβονται πίσω από τη γη. Έχει ήδη σουρουπώσει και εμείς κατευθυνόμαστε προς Κουρούνες. Προσπαθούμε τουλάχιστον γιατί δεν μπορούμε να βρούμε με τίποτε τη διασταύρωση με αποτέλεσμα να περιφερόμαστε σαν σκιές σε χαμένα μονοπάτια και σκοτεινούς δρόμους. Αποτυγχάνουμε δις, με την 1η φορά να βγαίνουμε εθνική οδό και την δεύτερη σε μια -τρομακτική για την περίσταση- στάνη, αλλά επιτυγχάνουμε με την 3η μας προσπάθεια.

Ακολουθούμε μια πολύ όμορφη διαδρομή αλλά με κακή ποιότητα ασφάλτου σε κάποια σημεία, όπου υποθέτουμε ότι πρέπει να έχει τρομερή θέα καθώς δεν βλέπουμε την τύφλα μας, για να καταλήξουμε γύρω στις 21:00 στην Ελούντα. Μια μικρή στάση στην κοσμοπολίτικη Ελούντα για χαλάρωμα και για να τσιμπήσουμε κάτι. Στην Ελούντα η ατμόσφαιρα ήταν μοναδική. Σε αυτό συνετέλεσε και ο λίγος τουρισμός (που είχε απομείνει) αλλά και η εκπληκτική βραδιά. Καθαρός ουρανός και εμείς να καθόμαστε στα παγκάκια του γραφικού λιμανιού τρώγοντας κρέπες και τοστάκια χωρίς να χάνουμε βέβαια ευκαιρία για γέλια και πειράγματα μεταξύ μας. Σε αυτό το σημείο όμως, και αφού είχαμε τελειώσει το μίνι φαγοπότι μας χτύπησε απότομα η κούραση. Κοιταζόμαστε όλοι μεταξύ μας και ξάφνου ακούγεται ο Στέλιος: «Έχουμε ακόμα δρόμο μέχρι το Βάι. Πρέπει να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε».

Το προσχέδιο είχε κανονιστεί για πρώτη διανυκτέρευση οπωσδήποτε στο Φοινικόδασος. Σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύαμε να βγούμε εντελώς εκτός χρονοδιαγράμματος και να μην προλάβουμε να ολοκληρώσουμε τον γύρο μέχρι την Κυριακή το βράδυ. Ακολούθησε μία μικρή σύσκεψη, όπου αποφασίστηκε ομόφωνα, πάση θυσία να συνεχίσουμε μέχρι το Φοινικόδασος. Ως δια μαγείας η κούραση εξαφανίζετε με το που καβαλάμε τις μοτοσικλέτες μας.

Πορεία προς Σητεία με οδηγό σε αυτό το κομμάτι του δρόμου τον Αλέξη. Για αδιευκρίνιστο λόγο ο Αλέξης κόλλησε πίσω από Ι.Χ. που προχωρούσαν με εγκληματικά χαμηλή ταχύτητα.Ο Γιώργος δεν άντεχε. Κατεβάζει ταχύτητα, ανάβει φλας και προσπερνάει τους πάντες. Οι υπόλοιποι αποδεχτήκαμε την κίνηση του σαν σανίδα σωτηρίας μιας και ο αργός ρυθμός σε συνδυασμό με την κούραση θα μπορούσε να αποβεί μοιραίος. Ο δρόμος απαράδεκτος.

Τα χιλιόμετρα βασανιστικά. Τα μαλακά μας μόρια έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται. Η Σητεία διακρίνετε στο βάθος και εμείς πανηγυρίζουμε που τέλειωσε το οδιγικό μας μαρτύριο. Ο σημερινός μας προορισμός, το Βάι, βρίσκετε 30 περίπου χιλιόμετρα μακριά μας. Φτάνουμε στις 23:45 και 5 λεπτά αργότερα έχουμε ήδη στήσει τις σκηνές μας. Ξαφνικά, ακούγεται ο Νίκος με φωνή σπαρακτική:

«Πεινάαωωωω, τι θα φάμε;». Απαντάει ο Στέλιος: «Να φας; Μα αφού έφαγες στην Ελούντα» Νίκος: «Μα είστε σοβαροί ρε παιδιά; Εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ έτσι. Πρέπει να φάω». Στέλιος: «Μα δεν έχει τίποτα εδώ κοντά» Νίκος: «Είδα μια ταβέρνα όπως ερχόμασταν πολύ κοντά» Στέλιος: «Είσαι τρελός; Σπίτι ήταν. Πήγαινε κι άμα φας να με….»

Μ’ αυτά και μ’ αυτά ξεφορτώνει ο Νίκος τη μηχανή, καβαλάει, παίρνει παρέα και τον Αλέξη (με το έτσι θέλω ουσιαστικά) και ξεκινάνε για αναζήτηση τροφής μέσα στο άγριο σκοτάδι και την απόλυτη ερημιά. Δεν πέρασε πολύ ώρα και ο Νίκος επέστρεψε με άδεια χέρια και άδειο στομάχι για να συνεχίσει να παραπονιέται μέχρι που τον πήρε ο λυτρωτικός ύπνος. Η νύχτα κατά τ’ άλλα ήταν μαγική. Φανταστείτε να βρίσκεστε σε ένα περιβάλλον όπου θυμίζει τροπικό παράδεισο. Κατασκηνώσαμε κάτω από τεράστιους φοίνικες με μουσική υπόκρουση τον απαλό παφλασμό της θάλασσας και το σφύριγμα του απαλού αέρα.

Μπαίνουμε στις σκηνές όπου ετοιμαζόμαστε για ύπνο όταν άρχισε ο Αλέξης τα τρελά του: «Παιδιά, είναι κανά ζωύφιο έξω; Κάτι χτυπάει τη σκηνή» για να του απαντήσουμε όλοι οι υπόλοιποι με μια φωνή: «Ο αέρας είναι Αλέξη, κοιμήσου αντράκι μου». Αυτό το βιολί συνέχισε για περίπου 15 λεπτά ανά τακτά χρονικά διαστήματα ώσπου κατάλαβε ότι όλες οι προσπάθειες του θα ήταν απολύτως μάταιες.

Αν εξαιρέσουμε τις περιστασιακές επισκέψεις από μικρό-κάγκουρες Ι.Χήδες της περιοχής κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια εκτός από τον άγρυπνο Στέλιο όπου σε κάθε επίσκεψη αυτοκινήτου πεταγόταν όρθιος και τέντωνε τα αυτιά του. Ο καλύτερος από όλους μας ήταν ο Γιώργος ο οποίος φρόντισε να έχει προμηθευτεί με ένα καλό σετ ωτοασπίδες. Το ξημέρωμα ήταν μαγευτικό. Πρώτος σηκώνεται ο τσιλιαδόρος Στέλιος ο οποίος ξεκίνησε να τραβάει φωτογραφίες σαν τρελός. Ο Νίκος, ακούγοντας το «κλικ» της φωτογραφικής μηχανής (και αφού είχε εξοπλιστεί προσφάτως με μία DSLR) πετάγεται από το sleeping bag σαν τρελός και τρέχει μαζί με τη φωτογραφική μηχανή προς τη θάλασσα. Ξεκινάει ένα κρεσέντο φωτογραφικών λήψεων.

Τα υπέροχα χρώματα του ουρανού μας κρατούν στην παραλία πάνω από μία ώρα. Οι φωτογραφικές μας μηχανές δουλεύουν κατά ριπάς, προσπαθώντας μάταια να πιάσουν κάτι απ’ την απερίγραπτη ομορφιά. Κάποιοι λένε ότι μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Εμείς συμπληρώνουμε ότι ένα τέτοιο ξημέρωμα ισούται με 1000 φωτογραφίες… Η όρεξη για οδήγηση έχει ανέβει κατακόρυφα. Το πλάνο για την 2η ημέρα είναι ακόμα πιο δύσκολο από αυτό της πρώτης. Πρέπει να καλύψουμε αρκετά χιλιόμετρα, ορισμένα από αυτά σε χωματόδρομο και δύσκολους δρόμους με σκοπό να φτάσουμε μέχρι το Ροδάκινο. Ο ουρανός έχει αρχίσει να μαζεύει τα πρώτα σύννεφα με απειλητικό ρυθμό και γνωρίζουμε ότι ο καιρός δεν πρόκειται να μας κάνει τη χάρη. Ξεκινάμε αργά (αφού έπιασε αμόκ τον Αλέξη και άρχισε να καθαρίζει την μηχανή με χαρτομάντιλα -χωρίς να έχει φανταστεί τι τον περιμένει-) αλλά σταθερά. Λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Βάι, φτάνουμε στο πιο βορειοανατολικό άκρο του νησιού, στο ακρωτήριο Σίδερο. Η θεά εκπληκτική. Ουσιαστικά βρισκόμαστε περικυκλωμένοι από παράλληλες παραλίες. Το τοπίο ήταν ξερό και αυτό μας δημιούργησε μια αίσθηση γαλήνης και ηρεμίας. Δεν μπορούμε όμως να φτάσουμε στο βορειότερο άκρο του το οποίο γνωρίζουμε ότι είναι πανέμορφο. Η βάση του Πολεμικού Ναυτικού που υπάρχει εκεί μπλοκάρει τα σχέδια μας. Πορεία νότια λοιπόν προς Ξερόκαμπο με ενδιάμεση στάση στη μαγευτική Κάτω Ζάκρο για πρωινό. Σταματάμε σε μία από τις ταβέρνες όπου και γνωριζόμαστε με τον πολύ φιλικό και συμπαθητικό ιδιοκτήτη της και την σύζυγό του. Συζητάμε για ταξίδια στο εξωτερικό μιας και απ’ ότι φαίνεται ο φίλος μας έχει ταξιδέψει αρκετά και μετά μας ετοιμάζει τέσσερις παχιές-παχιές και καλό περιποιημένες ομελέτες σπέσιαλ! Ο Νίκος, ο οποίος δεν είχε ξεχάσει την χθεσινή του πείνα έπεσε με τα μούτρα. Στην αρχή έβγαζε φωτογραφίες τις ομελέτες μιας και του φαινόταν ό,τι ωραιότερο είχε δει στην ζωή του. Και μετά…την έφαγε όπως βέβαια έκαναν και οι υπόλοιποι. Ο πρόσφατα ασφαλτοστρωμένος δρόμος που ενώνει την Ζάκρο με τον Ξερόκαμπο μας γλιτώνει από την πρώτη μας υπολογισμένη εντουράδα. Ο δρόμος, καινούργιος και εκπληκτικής πρόσφυσης και χάραξης. Το νοτιοανατολικότερο άκρο της Κρήτης και αυτό μαγευτικό. Κάτασπρη άμμος, παρθένα παραλία και στο βάθος τα νησιά Καβάλοι. Η ορεινή διαδρομή που ενώνει τον Ξερόκαμπο με τον Γουδουρά μας χαρίζει όμορφα τοπία με αποτέλεσμα να σταματάμε σαν τους χαζούς τραβώντας ασταμάτητα φωτογραφίες. Τα πρώτα μαύρα σύννεφα…άρχισαν να φαίνονται στον ορίζοντα. Συνεχίζουμε παραλιακά. Πανέμορφες ερημικές παραλίες μας κάνουν παρέα μέχρι το χωριό Ανάληψη. Το κεφάλι μας αρνείται πεισματικά να κοιτάξει προς την στεριά. Το άναρχο τσιμέντο και τα πολλά θερμοκήπια καταστρέφουν ότι η φύση δημιούργησε. Η συνέχεια ακόμα χειρότερη. Δρόμοι σαπούνια και τσιμέντο με τα μπούνια μας αφήνουν παντελώς αδιάφορους μέχρι το χωριό Μύρτος όπου πραγματοποιείται η επόμενη στάση για τσιγάρο και νερό. Ο Νίκος αποφασίζει να θέσει σε λειτουργία το σύστημα καταγραφής βίντεο που έχει τοποθετήσει στη μηχανή του αλλά αυτό αρνείται πεισματικά να λειτουργήσει. Ο λόγος; Καμένη ασφάλεια του συστήματος. Ξεκινάει ένα τρελό οδοιπορικό καλύπτοντας όλο το χωριό προς αναζήτηση μίας αναθεματισμένης ασφάλειας αλλά μάταια. Τελικά αποφασίζουμε να τυλίξουμε την καμένη ασφάλεια με αλουμινόχαρτο κι ότι γίνει. Το πείραμα πετυχαίνει προς στιγμήν.

Η κάμερα δουλεύει και η καταγραφή φαίνεται ότι θα συνεχιστεί κανονικά. Ξαφνικά όμως η εικόνα χάνεται. Το καμεράκι καίγεται και η συνέχεια είναι ακατάλληλη για ανήλικους… Ας συνεχίζουμε όμως με το εκδρομικό μας. Όταν σχεδιάζαμε την διαδρομή κολλήσαμε ακριβώς σε αυτό το σημείο γιατί δεν ξέραμε πια κομμάτια ήταν ασφάλτινα και ποιοι χωματόδρομοι ήταν βατοί. Ρωτάμε ένα χωρικό και παίρνουμε την κατάλληλη πληροφορία.

Ο δρόμος είναι βατός μέχρι Τσούτσουρο με λίγα χωμάτινα κομμάτια. Τα Λασηθιώτικα όρη που απλώνονται από πάνω μας θυμίζουν έντονα τοπίο βγαλμένο από ταινίες του Φαρ Ουέστ. Εντυπωσιακά μοναστήρια αιωρούνται πάνω στα απόκρημνα βουνά, ανάμεσα από γραφικές παραλίες και τουριστικά χωριουδάκια. Ο χωματόδρομος αρχίζει μαζί με την βροχή. Μπορεί να βρεχόμαστε αλλά δεν σκονιζόμαστε. Ήρθε η ώρα των αδιάβροχων μιας και είχε αρχίσει να ανεβάζει ρυθμό η βροχόπτωση. Μετά από 10-15 βασανιστικά λεπτά μέχρι να βάλουμε τα αδιάβροχα σετ και γκέτες ο νόμος του Μέρφυ επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά και η βροχή κοπάζει τόσο πολύ που ποια πέφτουν μόνο λίγες ψιχάλες. Αποφασίζουμε να μην βγάλουμε τα αδιάβροχα μιας και θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι θα συναντήσουμε μπόρα. Ο «αγώνας» έχει κριθεί βρόχινος. Τα χρώματα του ουρανού μοναδικά… σαν να βγήκαν από κάποιο πίνακα ζωγραφικής… Φτάνοντας Τσούτσουρο η βροχή σταματάει. Φυσάει όμως υπερβολικά και εμείς έχουμε μπροστά μας το εμπόδιο που ακούει στο όνομα Αστερούσια όρη. Ξαναρωτάμε για το τι μας περιμένει στη συνέχεια. – Μπάρμπα, είναι δυνατό να τραβήξουμε από παέ μέχρι Λέντα; Η απάντηση ήταν αρνητική, απάντηση όμως που την περιμέναμε. Η εναλλακτική μας ήταν να διασχίσουμε τα Αστερούσια από την βορινή τους πλευρά.

Ο Αλέξης μας χαιρετά. Όπως προανεφέραμε έπρεπε να επιστρέψει Χανιά. Οι υπόλοιποι συνεχίζουμε ακολουθώντας την καταπληκτική διαδρομή -έστω και υπό βροχής- από Τσούτσουρο προς Κάτω Καστελιανά.

Από εκεί η ρότα μας τραβάει δυτικά μέχρι Μάταλα, με δεκάδες γραφικά χωριουδάκια να μας κάνουν παρέα. Στην πλατεία του χωριού Απεσωκάρι συναντάμε ένα αντιαεροπορικό του 2ου παγκοσμίου πολέμου όπου και σταματάμε για φωτογραφίες.

Το σούρουπο μας πιάνει στην Αγία Γαλήνη όπου ακούστηκαν οι πρώτες φωνές διαμαρτυρίας από τον Νίκο ο οποίος ζητούσε να παρακάμψουμε το σχέδιο και να διανυκτερεύσουμε εκεί. Τελικά επικράτησε η φωνή της λογικής (στην συγκεκριμένη περίπτωση αυτή ήταν η φωνή του Γιώργου) και συνεχίσαμε ακάθεκτοι.

Το ψιλόβροχο και η ομίχλη μας συντροφεύουν στην πορεία μας για Άγιο Παύλο. Η ομίχλη ήταν τόσο πυκνή που ο ρυθμός οδήγησης έπεσε στο ελάχιστο ενώ τα βατράχια έκαναν πάρτι πάνω στην άσφαλτο. Το νέο οδικό κομμάτι που ενώνει τον Άγιο Παύλο με την Αγία Φωτεινή μας γλιτώνει από πολλά χιλιόμετρα. Ξέρουμε πως υπάρχει ένας βατός χωματόδρομος που οδηγεί στην Πρέβελη αλλά δεν ξέρουμε από που ξεκινά.

Ακολουθούμε ένα στην τύχη ο οποίος γρήγορα γίνετε τσιμέντο και σύντομα άσφαλτος. Από το χωριό Δρυμίσκος βλέπουμε μια πινακίδα Πρέβελη. Την ακολουθούμε και σύντομα ξαναβρισκόμαστε ξανά σε χώμα. Δέκα χιλιόμετρα νυκτερινής εντουράδας φροντίζουν να μας κρατήσουν ξύπνιους για τα καλά. Ακολουθεί ένα απίστευτο κοντράστ συναισθημάτων.

Πλησιάζοντας το Ενετικό γεφύρι λίγο πιο πάνω απ’ την Πρέβελη, πανηγυρίζουμε που βλέπουμε άσφαλτο κορνάροντας και φωνάζοντας σαν παιδιά αλλά ταυτόχρονα συνειδητοποιούμε πως ο φουσκωμένος και ορμητικός ποταμός έχει πλημμυρίσει τον δρόμο που τον διασχίζει προσγειώνοντας μας απότομα. Η διάβαση του αδύνατη. Ανάμικτα τα συναισθήματα και πολλές οι σκέψεις: «Σταματάμε εδώ και κατασκηνώνουμε δίπλα στον ποταμό με κίνδυνο να ξυπνήσουμε με ρευματικά; Επιστρέφουμε πίσω περνώντας από τα δέκα εκείνα (ανηφορικά όμως αυτή τη φορά) χωμάτινα χιλιόμετρα επιλέγοντας την πιο μακρινή διαδρομή; Ή περνάμε πάνω από την γέφυρα;» Χωρίς δεύτερη σκέψη αποφασίζουμε την τρίτη επιλογή.

Η διάσχιση της φαίνεται δύσκολη. Αποφασίζουμε να κατέβουμε από τις μοτοσικλέτες και να την περάσουμε ένας-ένας ενώ οι υπόλοιποι από πίσω θα κρατάνε την ουρά της μηχανής για να μην γλιστρήσει. Ο Στέλιος όμως πετάγεται σαν αετός και αποφασίζει -για αδιευκρίνιστο λόγο- να την περάσει μόνος. Στην κορυφή της γέφυρας γλιστράει το μπροστά, γλιστράει το πίσω, γλιστράει ολόκληρος, γλιστράει και η ψυχή μας βλέποντας τον να τον παίρνει πίσω η μηχανή και να οδεύει προς το τρεχούμενο και γάργαρο νερό.

Ο Γιώργος εκείνη την στιγμή μιλούσε με τον Αλέξη ο οποίος φώναζε και ωρυόταν για την καταρρακτώδη βροχή που συνάντησε σε όλη την διαδρομή από Ηράκλειο προς Χανιά. Ο Νίκος φωνάζει στον Γιώργο να κλείσει τον Αλέξη να αφήσει ό,τι κάνει και να τρέξει για βοήθεια προς τον Στέλιο. Πεταγόμαστε από τις μηχανές και βοηθάμε τον Στέλιο να περάσει πρώτος την γέφυρα. Αφού ο Στέλιος έκανε την πρώτη αναγνωριστική διάβαση της γέφυρας ο δρόμος για τους Νίκο και Γιώργο «ήταν ανοικτός» περνώντας με λιγότερη δυσκολία.

Τα γλιστρήματα πολλά μιας και η γέφυρα είναι από χοντρά βότσαλα και επ ουδενί κατάλληλη για διάβαση οχημάτων (ουσιαστικά και άνθρωπος να περνούσε θα γλιστρούσε από αυτό το πράγμα). Μετά από συντονισμένες προσπάθειες και λουσμένοι από ιδρώτα καταφέρνουμε να βρεθούμε στην απέναντι όχθη μετά από περίπου είκοσι μαρτυρικά λεπτά και έντονους πανηγυρισμούς (και δύο burn out). Προορισμός μας ο Πλακιάς, λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω. Φτάνουμε γύρω στις 21:00 κλείνοντας δωδεκάωρο στον δρόμο.

Ο παλιόκαιρος σε συνδυασμό με τη δυσοσμία μας, μας οδηγεί στο να ψάξουμε ξενοδοχείο για διανυκτέρευση. Βρίσκουμε εύκολα στην τιμήν των 55€ (και για τους τρεις) με πρωινό και φροντίζουμε να τακτοποιηθούμε τάχιστα. Μετά δυσκολίας -λόγω κούρασης- καταφέρνουμε να γεμίσουμε τα στομάχια μας πριν προσπαθήσουμε να βολευτούμε στα πιο άβολα στρώματα που έχουμε ξαπλώσει ποτέ στη ζωή μας. Η κούραση μας υπερνικά χαλαρά τα άβολα στρώματα και δεν αργούμε να λιώσουμε στον ύπνο.

Η επόμενη μέρα ξημερώνει ηλιόλουστη διαψεύδοντας όλα τα προγνωστικά της ΕΜΥ που μιλούσε για ακραία καιρικά φαινόμενα. Γρήγορο πρωινό από πλούσιο μπουφέ και άμεση αναχώρηση. Δεν ξέρω πόσο δυνατή ήταν η χτεσινή βροχή, αλλά η κατάσταση στο οδικό μας δίκτυο είναι απαράδεκτη. Η χτεσινοβραδινή εντουράδα ήταν πιο ήπια… Καταφέρνουμε να επιζήσουμε αποφεύγοντας πέτρες, χώματα, λάσπες και κινούμενα πρόβατα και σαν γνήσιες «περιπλανούμενες σκιές» -δροσουλίτες- σταματάμε μπροστά απ’ το κάστρο του Φραγκοκάστελου για φωτογραφίες.

Φτάνοντας στην Χώρα Σφακίων βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμη αδιαπέραστο εμπόδιο που ακούει στο όνομα Λευκά όρη. Δεν υπάρχει δρόμος να διασχίζει τη νότια του πλευρά εκτός από το μονοπάτι Ε4 όπως προανέφερα. Τραβάμε λοιπόν για να τα κυκλώσουμε από την βορινή τους πλευρά και να κατεβούμε στο ύψος της Σούγιας.

Aνηφορίζουμε από την όμορφη στριφτερή διαδρομή αρχικά προς Βρύσες όπου και μας περιμένει ο Γιάννης. Παρέα λοιπόν με τον Γιάννη (ο οποίος και μας ακολούθησε μέχρι το τέλος της διαδρομής) συνεχίζουμε από μια αργή διαδρομή όπου περνάει από τα χωριά Νίπος, Βαφές, Τζιτζιφές, Φρες, Πεμόνια με απολαυστική θέα του κρητικού πελάγους. Συνεχίζουμε προς Παϊδοχώρι, Ραμνή, Πλατυβόλα, Θέρισο απολαμβάνοντας καταπληκτικά στροφιλίκια. Καταπληκτικά μεν, επικίνδυνα δεν. Οποιαδήποτε έξοδο σε στροφή καταλήγει σε γκρεμό… Μεγάλη προσοχή πρέπει να δώσετε και στα αδέσποτα κοπάδια με πρόβατα και στο δέντρο…

Έχετε πέσει ποτέ με την μοτοσικλέτα σας απ’ τα γέλια; Ο Στέλιος τα κατάφερε… Τον έπιασαν σπαστικά γέλια όταν ήρθε μούρη με μούρη με το παραπάνω δέντρο της φωτογραφίας και ενώ το απέφυγε δεν πρόσεξε πως η άσφαλτος ήταν υπερβολικά κατηφορική με αποτέλεσμα το πόδι του να πατήσει αέρα. Ευτυχώς κατάφερε να κρατήσει την μηχανή για αρκετή ώρα αφήνοντας την απλά να ακουμπήσει στο σωτήριο μανιτάρι. Λίγο πριν το Θέρισο στρίβουμε για Ζούρβα και από εκεί τραβάμε για Μεσκλά. Αν κάποιος μπορούσε να βαθμολογήσει τις επικίνδυνες διαδρομές στην Κρήτη αυτή θα έπαιρνε με διαφορά το 1ο βραβείο. Οι πεινασμένοι οδηγοί των αυτοκινήτων, καταβροχθίζουν για μεζέ μοτοσικλετιστές, πριν σβήσουν την πείνα τους σε κάποια ταβέρνα της περιοχής. Ο υπερβολικά στενός δρόμος δεν σου δίνει περιθώρια να τους αποφύγεις και αρκετές φορές βρεθήκαμε εκτός δρόμου. Τι και αν κατεβαίναμε με 10 χιλιόμετρα και την κόρνα πατημένη, αυτοί δεν μας έδιναν καμία μα καμία σημασία.

Αφού επιβιώνουμε και αυτής της δοκιμασίας συνεχίζουμε προς Ομαλό και ακολουθούμε τον Σεληνιώτικο Γύρο πριν κατηφορίσουμε προς Σούγια. Κοιτάζω το ρολόι μου, μας πήρε γύρω στις 3 ώρες για να κυκλώσουμε τα Λευκά όρη!

Πορεία λοιπόν ξανά δυτικά προς Παλαιόχωρα. Από τα Παπαδιανά στρίβουμε στο πρόσφατα ασφαλτοστρωμένο δρόμο που οδηγεί στο Προδρόμι.

Και συνεχίζουμε μέσο του γραφικότατου φαραγγιού των Ανύδρων…Για να καταλήξουμε στην Παλαιόχωρα όπου και κάνουμε στάση για καφεδάκι… Απλώνουμε το χάρτη μας πάνω στο τραπεζάκι της καφετέριας σχεδιάζοντας την συνέχεια της διαδρομής μας. Ο σερβιτόρος που έρχεται για να μας πάρει παραγγελία μας τσακώνει πάνω απ’ το χάρτη και ερωτά: – Από που έρχεστε παιδιά; Κοιτάμε ο ένας τον άλλον και ξεσπάμε σε γέλια. Τι να απαντήσεις σε αυτή την ερώτηση; Μένει με το στόμα ανοιχτό όταν του δείχνουμε την πορεία που έχουμε διαγράψει…

Πίνουμε στα όρθια σχεδόν τον καφέ μας και προχωράμε προς Κουντούρα. Από εκεί τραβάμε βόρεια μέχρι την Σκλαβοπούλα όπου και συναντάμε πινακίδα για Ελαφονήσι. Ξέρουμε πως είναι χωματόδρομος αλλά δεν ξέρουμε την κατάσταση του. Κοιτιόμαστε μεταξύ μας και πριν προλάβουμε να πάρουμε απόφαση, δέκα Γερμανοί με τα εντουράκια τους -οι οποίοι μόλις έχουν διασχίσει το κομμάτι που σκεφτόμαστε να περάσουμε- σταματάνε μπροστά μας. Ρωτάμε τον επικεφαλή τους αν μπορούμε να περάσουμε από εκεί που ήρθαν. Κοιτάει τρεις φορές από πάνω έως κάτω εμάς και τα μηχανάκια μας. Αλλάζουμε τον τρόπο που θέσαμε την ερώτηση μιας και δεν ήξερε με τι είχε να κάνει και έπρεπε να του δώσουμε να καταλάβει… -Έχει μεγάλες κοτρόνες ο δρόμος; – Όχι, μας απαντά. Χωρίς περαιτέρω συζητήσεις, τον ευχαριστούμε και ξεκινάμε για την εντουράδα μας υπό τα άφωνα βλέμματα των Γερμανών εντουράδων. Η θέα προς Κεδρόδασος και Ελαφόνησο καταπληκτική.

Μετά από 13 χιλιόμετρα βατού χωματόδρομου καταφθάνουμε λίγο πιο πάνω από την Ελαφόνησο. Κατά τη διάρκεια της κατάβασης υπήρχε μια έντονη διαφωνία περί οδήγηση στο χωμάτινο. Μετά από 30 χιλιόμετρα στο χώμα γίναμε όλοι εξπέρ…

Στάση για φωτογραφίες στην Ελαφόνησο και πορεία βόρια προς Φαλάσερνα μέσο Σφηνάρι. Ο δρόμος απλώνεται μερικές εκατοντάδες μέτρα πάνω από το πέλαγος χαρίζοντας μας απλόχερα μοναδικές εικόνες.

Η άσφαλτος είναι Ευρωπαϊκού επιπέδου και τα γκάζια ανεβαίνουν κατακόρυφα. Το κομβόι των 10+ δικάβαλων μοτοσικλετών (με πινακίδες από διάφορα μέρη της Ελλάδος) που προσπεράσαμε και ανταπέδωσε εγκάρδια τον χαιρετισμό μας, μας κάνουν για ακόμα μια φορά πανευτυχείς που ανήκουμε σε αυτό τον χώρο που ονομάζεται μοτοσικλετισμός. Tα Φαλάσερνα δεν αργούν να ξεμυτίσουν μπροστά μας. Σύντομη στάση για φωτογραφίες και γρήγορη αναχώρηση προς την χερσόνησο Ροδωπού. Ακολουθούμε την διαδρομή Καμάρα, Άσπρα Νερά, Αστράτηγος με κορυφαίο το φρεσκοστρωμένο κομμάτι Αφράτα προς Κολυμπάρι. Επιστροφή στην Εθνική οδό όπου γρήγορα μας οδηγεί πίσω στα Χανιά. Ακολουθούμε την εθνική Κισάμου – Χανίων όπου βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν μανιακό αυτοκινητιστή άρχοντα των δρόμων που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του. Κάνουμε το τραγικό λάθος να τον προσπεράσουμε και αυτός άρχισε να μας καταδιώκει σε απόσταση σχεδόν μηδαμινή. Ο Νίκος που βρισκόταν στα 10 μέτρα από πίσω του αναβόσβηνε αδιάκοπα τα φώτα και κόρναρε αλλά αυτός ήταν αποφασισμένος να «μας δώσει ένα μάθημα» απ’ ότι φαινόταν. Ο Στέλιος -που σε αυτόν είχε κολλήσει- έκανε τέρμα δεξιά αφήνοντας να περάσει και να κερδίσει αυτός την «καρό σημαία»… Νομίζετε ότι τελειώσαμε; Αμ δε…. Βγαίνοντας απ’ τον κόμβο της Σούδας η χερσόνησος του Ακρωτηρίου μας κοιτά παραπονεμένα σαν να μας λέει: «Γυρίσατε όλη την Κρήτη και εμένα με ξεχάσατε». Δεν σε ξεχάσαμε, ερχόμαστε τώρα…

Ένα μικρό κύκλο λοιπόν και από Αεροδρόμιο, Χωραφάκια, Καλαθά, Κουνουπιδιανά πριν επιστρέψουμε στο σημείο από όπου ξεκινήσαμε πριν 2 μέρες και 4 ώρες. Κλείνοντας έντεκα ώρες πάνω στις μηχανές για την τελευταία ημέρα φτάνουμε κουρασμένοι αλλά χαρούμενοι στη Νομαρχία Χανίων, το σημείο εκκίνησης και τερματισμού.

Η σύμβαση που είχαμε κάνει με τον καιρό τελειώνει και το ψιλόβροχο αρχίζει. Βγάζουμε βιαστικά της τελευταίες μας αναμνηστικές φωτογραφίες και χωρίζουμε γεμάτοι χαμόγελα για το μικρό μας κατόρθωμα.

Χιλιόμετρα: 1143,40

Γενική μέση ωριαία: 39,7

Μέση ωριαία: 51,7

Μέγιστη ταχύτητα: 154

Συνολικός χρόνος: 27:30

Εν κινήσει: 21:08

Εν στάση: 6:22

Επίλογος Κλείνοντας να πούμε ότι μια τέτοια προσπάθεια δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η πίεση του χρόνου σε συνδυασμό με τις ακραίες -ανά διαστήματα- συνθήκες, δημιουργούσαν ανά καιρούς αισθήματα δυσφορίας, εκνευρισμό και παράπονα από όλους.

Αυτό που μας κράτησε ενωμένους και καταφέραμε να ολοκληρώσουμε αυτή την διαδρομή ήταν η αποφασιστικότητα μας που απόρρεε από την αγάπη μας για την μοτοσικλέτα και τα ταξίδια με αυτή, καθώς και το κουράγιο που έδινε ο ένας στον άλλον.

Όχι τόσο με λόγια όσο με εικόνες που σήμαιναν πολλά. Ένα άνοιγμα του γκαζιού, μία κόρνα, μία κίνηση ή ένα νεύμα αρκούσε για να σε κάνει να συνεχίσεις…σαν ομάδα. Το σημαντικότερο σε αυτές τις διαδρομές είναι η ομάδα. Η χημεία που υπάρχει μέσα σε αυτή καθώς και ο χαρακτήρας της. Η αγάπη μας για τις μοτοσικλέτες και τα ταξίδια με αυτές είναι ατελείωτη.

Εμείς που ζούμε στην Κρήτη νοιώθουμε περιορισμένοι από την ίδια την θάλασσα που δεν μας αφήνει να ξεχυθούμε σε άλλα μέρη του κόσμου τόσο εύκολα όσο άλλοι. Όσο και αν μας περιορίζει όμως αυτή η θάλασσα άλλο τόσο αχανείς μας φαίνετε η Κρήτη. Όσο καλά και αν νομίζουμε πως την ξέρουμε, άλλο τόσο άγνωστη μας φαίνετε όταν ταξιδεύουμε σε αυτήν.

Όλο και κάτι θα βρεθεί που θα μας ξαφνιάσει ευχάριστα, θα μας κάνει να την αγαπήσουμε ακόμα περισσότερο. Κλείνουμε με μια μαντινάδα που έγραψε ο Στέλιος πάνω στη σέλα της μοτοσικλέτας του κατά τη διάρκεια του μικρού οδοιπορικού μας. Αφιερωμένη σε όλες αυτές τις «σκιές» που περιπλανούνται σε αυτό το μικρό, αλλά και τόσο μεγάλο, νησί. Αφιερωμένη σε όλα αυτά τα παιδικά, αθώα και σπινθηροβόλα βλέμματα, που είναι επιμελώς κρυμμένα πίσω από μια ζελατίνα κράνους:

Περιπλανούμενες σκιές

γλακούν μα δε λυγίζουν

τσι Κρήτης τον περίβολο

μονάχες αλωνίζουν

Ένας άνθρωπος… Μία μοτοσικλέτα… Διακόσιες τριάντα δύο χώρες… Επτακόσιες πενήντα χιλιάδες χιλιόμετρα… Το μεγαλύτερο ταξίδι στην ιστορία του κόσμου……

Στα 25 του χρόνια, ο Emilio αγόρασε μία Honda Goldwing 1100 την οποία ονόμασε «Μαύρη Πριγκίπισσα» και η οποία ήταν η πρώτη του μοτοσικλέτα. Για τέσσερα χρόνια οδήγησε την μοτοσικλέτα του μέσα στην Αργεντινή διανύοντας 30.000 μίλια, σχεδιάζοντας παράλληλα το παράτολμο ταξίδι του. Το 1984, σε ηλικία 30 χρονών, παραιτήθηκε απ’ την δουλειά του, πούλησε όλα τα υπάρχοντα του και με 306$ δολάρια στην τσέπη ξεκίνησε για να πραγματοποιήσει το όνειρο του.

Χωρίς να έχει ταξιδέψει ποτέ έξω απ’ την χώρα του, χωρίς κανένα σπόνσορα, χωρίς καθορισμένο ταξιδιωτικό πρόγραμμα, χωρίς πιστωτική κάρτα, και χωρίς κανένα συμβόλαιο, έχοντας όμως τεράστιο πάθος για το όνειρο του, στις 17 Φεβρουαρίου του 1975 άφησε πίσω του την Αργεντινή για να ταξιδέψει σε 232 χώρες, καλύπτοντας 750.000 χιλιόμετρα και να επιστρέψει στην Αργεντινή -ήρωας πια και με ένα ρεκόρ Guinness για «Το μεγαλύτερο ταξίδι στον κόσμο»- στις 2 Απριλίου του 1995. Μόνο τρεις χώρες δεν επέτρεψαν στον Emilio να πατήσει το έδαφος τους, και αυτές ήταν το Ομάν, η Αγκόλα και το Bhutan (το Bhutan βρίσκετε μεταξύ Θιβέτ και Ινδίας).

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του το οποίο διάρκεσε 10 χρόνια, 2 μήνες και 18 μέρες, γέμισε 11 διαβατήρια των 64 σελίδων, έμαθε 5 διαφορετικές γλώσσες, φυλακίστηκε 6 φορές (1 στις ΗΠΑ και 6 στην Αφρική), έγινε στόχος αντάρτικων πυρών 2 φορές (Σομαλία και Νικαράγουα) και συνελήφθη ως έμπορος ναρκωτικών, ως Ρώσος κατάσκοπος και ως συνεργός του Καντάφι.

Αντιμετώπισε κανίβαλους, κόλλησε τρεις σοβαρές ασθένειες (η μία από αυτές ήταν ελονοσία), έπεσε θύμα ληστείας 5 φορές (Βραζιλία, Μεξικό, Γουϊνέα, Κίνα και Κένυα) και απήχθηκε από αντάρτες οι οποίοι ζητούσαν λύτρα για την απελευθέρωση του. Στα 10 χρόνια του ταξιδιού του είχε δύο σοβαρά οδικά ατυχήματα (Γιουγκοσλαβία και Τανζανία), εννέα μικρότερες συγκρούσεις (μία με άνθρωπο, μία με ταξί, μία με αρκούδα, μία με αετό, μία με μπαμπουίνο, μία με γουρούνι, δύο με σκύλους, συν με ότι ιπτάμενο ζουζούνι κυκλοφορεί στον κόσμο) και «έφαγε» 15 πρόστιμα (13 στην California, ένα στην Νέα Υόρκη και ένα στην Αργεντινή την ημέρα της πανηγυρικής επιστροφής του).

Για την μοτοσικλέτα του χρειάστηκε έναν έξτρα κινητήρα (ο μαμίσιος κινητήρας έσπασε στα 387.500 χιλιόμετρα), 9 σέλες, 12 μπαταρίες, 700 λίτρα λάδι, 42.000 λίτρα βενζίνη, και 86 λάστιχα. Ο Emilio λέει για την μοτοσικλέτα του ότι «Η Μαύρη Πριγκίπισσα έχει την δικιά της προσωπικότητα και παίρνει δικές της αποφάσεις. Αλώστε δεν την οδήγησα εγώ γύρω απ’ τον κόσμο, αυτή με οδήγησε.»

Εκτός απ’ τα 306$ που είχε στην τσέπη, ο Emilio φόρτωσε στην «Μαύρη Πριγκίπισσα» τα εξής: Μια φωτογραφική μηχανή Kodac (δεν ξέρω αν στην πορεία την αντικατέστησε, αυτό που ξέρω είναι πως αποτύπωσε το ταξίδι του σε 90.000 φωτογραφίες -περίπου 24 φωτογραφίες την ημέρα-), 6 24αρια φιλμ, 4 μπουζί, 1 συρματόσχοινο για την απομόνωση, ένα χάρτη της Νότιας Αμερικής και άλλον ένα της Ευρώπης, μια πυξίδα, ένα καταδυτικό μαχαίρι, μια τσάντα με καλοκαιρινά και μία με χειμερινά ρούχα, ένα πιάτο, ένα ποτήρι, το διαβατήριο του, διεθνές δίπλωμα με ισχύ για ένα χρόνο (το οποίο και φυσικά έληξε και δεν ανανεώθηκε ξανά ποτέ κατά την διάρκεια του ταξιδιού του), ένα υπνόσακο και φάρμακα πρόληψης για λύσσα, τύφο, κίτρινο πυρετό, ανεμοβλογιά και ελονοσία.

Αν και ο Emilio έχει γίνει αρκετές φορές πρωτοσέλιδο, και έχει δώσει αμέτρητες συνεντεύξεις, πάντα αποφεύγει έντεχνα να αναφέρετε στις περιπέτειες του καθώς στις 15 Οκτωβρίου του 2006 θα κυκλοφορήσει το βιβλίο της περιπέτειας του, με τίτλο «The Longest Ride: A Ten-year, 500,000 Mile Motorcycle Journey». Στις επόμενες γραμμές μπορείτε να διαβάσετε ένα μικρό δείγμα απ’ την περιπέτεια του, το οποίο κατάφερα να βρω στο Honda RedRider Magazine (Μάρτιος / Απρίλιος 2003), το επίσημο περιοδικό του Honda RedRider Club της Αμερικής:

Το ταξίδι του Emilio δεν άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς. Στο ξεκίνημα του, περνώντας τα σύνορα από Αργεντινή για Ουρουγουάη, τον Ιανουάριο του 1985, οι συνοριοφύλακες γελούσαν και τον κορόιδευαν για το φόρτο της μοτοσικλέτας του. Φτάνοντας στο Rio De Janeiro, έπεσε για πρώτη φορά θύμα ληστείας. Συνέχισε για 600 ακόμα μίλια στην Bahia του Σαλβαδόρ όπου και ξέμεινε από χρήματα. Τυχερός μέσα στην ατυχία του, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Bahia, σύναψε φιλίες με ένα νεαρό ο οποίος έτυχε να προερχόταν από εύπορη οικογένεια.

Με την βοήθεια του λοιπόν, ξαναβρέθηκε γρήγορα πίσω στους δρόμους όπου και οδήγησε προς τα δάση του Αμαζόνιου μέσο κάκιστων καιρικών συνθηκών. Εκεί έμαθε ότι το δάσος του Αμαζονίου είναι αδιάβατο και οι ντόπιοι τον συμβούλεψαν να γυρίσει πίσω στην Αργεντινή και να ακολουθήσει τους αυτοκινητόδρομους.

Το παραπάνω δεν άρεσε όμως στον Emilio. Ψάχνοντας τους χάρτες του, βρήκε ένα μικρό ποτάμι που διέσχιζε τα δάση του Αμαζονίου μέχρι το Manaus της Βραζιλίας το οποίο και αποφάσισε να ακολουθήσει. Επιβιβάστηκε σε μια βάρκα, αυτός, η Goldwing και μια ντουζίνα κατάδικοι. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του έμαθε απ’ τον καπετάνιο ότι στο συγκεκριμένο μέρος υπήρχαν κάποιοι άγραφοι νόμοι και οι εγκληματίες δεν τιμωρούνταν αλλά εξοριζόταν στην ζούγκλα του Αμαζόνιου. Οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν σε άθλιες συνθήκες και πολλές φορές αναγκαζόταν να ακολουθούν τους νόμους της ζούγκλας όπου ο πιο δυνατός επιβιώνει.

Κάποια στιγμή καλέστηκε να συμμετάσχει σε ένα παιχνίδι με χαρτιά με τους προαναφερόμενους κατάδικους. Ο καπετάνιος τον είχε συμβουλέψει ποτέ μα ποτέ να μην παίξει χαρτιά μαζί τους, πράγμα όπου και έκανε, αρνούμενος ευγενικά να συμμετάσχει στο παιχνίδι τους. Η επιμονή τους όμως να συμμετάσχει έδειχνε καθαρά πως ήταν μια δοκιμασία που δεν μπορούσε να αποφύγει. Στο τραπέζι πάνω εκτός από χαρτιά και λεφτά, υπήρχαν όπλα και μαχαίρια. Μάλλον δεν θα ‘ρίχνανε πασιέντζες…..

Στα δύο πρώτα μοιράσματα ο Emilio βγήκε νικητής. Τύχη ή ατυχία του πρωτάρη; Όταν και το τρίτο μοίρασμα βρήκε νικητή τον Emilio οι συμπαίκτες του άρχισαν να δυσανασχετούν, να βρίζουν και να τον απειλούν ότι αν θέλει να ζήσει καλύτερα είναι να μην συνεχίσει το σερί του. Ο Murphy και οι νόμοι του όμως ήταν εκεί και παραφυλούσαν.

Ο Emilio κέρδισε και το τέταρτο και το πέμπτο παιχνίδι και πριν προλάβει να το καταλάβει βρέθηκε να κοιτάει την κάνη ενός όπλου. Φοβούμενος για τη ζωή του και κατηγορούμενος ότι τους έκλεβε στα χαρτιά, ο Emilio τους πρόσφερε πίσω τα κέρδη του, περίπου 80$, τα οποία ήταν αρκετά λεφτά αν υπολογίσει κανείς της συνθήκες που ζούσαν αυτοί οι άνθρωποι.

Η προσφορά του αυτή μόνο απ’ τη δύσκολη θέση δεν τον έβγαλε, καθώς τώρα κατηγορούταν και για προσβολή.

«Δεν θα ζήσεις αρκετά για να πατήσεις στεριά ξανά», «Θα σου κόψουμε το λαρύγγι το βράδυ και θα σε πετάξουμε στη θάλασσα», ήταν μερικές απ’ της απειλές που ακολούθησαν. Φανερά τρομοκρατημένος ο Emilio ικέτευσε για βοήθεια τον αρχηγό της παρέας των κατάδικων, ονόματι Pedro. «Πως να σε βοηθήσω όταν κάνεις τέτοια λάθη συνεχώς;» ήταν η απάντηση που πήρε από τον Pedro, ο οποίος συνέχισε: «Περιμένεις να κάνεις το γύρω του κόσμου κάνοντας τέτοια λάθη;».

Tο βράδυ που ακολούθησε ήταν τον πιο μεγάλο βράδυ του Emilio. Δεν έκλεισε μάτι περιμένοντας πότε θα του κόψουν το λαρύγγι. Οι ώρες περνούσαν μέχρι που ο ήλιος ανέτειλε και η βάρκα έδεσε στον προορισμό τους, στο Manaus. Ο Emilio στεκόταν δίπλα στην μοτοσικλέτα του περικυκλωμένος από το γκρουπ το συνταξιδευτών του.

Με ένα νεύμα του αρχηγού, το γκρουπ σκορπίστηκε και ο Pedro πλησίασε τον Emilio σπρώχνοντας του ένα κομμάτι χαρτί στο χέρι. Τρεμάμενος ο Emilio ξετύλιξε το χαρτάκι το οποίο έγραφε:

«Σου ευχόμαστε καλό ταξίδι». Έκπληκτος ο Emilio κοίταξε τον Pedro, ο οποίος συνέχισε: «Κατάλαβες τώρα; Οι συμπαίκτες σου στα χαρτιά σε κάλεσαν στον τραπέζι και σε άφηναν να κερδίζεις για να σε βοηθήσουν οικονομικά στο ταξίδι σου. Μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να είναι ζώα αλλά ήθελαν σε βοηθήσουν. Βέβαια έκαναν και λίγη πλάκα μαζί σου. Με το να σε βοηθήσουμε είναι να σαν ταξιδεύουμε και εμείς μαζί σου, αν και το ξέρουμε πως δεν πρόκειται ποτέ να φύγουμε από αυτήν την ζούγκλα. Σου ευχόμαστε καλό ταξίδι». Οι άντρες απομακρύνθηκαν και ο Emilio δεν τους ξαναείδε ποτέ…

Βέβαια, υπάρχει πάντα και ο αντίποδας, αυτοί που αμφισβητούν τον Emilio Scotto. Ο Emilio επέστρεψε στην Αμερική τον Ιούνιο του 1995 έχοντας ήδη κάνει 580.000 χιλιόμετρα. Τους επόμενους 10 μήνες -μέχρι και τις 2 Απριλίου όπου επέστρεψε στην Αργεντινή- διένυσε σύμφωνα με τα λεγόμενα του, 155.000 χιλιόμετρα στην Αμερική. Οι αμφισβητίες, πήραν την διαδρομή την οποία είπε πως διένυσε ο Emilio και την ανέλυσαν χρησιμοποιώντας ένα πρόγραμμα σε υπολογιστή.

Η διαδρομή που έκανε ο Emilio σύμφωνα με τον υπολογιστή, είναι μόλις 32.000 χιλιόμετρα. Βέβαια τα 32.000 χιλιόμετρα είναι συνεχούς οδήγησης, χωρίς παρακάμψεις και επισκέψεις σε μικρές πόλεις τις οποίες συνήθιζε να κάνει ο Emilio, αλλά και πάλι η διαφορά είναι μεγάλη. Επίσης διαφωνία υπάρχει για το πόσες χώρες επισκέφτηκε.

Ο Emilio πέρασε από 174 χώρες πριν επιστρέψει στην Αμερική και σύμφωνα και πάλι με τα λεγόμενα τους, πέρασε από ακόμα 40 χώρες. Οι αμφισβητίες λένε ότι σύμφωνα με τον χάρτη του Emilio υπήρχαν 20 ακόμα χώρες τις οποίες δεν είχε επισκεφτεί στην Αμερική.

Τα υπόλοιπα 20 είναι νησάκια όπου για να τα επισκεφτεί θα χρειαζόταν να χρησιμοποιήσει πλοίο. Έχουμε λοιπόν, 155.000 χιλιόμετρα σε 10 μήνες, δηλαδή 300 περίπου μέρες. 155.000 / 300 = 516 χιλιόμετρα ημερησίως, τα οποία είναι αδύνατον να διανυθούν αν κάποιος υπολογίσει τα ταξίδια με πλοίο, τα συντήρηση της μοτοσικλέτας και την οδήγηση στα μικρά νησάκια.

Τέλος -όσοι είναι παρατηρητικοί- θα παρατήρησαν ότι σε αυτήν την παράγραφο αναφέρουμε ότι ο Emilio πέρασε από συνολικά 214 χώρες, ενώ στην αρχή του άρθρου 232. Η διαφορά αυτή προκύπτει γιατί μερικές χώρες απ’ τις οποίες πέρασε ο Emilio στη συνέχεια διασπάστηκαν. Ο Emilio προσθέτει και αυτές (καθώς πέρασε και από εκεί), ενώ οι αμφισβητίες δεν τις αναγνωρίζουν.

Πάντως, όπως και να έχει, αν διανύθηκαν τόσα χιλιόμετρα ή όχι, αν πέρασε από 214 χώρες ή 232, δεν παύει να είναι ένα απίστευτο ρεκόρ ενός ανθρώπου ο οποίος με τεράστιο θάρρος και θράσος «ένωσε» τον κόσμο με μια νοητή γραμμή την οποία άφηνε η ρόδα της μοτοσικλέτας του.

Όταν εσείς διαβάζετε αυτές τις γραμμές, ο Emilio θα βρίσκετε λίγο πριν το ξεκίνημα της καινούργιας του περιπέτειας την οποία ονομάζει Caravan 2008. Ξεκινώντας τον Ιουλίο από το Miami, 22 μοτοσικλέτες με οδηγούς και των δύο φύλων θα ταξιδέψουν για 225 συνεχόμενες μέρες, καλύπτοντας πάνω από 100.000 χιλιόμετρα. Στο ταξίδι τους θα περάσουν από 32 χώρες, 2.760 πόλεις και χωριά, 2 ωκεανούς και 3 θάλασσες, 1 λίμνη σε μεγάλο υψόμετρο, 1 μεγάλη έρημο και 10 οροσειρές.

Την αποστολή θα πλαισιώνουν 83 άτομα πλήρωμα, 9 αυτοκίνητα και φορτηγά φορτωμένα με προμήθειες και 2 ελικόπτερα. Οι περισσότεροι μοτοσικλετιστές που θα συμμετέχουν σε αυτήν την εκδρομή έχουν απλός δηλώσει συμμετοχή μέσο της ιστοσελίδας του Emilio, οι οποίοι φυσικά θα ταξιδέψουν χωρίς κανένα προσωπικό κόστος αφού όλα τα έξοδα τα καλύπτουν οι χορηγοί.

Η εμπειρία ήταν μοναδική και αμέσως μετά την επιστροφή ακούστηκαν και οι πρώτες φωνές για να γίνει η διαδρομή θεσμός και να διανύεται (η ίδια ή ελαφρώς αλλαγμένη) κάθε χρόνο.

Αυτό το post αποτελεί απλά έναν πρόλογο του τι θα επακολουθήσει. Λίαν συντόμως θα ετοιμαστεί το κείμενο (έχουμε πολλά να διηγηθούμε), θα επιλεχθούν οι φωτογραφίες και θα τα μοιραστούμε όλα μαζί σας.

Λίγη υπομονή λοιπόν…τα καλύτερα έρχονται!

Απαραίτητη προϋπόθεση να πάρουμε όλα τα σημεία περιμετρικά του νησιού που περνάει δρόμος. Βρεθήκαμε με τον Στέλιο και ανοίγοντας τον χάρτη (πολλές φορές μετά από εκείνη την ημέρα) καταλήξαμε στην διαδρομή η οποία περιλαμβάνει και αρκετό χωμάτινο.

Το είπαμε σε αρκετούς. Οι πιο πολλοί είπαν όχι, λίγοι είπαν ναι, ακόμα πιο λίγοι ενθουσιάστηκαν και όσοι είπαν ναι τελικά…είπαν όχι. Αυτή η ρημάδα η ζωή είναι γεμάτη αναπάντεχα γεγονότα που δεν σε αφήνουν να την χαρείς όπως πρέπει.

Ξεκινάμε σήμερα το μεσημέρι με την πρόγνωση του καιρού να μιλάει για καταρρακτώδεις βροχές σε όλη την Κρήτη την Κυριακή. Είμαστε όμως αποφασισμένοι. Τρεις μέρες, τρεις μοτοσικλετιστές, τρεις μηχανές και…δύο σκηνές!

Όταν επιστρέψουμε θα σας προμηθεύσουμε με άφθονο υλικό, φωτογραφίες και βίντεο. Ευχηθείτε μας καλή διαδρομή και ασφαλής!
Υ.Γ.: Πότε θα γίνει ο υποθαλλάσιος Χανιά – Πελοπόννησος; Μήπως είναι καιρός;

Submit in…:
| | | | | |
| | | | | |

Χαρτούρα: Ο τρόπος έκδοσης του Ε111 (προσωπική ασφάλιση εκτός συνόρων) από το Ι.Κ.Α. άλλαξε (περίεργο). Για την έκδοση του χρειάζονται περίπου 10 ημέρες και έρχεται ταχυδρομικός στην διεύθυνση που δηλώσατε. Υποτίθεται πως έρχεται ταχυδρομικός, διότι στην δικιά μας περίπτωση δεν έφτασε ποτέ. Το παραλάβαμε από το Ι.Κ.Α. μετά από 15 μέρες περίπου. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο όμως, ο υπάλληλος του Ι.Κ.Α. μας είχε ενημερώσει ότι υπάρχει περίπτωση να χρειαστεί να το παραλάβουμε από αυτόν.

Διαβολοβδομαδα: Την Κυριακή πριν φύγουμε, στις 24 του μήνα δηλαδή, κλέβουν τις μπανάνες των δύο Στελήδων οι οποίες περιείχαν διπλώματα, χαρτιά μηχανής, ταυτότητες, κάρτες ασφάλισης και ανάληψης, κινητά τηλέφωνα, κλειδιά μηχανών κτλ. Ο πανικός την επόμενης βδομάδας ήταν χειρότερος από διαβολοβδομάδα. Έπρεπε μέσα σε 5 μέρες να έχουμε αντικαταστήσει όλα τα χαρτιά μας με καινούργια γιατί διαφορετικά δεν μπορούσαμε να φύγουμε. Χάρις σε κάποιους φίλους και σε πολύ τρέξιμο καταφέρνουμε να πάρουμε όλα τα βασικά μέσα στα χρονικά περιθώρια που είχαμε. Δεν έχουμε ταυτότητες ακόμα, αλλά την παλεύουμε με το διαβατήριο στο εξωτερικό.

Πρόλογος
Οι παρακάτω γραμμές ετοιμαζόταν για επίλογο αλλά κατά την τελική άποψη μας, θα αποτελέσουν τον πρόλογο μας. Θεωρούμε ότι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που συναντήσαμε στο οδοιπορικό μας, είναι η οδηγική παιδεία των ξένων οδηγών, ανεξαρτήτως σε ποια χώρα οδεύαμε. Όλοι οι οδηγοί σέβονται πρώτα τους πεζούς, μετά τους ποδηλάτες, τα μηχανάκια κ.ο.κ. Δεν «τρώει» ο μεγαλύτερος τον μικρότερο όπως συμβαίνει στο «ζωικό» οδιγικό βασίλειο της Ελλάδος, αλλά τον σέβεται. Στην παιδεία αυτή δε, τονίζουμε, ότι δεν ζοριστήκαμε καθόλου να προσαρμοστούμε.

Επίσης να σημειώσουμε ότι εντυπωσιαστήκαμε από τους ξένους μοτοσικλετιστές. Όλοι άρτια ενδεδυμένοι και οι μηχανές τους πλήρως εξοπλισμένες. Δεν συναντήσαμε κανένα -ακόμα και μέσα στις πόλεις- με σορτσάκι, σαγιονάρα, φανελάκι, χωρίς κράνος κτλ. Όλοι φορούσαν κατά το πλείστον ολόσωμες φόρμες σε φανταχτερά χρώματα. Μέχρι και τα αδιάβροχα τους ήταν άσπρα ή κίτρινα. Οι μόνοι «πειρατές της ασφάλτου» με σκούρα ενδυμασία και σκούρα αδιάβροχα ήμασταν εμείς. Τέλος, εντύπωση μας έκανε ότι στις περισσότερες πόλεις δεν υπήρχαν πολλά φανάρια, ούτε σήματα STOP παρά μόνο σήματα «υποχρεωτικής παραχώρησης προτεραιότητας» και η κυκλοφορία στους δρόμους ήταν παραπάνω από φυσιολογική, χωρίς μποτιλιαρίσματα και κορναρίσματα.Σκεφτείτε τι πρόκειται να γίνει αν αφαιρέσουμε για μια μέρα τα φανάρια απ’ τα Χανιά και τα αντικαταστήσουμε με πινακίδες υποχρεωτικής παραχώρησης προτεραιότητας! Βέβαια η κίνηση εντός πόλεων είναι μηδαμινή διότι οι κάτοικοι χρησιμοποιούν για τις μετακινήσεις τους την άρτια οργανωμένη συγκοινωνία, το ποδήλατο που κινείτε τάχιστα λόγω των ποδηλατοδρόμων ή το σκουτεράκι τους για τα οποία υπάρχουν παντού υπεραρκετοί χώροι στάθμευσης.

Ας περάσουμε όμως στην εκδρομή μας:

Παρασκευή 29 Ιουλίου
Η πολυπόθητη μέρα της αναχώρησης επιτέλους έφτασε και πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε καθώς ο προαναφερόμενος κλέφτης μας έκανε να τρέχουμε μέχρι τελευταίας στιγμής για να καλύψουμε τα κενά μας. Ραντεβού στο σπίτι του Στέλιου (Transalp) στις 20:00 για φωτογραφίες. Όλοι στην ώρα τους και 20:15 αναχωρούμε για το καράβι.

Μαζί μας και ο φίλος φωτογράφος Νίκος, όπου αποθανατίζει κάθε μας στιγμή λες και ετοιμαζόμαστε για αποστολή του National Geographic. Στο λιμάνι ακολουθούν σκηνές από ταινία Ξανθόπουλου, καθώς οι κοπέλες μας (όσοι έχουν), μας αποχαιρετούν με δάκρια στα μάτια λες και ετοιμαζόμαστε να φύγουμε για καμιά φάμπρικα στη Γερμανία. Επιβιβαζόμαστε στο καράβι και αποχαιρετάμε τα Χανιά τσουγκρίζοντας τα παγωμένα μπυράκια μας.

Σαββάτο 30 Ιουλίου
Ο καμαρότος μας ξυπνάει στις 6:45. Το καράβι δένει στις 8:00 και εμείς περιμένουμε ντυμένοι με πλήρης εξάρτηση. Δεν πτοούμαστε όμως, ανυπομονούμε να φύγουμε. Τελικός αναχωρούμε για Πάτρα γύρω στις 8:30. Στη βαρετή διαδρομή ταλαιπωρούμαστε από ισχυρούς πλευρικούς ανέμους και από κάποιους Έλληνες «κασκαντέρ» όπου ανάβουν το αριστερό φλας στην Ελευσίνα και το κλείνουν στη Πάτρα. 200 ανιαρά χιλιόμετρα σε δύο ώρες περίπου. Στην Πάτρα γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας, λόγο της πιο φτηνής βενζίνης στην Ελλάδα και τραβάμε στο λιμάνι για check in.

Η κοπέλα απ’ το Ρέθυμνο που βρίσκετε πίσω απ’ τον κισσέ είναι παραπάνω από εξυπηρετική. Μας βρίσκει και καμπίνα για να είμαστε όλοι μαζί. Θα απορήσετε βέβαια πως 5 νομάτοι χωράν σε μια καμπίνα. Ο Γιώργος έχει το καλό -για μας- συνήθειο να κοιμάται χάμω, ανάμεσα στις κουκέτες. Φαγητό και επιβίβαση στο καράβι στις 14:00 το οποίο αναχωρεί ακριβώς στην ώρα του, 14:30. Μελέτη της αυριανής διαδρομής και χαρτάκι μέχρι το βράδυ για να περάσει η ώρα.

Κυριακή 31 Ιουλίου
Κατά τη διάρκεια της νύχτας το KTM έκανε υπερχείλιση βενζίνας. Μας φωνάζανε απ’ τα μεγάφωνα του καραβιού αλλά εμείς είχαμε πάρει τον ύπνο του δικαίου. Το σηκώσανε στο διπλόστεκο και σταμάτησε. Αιτιολογήσαμε την υπερχείλιση στο φουλάρισμα που κάναμε στην Πάτρα. Άφιξη στην Αγκώνα με καθυστέρηση στις 11:00. Αναχωρούμε γύρω στις 12:00 καθώς ο Μήτσος πειραματίζεται με το ματάκι της κάμερας και την σωστή λειτουργία του. Βγαίνουμε γρήγορα autostrada αφήνοντας πίσω τους κακούς δρόμους της Αγκώνας. Περνάμε απ’ τα διόδια όπου το μηχάνημα αρνείται πεισματικά να «βγάλει» χαρτάκι στο Γιώργο.

Με τα πολλά εμφανίζετε ένας υπάλληλος όπου φυσικά δεν μιλάει γρι αγγλικά. Πιάνοντας μερικές κουβέντες του, καταλαβαίνουμε ότι θα πρέπει να εξηγήσουμε στον υπάλληλο στην έξοδο το πρόβλημα και ότι είμαστε όλοι μαζί για να χρησιμοποιήσει ένα απ’ τα δικά μας χαρτάκια. Φεύγουμε και ο Θεός βοηθός. Οι ευθείες ατελείωτες και τα γκάζια ανεβαίνουν όσο περνάει η ώρα. Μέχρι να συναντήσουμε την πρώτη στροφή έχουμε ξεχάσει πως στρίβουν. Το Transalp δουλεύει στα όρια (160-175) πράγμα που αυξάνει τρελά την κατανάλωση του. Σε 166 χιλιόμετρα έκαψε 22,30€! Αράζουμε λίγο στο βενζινάδικο όπου και σκάνε ένα CBR και ένα GSXR κολοφτιαγμένα. Οι αναβάτες τους με ολόσωμες φόρμες με φανταχτερά χρώματα, μπότες και λοιπό αγωνιστικό εξοπλισμό. Βγάζουν τα κράνη τους και ανακαλύπτουμε πως πρόκειται για γυναίκες οδηγούς! Μετά από 2 γεμίσματα και 500 περίπου ανιαρά χιλιόμετρα φτάνουμε στο Μιλάνο και περνάμε απ’ τα διόδια εξόδου.

Δεν αντιμετωπίζουμε πρόβλημα με την περίπτωση του Γιώργου. Μάλλον ήταν συνηθισμένο πρόβλημα των μηχανημάτων να μην βγάζουν χαρτάκι. Πληρώνουμε τα τσουχτερά διόδια 20,40€ και βγαίνουμε απ’ την autostrada ακολουθώντας το navigator που απέδειξε την αξία του από το πρώτο κιόλας λεπτό. Ο Στέλιος (Transalp) όπου στο μηχανάκι του έχει προσαρμοστεί το navigator, οδηγεί σαν να ξέρει τους δρόμους αλλάζοντας τους κόμβους πάνω απ’ το Μιλάνο λες και είχε περάσει και από εκεί χτες. Περνάμε άλλα τρία πληρωτέα διόδια όπου πληρώνουμε σύνολο 4,2€ πριν βγούμε στον περιφερειακό για Como. Το navigator μας οδηγεί ακριβώς μπροστά στο ξενοδοχείο.Ανακαλύπτουμε ότι από το Transalp απεχώρησε ο δεξής τεντοτήρας της αλυσίδας κάπου στην autostrada.

Προφανώς απ’ τους κραδασμούς. Λόγω ότι το μηχανάκι δούλευε στα όρια, χαλάρωσαν οι βίδες και έφυγε ο τεντοτήρας. Μικρό το κακό, δεν πτοούμαστε, κάνουμε ένα γρήγορο μπανάκι και βουρ για έξοδο στην πόλη. Το Como είναι μια τουριστική κωμόπολη χτισμένη στους πρόποδες των Άλπεων στην νότια πλευρά της ομώνυμης λίμνης. Εντύπωση μας έκανε ότι τα περισσότερα διατηρητέα κτίρια, κοσμούσαν αγάλματα του Δία, της Αθηνάς, του Ποσειδώνα και του Ερμή. Ένα τελεφερίκ οδηγούσε λίγο πάνω από την πόλη, στους πρόποδες των Άλπεων, όπου η θέα είναι μαγευτική.

Οδεύουμε για φαγητό όπου και γινόμαστε αξιοθέατα, καθώς 9 πιάτα για 5 νομάτους δεν είναι σύνηθες φαινόμενο. Η πλατεία κάτω απ’ το ξενοδοχείο μας, φιλοξενεί ένα τζαζ φεστιβάλ όπου και παρακολουθούμε για κάμποση ώρα. Πριν πάμε για ύπνο περπατάμε στην μαγευτική παλιά και άριστα διατηρημένη πόλη όπου φυσικά είναι όλη πεζοδρομημένη.

Δευτέρα 1 Αυγούστου
Σηκωνόμαστε αρκετά νωρίς για να προλάβουμε να δούμε κάτι ακόμα από το μαγευτικό Como πριν αναχωρήσουμε για Ελβετία. Πλούσιο πρωινό πρώτα και στη συνέχεια βόλτα γύρω απ’ την λίμνη. Τα άριστα διατηρημένα κτήρια πλαισιώνονται από πολύχρωμους κήπους. Μάλλον όλοι οι κάτοικοι του Como ασχολούνται με την συντήρηση της πόλης.

Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου περίπου συναντάμε 10 άτομα να περιποιούνται τους κήπους και άλλους 5-6 να κάνουν διάφορες άλλες δουλειές. Επιστροφή στο ξενοδοχείο γύρω στις 11:00 και αναχώρηση για Ελβετία και συγκεκριμένα για Interlaken στις 12:00. Σε μόλις 30 χιλιόμετρα έξω από το Como συναντάμε τα Ελβετικά σύνορα. Οιυπάλληλοι μας κάνουν νόημα να περάσουμε αλλά εμείς διαβασμένοι τους ζητάμε να αγοράσουμε κάρτες διοδίων. Μας δείχνουν τον κισσέ σε ένα διπλανό κτίριο. Για τις 5 κάρτες μας ζητάνε 200 Ελβετικά φράγκα ή 133€. Τους δίνουμε 140€ και μας γυρνάνε ρέστα 10 Ελβετικά φράγκα. Ζητάμε ρέστα σε € και μας λένε πως δενδίνουν! Στην πορεία ανακαλύπτουμε ότι κανείς στην Ελβετία δεν γυρίζει ρέστα σε € και ότι κανείς δεν δέχεται κέρματα, τι κόλλημα και αυτό θεέ μου!Μπαίνουμε στην εθνική τους οδό η οποία είναι φανταστική. Υπέροχοι δρόμοι και πανέμορφο τοπίο.

Ανεβαίνοντας βόρεια πυκνώνουν τα τούνελ μέχρι που φτάνουμε στο περίφημο Gothard Tunnel. Τα πρώτα 7 χιλιόμετρα είναι αποπνικτικά. Ιδρώνουμε και ζοριζόμαστε να αναπνεύσουμε. Ευτυχώς τα υπόλοιπα 10 χιλιόμετρα είναι μια χαρά. Δεν ξέρουμε αν το τούνελ αερίζεται καλύτερα ή εμείς συνηθίσαμε.

Βγαίνουμε απ’ το τούνελ και η διαφορά θερμοκρασίας είναι αισθητή. Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω αφήνουμε το Εθνικό τους δίκτυο και στρίβουμε στο επαρχιακό για Interlaken. Η διαδρομή είναι υπέροχη.

Πάνω μας οι χιονισμένες και συννεφιασμένες κορφές των Άλπεων. Στις παρυφές του βουνού μικροί καταρράκτες που καταλήγουν σε ορμητικά ποτάμια. Στα πόδια μας καταπράσινα λιβάδια όπου ανάμεσα τους ξεφυτρώνουν μικρά ξύλινα παραδοσιακά σπίτια γεμάτα με Ελβετικές σημαίες (άλλο κόλλημα και αυτό, ο τόπος γεμάτος από Ελβετικές σημαίες σε σημείο που σου ερχόταν να ξεράσεις από τόσες σημαίες).

Την ομορφιά του τοπίου συμπληρώνουν οι δύο παγετώνες που συναντάμε στο διάβα μας. Αμέτρητες μηχανές ξεφυτρώνουν από παντού λες και έχουν καμιά φωλιά εδώ τριγύρω. Χαιρετάμε και το 99,9% απ’ αυτές ανταποδίδει το χαιρετισμό μας. Μαγεμένοι απ’ την όλη διαδρομή δεν καταλάβαμε πότε φτάσαμε στον προορισμό μας.

Το ξενοδοχείο παραδοσιακό λίγο έξω απ’ την πόλη (3 χιλ). Ανακαλύπτουμε ότι το Fazer έχει χάσει μια βίδα απ’ την καρίνα ή οποία είναι η αιτία για να φεύγει η φύσα απ’ τα προβολάκια που έχει τοποθετήσει ο Θοδωρής. Τίποτα το σπουδαίο και πάλι. Βολευόμαστε στα δωμάτια και κατηφορίζουμε στην πόλη. Όπου καινα κοιτάξουμε βλέπουμε Κορεάτες, πραγματικός χαμός.

Στα τοπικά μαγαζιά δουλεύουν Κορεάτες, παραδίπλα μας ένα Κορεάτικο εστιατόριο, ο πεζόδρομος φίσκα στους Κορεάτες. Τελικά αυτοί οι Κορεάτες έχουν κατακλύσει τον κόσμο. Μετά από λίγο ψάξιμο βρίσκουμε τα γραφεία των extreme sports. Επιλέγουμε στην τύχη το Outdoor Interlaken και κλείνουμε για rafting την επόμενη μέρα στις 12:30. Κόστος 67€ το άτομο.

Στο Interlaken, η 1η Αυγούστου είναι η μέρα σκανδαλιάς και την γιορτάζουν με λουκάνικα, τοπική μπύρα Rugenbran και βεγγαλικά. Όλα αυτά στην πλατεία της πόλης και υπό σιγανής βροχής. Κάποια στιγμή αρχίζει καταιγίδα και ο κόσμος σκορπάει. Δεν έχουμε μαζί μας αδιάβροχα αλλά πρέπει να φύγουμε για να προλάβουμε ανοικτό το πάρκινγκ του ξενοδοχείου.

Τρίτη 2 Αυγούστου
Η μέρα ξημερώνει μουντή. Τα βουνά δεν διακρίνονται απ’ την ομίχλη και βρέχει αρκετά. Ξεκινάμε για rafting υπό βροχής. Στο κέντρο επιχειρήσεων μαζεύονται 48 άτομα. 43 Κορεάτες και εμείς…. έλεος. Μας λένε τα καθέκαστα, μας ντύνουν (στολές, σωσίβια, κράνη κτλ) και τραβάμε για το ποτάμι.

Στην βάρκα μπαίνουν 9 άτομα, 8 μαθητευόμενοι και ένας εκπαιδευτής. Μπαίνουμε σε μια βάρκα μαζί με 3 Κορεάτισσες. Τις αφήνουμε τέρμα πίσω στην βάρκα για να μην χάσουμε την πλάκα. Το νερό είναι μπούζι και μας κάνει να αναιρέσουμε τον προηγούμενο διάλογο μας ο οποίος ανέφερε ότι θα πέσουμε στο ποτάμι για πλάκα. Η βάρκα κυλάει στο ποτάμι και η πλάκα αρχίζει.

Κωπηλατούμε σαν σκόρπια διαδήλωση στην αρχή, αλλά καταφέρνουμε να βρούμε ρυθμό στην πορεία. Οι εκπαιδευτές θεοκούζουλοι κάνουν ότι μπορούν για μας διασκεδάσουν. Σε κάποιο ήσυχο κομμάτι του ποταμού βουτάμε κιόλας. Μετά από 1:30 περίπου ώρα αλλά κατά τη γνώμη μας με αρκετά «νεκρά» σημεία καταφτάνουμε στη λίμνη, όπου η διαφορά θερμοκρασίας νερού είναι εμφανέστατη.

Στο κέντρο επιχειρήσεων μαθαίνουμε πως δεν υπάρχουν φωτογραφίες απ’ το rafting γιατί οι φωτογράφοι είχαν ρεπό λόγω ότι ήταν κομμάτια απ’ την χθεσινή γιορτή. Την ατυχία μας μέσα… Πίσω στο ξενοδοχείο για ζεστό μπάνιο για να επανέλθει η θερμοκρασία του σώματος και παραδοσιακό φαγητό στην ταβέρνα του ξενοδοχείου. Παραγγέλνουμε τοπικές λιχουδιές όπου και τρώμε για δυο ώρες περίπου.

Το τραπέζι δίπλα μας έχει αδειάσει δις. Πριν οδηγηθούμε στα δωμάτια μας περνάμε από το πάρκινγκ για να λιπάνουμε τις αλυσίδες μας, καθώς αύριο μας περιμένουν ακόμα 500 χιλιόμετρα.

Τετάρτη 3 Αυγούστου
Η βρόχα έπεφτε right through και ‘μεις ντυμένοι σαν κουραμπιέδες (επενδύσεις, αδιάβροχα, γκέτες) αποχαιρετούμε το Interlaken. Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας, συμπληρώνουμε λάδια στο KTM και οδηγούμε για 150 περίπου χιλιόμετρα – τα περισσότερα υπό βροχή- μέχρι να συναντήσουμε τα σύνορα της Γερμανίας. Μας υποχρεώνουν ναελαττώσουμε ταχύτητα αλλά δεν υπάρχει έλεγχος. Διανύουμε 50 χιλιόμετρα περίπου στον εθνικό δίκτυο της Γερμανίας πριν στρίψουμε για Freiburg όπου και ακολουθούμε τον Β3 ο οποίος γλύφει το μαύρο δάσος (Black Forest).

Ο Β3 είναι αρκετά πιο αργός δρόμος καθώς περνάει μέσα από πολλά χωριουδάκια, αλλά είναι πολύ πιο γραφικός. Οδηγούμε για ακόμα 100 χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουμε σε μια από τις εισόδους του δάσους. Παρκάρουμε μπροστά απ’ ένα φορτηγό διακόπτοντας ένα ζευγαράκι που ερωτοτροπούσε. Με τάχιστες κινήσεις αφαιρούμε αδιάβροχα καθώς ο ουρανός έχει ανοίξει για τα καλά και μεταφερόμαστε μερικές δεκάδες μέτρα μέσα στο δάσος ώστε να έχουμε οπτική επαφή με τις μοτοσικλέτες μας. Αράζουμε σε κάτι κομμένους κορμούς και βγάζουμε τα σέικερ.Φραπεδάκι on the woods, απόλαυση! Το δάσος είναι υπέροχο. Τόσο πυκνό που δεν διακρίνεις τίποτα μερικά μέτρα μακριά σου. Εξού και η ονομασία του «μαύρο δάσος», αφού απ’ την πυκνότητα του δεν αφήνει τις ακτίνες του ήλιου να περάσουν. Τελειώνουμε τον καφέ μας και συνεχίζουμε βόρεια μέχρι το πανέμορφο Baden-Baden και από εκεί ξανά εθνική οδό για τα τελευταία 100 χιλιόμετρα της διαδρομής.

Η αριστερή λωρίδα κινείτε με 220 ενώ το navigator στο Transalp δείχνει 178 km (το κοντέρ δείχνει 185). Στις 18:30 φτάνουμε στο ξενοδοχείο όπου βρίσκετε 12 χιλιόμετρα έξω απ’ την Χαϊδελβέργη. Τακτοποιούμαστε, και φεύγουμε για την πόλη και για φαγητό σε ένα παραδοσιακό εστιατόριο που μας έχουν συστήσει. Δοκιμάζουμε φυσικά όλες τις τοπικές λιχουδιές που έχει ο κατάλογος και κατόπιν περπατάμε στην παλιά πόλη για να χωνέψουμε. Η πόλη μας μαγεύει με την ομορφιά της αλλά η κούραση και η βροχή μας οδηγεί κατά τις 12 το βράδυ πίσω στο ξενοδοχείο για ύπνο. Άλλωστε έχουμε ακόμα 2 ολόκληρες μέρες να την εξερευνήσουμε.

Πέμπτη 4 Αυγούστου
Η παλιά πόλη, η παλιά γέφυρα και το κάστρο με τους πανέμορφους κήπους του που δεσπόζει πάνω απ’ την πόλη, είναι πανέμορφα. Στο κάστρο φιλοξενείτε και το μεγαλύτερο βαρέλι κρασιού στον κόσμο το οποίο έχει χωρητικότητα 221.726 lit! Εβίβα μαέστρο! Στην παλιά πόλη βρίσκουμε το κατάλληλο μέρος για να πιούμεφραπέ, το «Καφέ Έλλην».

Γυρίζουμε όλη μέρα και χαζεύουμε την πόλη που είναι πραγματικά μαγευτική. Η ιστορία αναφέρει ότι το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Χαϊδελβέργη ήταν η μοναδική πόλη που δεν βομβάρδισαν οι Αμερικάνοι λόγω ότι μαγεύτηκαν από την ομορφιά της και την έκαναν στρατηγείο τους.

Το βράδυ καταλήγουμε σε μια παραδοσιακή μπυραρία ονόματι «Vetter» όπου παράγει την δικιά της μπύρα. Η μπύρα μυρίζει ζύμωση και σερβίρετε κατευθείαν από το καζάνι. Τα μπυράκια συνοδεύονται από κάτι πεντανόστιμους παραδοσιακούς μεζέδες.

Παρασκευή 5 Αυγούστου
Στο πρωινό αποφασίζουμε να επισκεφτούμε την κοντινή Schwetzingen και το κάστρο της. Απέχει μόλις 22 χιλιόμετρα από το ξενοδοχείο μας και 10 από την Χαϊδελβέργη. Η απόφαση μας δικαιώνετε με το φτάνουμε στο κάστρο. Το παλάτι του κάστρου περιβάλλετε από 640 στρέμματα κήπους! Λουλούδια σε εκατομμύρια χρώματα περικυκλώνουν ένα μεγάλο αριθμό από σιντριβάνια. Τα δέντρα είναι τόσο καλά περιποιημένα που μοιάζουν με κλωνοποιημένα. Είναι δε αριθμημένα και κάποια στιγμή συναντήσαμε τον αριθμό 3754 σε ένα απ’ αυτά.

Στο βάθος του κεντρικού κήπου συναντάμε με τεράστια λίμνη με πάπιες, κορμοράνους και τεράστιους κυπρίνους. Μικρά γεφυράκια επέτρεπαν να περπατήσεις γύρω απ’ αυτή. Ένα αραβικό παλάτι στην δυτική πλευρά του κήπου συμπληρώνει την μαγεία του τοπίου. Ακολουθούμε το τουρ μέσα στο παλάτι και μαθαίνουμε ότι ήταν η εξοχική κατοικία του Φρειδερίκου αρχικά και γι’ αυτό και ήταν τόσο μικρό! Είχε μόνο 10 δωμάτια για την κυρία του σπιτιού και 5 για το κύριο.

Η ξενάγηση τελειώνει και οδεύουμε προς Χαϊδελβέργη όπου και περνάμε το υπόλοιπο της μέρας μέχρι να καταλήξουμε και πάλι σε μια παραδοσιακή μπυραρία. Ο κατάλογος στα Γερμανικά και οι μπύρες που νομίζαμε πως παραγγείλαμε μας βγήκαν ice tea. Τα πίνουμε για να μην γίνουμε ξεφτίλα και ξαναπροσπαθούμεαυτή τη φορά επιτυχώς. Το ποτό μας συνόδευαν ως συνήθως παραδοσιακά πιάτα.

Στο βάθος του μαγαζιού λειτουργεί bar το οποίο και επισκεπτόμαστε. Το CD έπαιζε σε repeat mode μέχρι να θυμηθεί κανείς να το αλλάξει και η κάβα του bar αποτελούταν από 20 μπουκάλια. Τι να τα κάνουν άλλωστε, όλοι μπύρα πίνουν εδώ. Δεν αργούμε να οδεύσουμε για το ξενοδοχείο καθώς η αυριανή διαδρομή είναι η πιο δύσκολη. Χαϊδελβέργη-Regensburg μέσο το δρόμο των κάστρων.

Σάββατο 6 Αυγούστου
8:00 έχουμε γεμίσει τα ρεζερβουάρ μας και αφήνουμε πίσω την Χαϊδελβέργη. Η διαδρομή κυλάει δίπλα στον ποταμό Neckar, πότε απ’ την μία όχθη και πότε απ’ την άλλη. Που και που ξεφυτρώνει κάποιο κάστρο στον μακρινό ορίζοντα για να υπενθυμίζει ότι ακολουθούμε τον δρόμο των κάστρων. Αφήνουμε πίσω τον ποταμό Neckar και βουτάμε μέσα στα δάση της Μπαβαρίας. Τα γραφικά χωριουδάκια που ξεφυτρώνουν ανάμεσα στα δάση της Μπαβαρίας φροντίζουν να μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Πέφτουμε σε κλειστό δρόμο λόγω έργων και χρησιμοποιούμε την επιλογή «αποφυγή εμποδίου» του navigator όπου μας χαράζει νέα πορεία.

Αράζουμε σε ένα πάρκο στην μέση του πουθενά για φραπεδάκια και μπισκοτάκια που κουβαλάμε μαζί μας. Από την μία πλευρά του πάρκου πυκνό δάσος και απ’ την άλλη καταπράσινη κοιλάδα χωρίς ίχνος ζωής πουθενά. Τα ελάχιστα διερχόμενα αυτοκίνητα μας υπενθυμίσουν πως υπάρχει ζωή σ’ αυτόν το τόπο. Συνεχίζοντας συναντάμε μερικά ακόμα εντυπωσιακά κάστρα, ένα απ’ αυτά ιδιόκτητο μάλιστα. Το πιο εντυπωσιακό το συναντάμε στο Rothenburg, αλλά ο χρόνος μας πιέζει και δεν σταματάμε. Τα τελευταία 100 χιλιόμετρα της διαδρομής μας, τα κάνουμε στο εθνικό δίκτυο. Φτάνουμε στο Regensburg κατά τις 4:00 το απόγευμα.Τακτοποιούμαστε στο ξενοδοχείο και εξορμούμε στην πόλη. Στην παλιά πόλη δεσπόζει ο μεγαλοπρεπείς ναός του Αγίου Πέτρου όπου η κορυφή του διακρίνεται απ’ οποιοδήποτε σημείο της πόλης. Άξια προσοχής είναι η παλιά γέφυρα και τα ξενοδοχεία που είναι κτισμένα σε νησάκια μέσα στο ποτάμι. Η παλιά πόλη και εδώ είναι άριστα διατηρημένη. Τα κτίρια είναι όλα βαμμένα σε υπέροχα απαλά χρώματα και τα παρτέρια των παραθύρων τους διακοσμημένα με πολύχρωμα λουλούδια. Η κούραση κάνει όλους τους δρόμους που ακολουθούμε να οδηγούν στο ξενοδοχείο όπου και αράζουμε για ολιγόωρη ξεκούραση.

Κυριακή 7 Αυγούστου
Η ολιγόωρη ξεκούραση έγινε πολύωρη καθώς κανείς μας δεν ξύπνησε μετά από 2 ώρες όπως είχαμε συνεννοηθεί. Κατεβαίνουμε στην πόλη για μια δεύτερη ματιά και για την αγορά κάποιου σουβενίρ.

Παραξενευόμαστε που οι δρόμοι είναι άδειοι και τα μαγαζιά είναι όλα κλειστά ώσπου κάποια στιγμή συνειδητοποιούμαι ότι είναι Κυριακή. Αναχωρούμε για Salzburg κατά τις 12:00. Η διαδρομή κυλάει και πάλι μέσο των δασών της Μπαβαρίας και είναι υπέροχη. Ο καιρός είναι έτοιμος για βροχή. Σταματάμε για φουλάρισμα και βάζουμε τα αδιάβροχα μας. Η βροχή αρχίζει μερικά λεπτά αργότερα και εμείς περιμένουμε σε κάποια διάβαση τρένου για 5 περίπου λεπτά μέχρι να περάσουν 2 τρένα. Ρίχνει καρέκλες και εμείς χορεύουμε πάνω στα μηχανάκια μας. Η βροχή δυναμώνει και δεν αργεί να αρχίσει το χαλάζι το οποίο γέμισε με χαρακιές την οθόνη του navigator κάνοντας αρκετά κουραστική την ανάγνωση του. Πλησιάζουμε προς την λίμνη Chiensee και η βροχή σταματάει.

Περικυκλώνουμε την πολύ όμορφη λίμνη με αποκορύφωμα το νησάκι στο κέντρο της και βγαίνουμε στον αυτοκινητόδρομο ο οποίος ασφυκτιεί απ’ την κίνηση. Σε 30 χιλιόμετρα φτάνουμε στα σύνορα της Αυστρίας. Όλες οι πινακίδες στα Γερμανικά. Δεν υπάρχει έλεγχος αλλά ξέρουμε πως πρέπει να αγοράσουμε κάρτες διοδίων. Ο Στέλιος (Transalp) ακολουθεί τις πινακίδες στην τύχη και ως δια μαγείας βρισκόμαστε δίπλα στον κισσέ για τα διόδια. Ο υπάλληλος πίσω απ’ τον κισσέ δεν μιλάει γρι αγγλικά και ο Θοδωρής συνεννοείται με νοήματα. Βγαίνοντας πανηγυρίζει που κατάφερε να πάρει 5 κάρτες διοδίων προς 4,30€ η μία. Τις κολλάμε και αυτές στην μοτοσικλέτες μας και συνεχίζουμε για Salzburg το οποίο απέχει 20 ακόμα χιλιόμετρα. Στο τσακ φτάνουμε στο ξενοδοχείο πριν αρχίσει η καταρρακτώδης βροχή.

Αν και έχει γίνει κάποιο μπέρδεμα με την κράτηση μας, καταφέρνουμε να το ξεμπερδέψουμε και να τακτοποιηθούμε ταχέως. Ντυνόμαστε καλά-καλά καθώς η θερμοκρασία είναι στους 10ο βαθμούς Κελσίου και ξανοιγόμαστε για την πόλη του Μότσαρτ. Η πόλη ασφυκτιεί από τουρίστες. Βολτάρουμε στην -ως συνήθως- άριστα διατηρημένη παλιά πόλη όπου συναντάμε αρκετούς κουλτουριάρηδες και τρελομουσικούς. Γρήγορο φαγητό και επιστροφή κατά τις 12:00 στο ξενοδοχείο.

Δευτέρα 8 Αυγούστου
Πρωινό και κατεβαίνουμε στο γκαράζ για ψιλοσυντήρηση. Λιπαίνουμε αλυσίδες, τεντώνουμε την αλυσίδα του Transalp (είχε χαλαρώσει λόγω της απώλειας του τεντωτήρα), συμπληρώνουμε λάδια στο ΚΤΜ και καθαρίζουμε τις ζελατίνες των μοτοσικλετών μας. Ο Θοδωρής προσπαθεί μάταια να πατεντάρει τα καλώδια τουσποτακιού στην καρίνα του Fazer. Στη συνέχεια κατευθυνόμαστε προς την πόλη όπου αρχικά επισκεπτόμαστε τους κήπους του παλατιού Mirabell. Περπατάμε στην παλιά πόλη και οδεύουμε προς το κάστρο, Hohensalzburg Fortress, όπου δεσπόζει πάνω απ’ την πόλη, στον λόφο Feustonsburg.

Πληρώνουμε 9,90€ για το τελεφερίκ και είσοδο στο κάστρο. Η θέα είναι μαγευτική αλλά το κάστρο δεν λεει και πολλά. Συνεχίζουμε την βόλτα στην πόλη και το απογευματάκι οδεύουμε για φαγητό στο Nordic See, σε ένα fast food ψαρικών που μας έκανε εντύπωση με τον κόσμο που είχε και τις τιμές του. Την κάνουμε ταράτσα και συνεχίζουμε τον περίπατο μας. Το βραδάκι οδηγούμαστε πίσω στο ξενοδοχείο.

Τρίτη 9 Αυγούστου
Επιτέλους ήλιος! 2 μέρες συνεχούς βροχής μας είχαν ψιλοαπογοητεύσει και μας είχαν βάλει σε αρκετές σκέψεις σε ότι αναφορά τον καιρό που θα συναντήσουμε στις Άλπεις. Δεν ενθουσιαζόμαστε όμως, έχουμε πια συνηθίσει από τις τρελές εναλλαγές του καιρού. Φεύγουμε νωρίς το πρωί για να απολαύσουμε την μαγεία της διαδρομής. Μπαίνουμε στον Α10 όπου και το ακολουθούμε για 50 χιλιόμετρα. Όσο πλησιάζουμε στις Άλπεις τόσο πιο μαγική γίνετε η διαδρομή. Στρίβουμε σε επαρχιακό δίκτυο όπου και κλείνουμε τις ζελατίνες για να μην γεμίσει κουνουπάκια το ανοικτό -από την ομορφιά του τοπίου- στόμα μας.

Ο δρόμος περνάει μέσα από ένα καταπράσινο μικρό φαράγγι δίπλα από ένα μικρό αλλά ορμητικό ποταμό. Βγαίνοντας από το φαράγγι και σε υψόμετρο 1200 με 1400 μέτρων, κινούμαστε ανάμεσα από αρκετά μονοπάτια που οδηγούν στις χιονισμένες κορφές των Άλπεων. Κατηφορίζουμε στα 800 μέτρα, περνώντας από δεκάδες γραφικά χωριουδάκια και οδεύουμε για το Hochalpenstrasee Glossglockner, την διαδρομή όπου έχουμε επιλέξει για να διασχίσουμε τις Άλπεις. Πληρώνουμε 17€ διόδια -άουτς- και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε. Η ομορφιά του τοπίου δεν περιγράφετε με λόγια. Κάθε τόσο σταματάμε για επιφωνήματα και φωτογραφίες. Φτάνουμε στα 2504 όπου και σταματάμε για αρκετή ώρα. Ακολουθούμε ένα μονοπάτι και φτάνουμε στην κορυφή Edelweisspitze σε υψόμετρο 2571 μέτρων, μία από τις ψηλότερες οδικές αρτηρίες των Άλπεων. Γίνετε χαμός από μοτοσικλετιστές και μοτοσικλέτες. Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Ιταλοί όπου οδηγούν από Dominator και XT μέχρι Goldwing και Harley. Κάτι Ιταλοί την «πέφτουν» στην μηχανή του Μήτσου χαζεύοντας τα καμεράκια.

Ο Μήτσος προσπαθεί να τους εξηγήσει το όλο σύστημα. Ανάθεμα και αν κατάλαβαν τίποτα, αφού τα αγγλικά τους είναι χειρότερα απ’ τα δικά μας «λιμανίστικα». Έχει περάσει αρκετά η ώρα και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε προς Lienz, απολαμβάνοντας την νότια πλευρά των Άλπεων. Η Lienz βρίσκετε στο κέντρο των Άλπεων, σε υψόμετρο 800 μέτρων και θεωρείται το κέντρο εξόρμησης προς τις Άλπεις. Η γραφική κωμόπολη είναι γεμάτη από τουρίστες, οι περισσότεροι από αυτούς Ιταλοί, μιας και η πόλη βρίσκετε πολύ κοντά στα Ιταλικά σύνορα. Βολτάρουμε λίγο στα σοκάκια της πόλης ψάχνοντας για τα τελευταία δωράκια μας και καταλήγουμε να τρωμε σε μια βραβευμένη Ιταλική πιτσαρία. Μετά τις πεντανόστιμες ιταλικές λιχουδιές οδεύουμε στην πλατεία όπου ένα Ιταλικό συγκρότημα τραγουδάει Ιταλικές -και όχι μόνο- επιτυχίες.

Τετάρτη 10 Αυγούστου
Μικρή πρωινή βόλτα στην πόλη και αναχώρηση για τις Ιταλικές Δολομιτικές Άλπεις. Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ μας πριν αφήσουμε την Αυστρία, λόγω της φτηνότερης βενζίνης και περνάμε από τα εντελώς αφύλακτα σύνορα. Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω στρίβουμε προς τις Δολομιτές Άλπεις. Ανάμεσα απ’ τα δάση ξεχωρίζουν οι κορυφές των Άλπεων. Ο δρόμος έχει υπερβολική κίνηση και εμείς θυμόμαστε την Ελληνική οδήγηση. Ανεβαίνουμε σε υψόμετρο 2000 μέτρων και κατηφορίζουμε στα 1400. Ανηφορίζουμε πάλι στα 2200 όπου και σταματάμε για φωτογραφίες. Υπάρχουν δεκάδες τελεφερίκ που οδηγούν στις κορφές των Άλπεων, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε το χρόνο για να τα ακολουθήσουμε.

Κατηφορίζουμε με συνεχόμενες φουρκέτες μέχρι τα 800 μέτρα! Λόγω τις κίνησης όλα τα βεντιλατέρ έχουν πάρει μπροστά, όλα εκτός του Transalp. Το V-Storm «πετάει» ένδειξη για πρόβλημα στο ψεκασμό. Σταματάμε και το επανεκκινούμε, no problem, μάλλον κακή ποιότητα βενζίνης. Υπάρχουν δεκάδες μπλόκα στην διαδρομή όπου ευτυχώς δεν τα συναντάμε όταν κάνουμε τις Ελληνικές μας Ταρζανιές. Στα 50 χιλιόμετρα πριν τον προορισμό μας συναντάμε κλειστό δρόμο. Αποφεύγουμε το εμπόδιο χάρις στο navigator πάλι. Πλησιάζοντας προς την λίμνη Garda συναντάμε ολοκαίνουργιο οδικό δίκτυο που όπως είναι φυσικό δεν είναι χαρτογραφημένο στο navigator. Αγνοούμε τις ενδείξεις του navigator και ακολουθούμε τις πινακίδες. Είναι ήδη 6 το απόγευμα και εμείς οδηγάμε από τις 11 το πρωί.

Πλησιάζουμε προς το Arco όπου και «τρωμε» 45 λεπτά να ψάχνουμε το ξενοδοχείο. Η ελλιπής χαρτογράφηση της περιοχής, καθώς και η απουσία του ξενοδοχείου απ’ το navigator είναι η αιτίατης ταλαιπωρίας μας. Ήταν το μοναδικό ξενοδοχείο που απουσίαζε από το navigator και ήταν ένα μικρό μάθημα στο τι θα παθαίναμε αν ταξιδεύαμε δίχως αυτό. Κατά τη διάρκεια του ψαξίματος το Fazer «ξερνάει» τα υγρά του ψυγείου λόγω θερμοκρασίας. 19:30 κατεβαίνουμε επιτέλους απ’ τα μηχανάκια μας και αφού τακτοποιούμαστε οδεύουμε προς την λίμνη και συγκεκριμένα στο χωριό Riva del Garda, 5 χιλιόμετρα περίπου απ’ το ξενοδοχείο μας. Φαγητό και βόλτα στην παλιά πόλη μέχρι περίπου τις 12:00, όπου επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

Πέμπτη 11 Αυγούστου
Νέο pit stop, συμπληρώνουμε υγρά στο ψυγείο του Fazer και λασκάρουμε λίγο την αλυσίδα του Transalp (μάλλον την είχαμε τεντώσει πολύ). Λιπαίνουμε αλυσίδες και στη συνέχεια επισκεπτόμαστε το γνωστό μαγαζί του Piero όπου πουλάει περυσινά μοντέλα Dainese μισοτιμής. Κάνουμε οπτικό shopping και στη συνέχεια πηγαίνουμε για καφέ δίπλα στην λίμνη. Κάνουμε σαν μικρά παιδιά όταν διαβάζουμε “coffee seikerato” στο κατάλογο, κοινώς φραπέ. Απολαμβάνουμε το καφεδάκι και συνεχίζουμε την βόλτα στα σοκάκια της παλιάς πόλης.

Από πάνω μας, στην πλαγιά του βουνού, δεσπόζει ένας όμορφος πύργος. Ψάχνουμε να βρούμε πως μπορούμε να τον επισκεφτούμε. Αρχίζει να βρέχει και ως συνήθως δεν έχουμε αδιάβροχα μαζί μας. Τροχάδην πίσω στο ξενοδοχείο και στην συνέχεια επίσκεψη στην παλιά πόλη του Arco. Περπατάμε μισή ώρα για να ανέβουμε στο κάστρο της πόλης που δεσπόζει στο λόφο πάνω απ’ αυτή. Το κάστρο δεν λεει μία, αλλά η θέα είναι φανταστική. Κατεβαίνουμε και πάλι προς την λίμνη για φαγητό. Μακαρονάδες και πίτσες μέχρι σκασμού. Ψάχνουμε για κανένα μπαράκι αλλά μας προλαβαίνει και πάλι η δυνατή βροχή. Αποφασίζουμε να επιστρέψουμε τα μηχανάκια στο ξενοδοχείο και να πάμε κάπου εκεί κοντά για ποτό, το οποίο και κάνουμε.

Καθόμαστε σε ένα μπαρ κάποιου τρελαμένου αναρριχητή. Φωτογραφίες από αναρριχητές κοσμούν το χώρο και μια αφίσα για 48 ώρες συνεχόμενους αναρρίχησης είναι κολλημένη στην πόρτα. Οι περισσότεροι θαμώνες είναι αναρριχητές. Απολαμβάνουμε τα μπυράκια μας ενώ ο Στέλιος (V-Storm) το διακινδυνεύει και παραγγέλνει tequila με φυσικό χυμό λεμόνι. Του σερβίρουν ένα σφηνάκι tequila και ένα λεμόνι κομμένο στη μέση. Πολύ γέλιο, μας κοιτάν όλοι σαν εξωγήινους. Πίνουμε τα ποτά μας και οδεύουμε για νάνι.

Παρασκευή 12 Αυγούστου
Ξεκινάμε για Αγκώνα νωρίς αφού έχουμε προγραμματίσει να σταματήσουμε Rimini ή να ανέβουμε στο βράχο, στο αυτόνομο κρατίδιο του San Marino. Ο καιρός έχει διαφορετική άποψη όμως. Μόλις μπαίνουμε στην Α1 αρχίζει να βρέχει. Σταματάμε και με τάχιστες κινήσεις φοράμε τα αδιάβροχα μας. Για τα επόμενα 100 περίπου χιλιόμετρα βρέχει αρκετά. Σταματάμε για βενζίνη και ο καιρός δείχνει πως θα ανοίξει. Ο Στέλιος (Transalp) ζεσταίνετε με τα αδιάβροχα και αποφασίζει να τα βγάλει. Η καταιγίδα που μας περίμενε λίγα χιλιόμετρα παρακάτω των κάνουν να βλασφημεί το Murphy και του νόμους τους.

Φτάνουμε στα διόδια για Riminiόπου και πληρώνουμε 15,40€. Μπαίνουμε σε ένα υπόστεγο για να προφυλακτούμε απ’ την βροχή. Συναντάμε δύο ζευγάρια Έλληνες ομοιοπαθείς με Transalp και Caponord όπου επιστρέφουν από Ολλανδία. Ανταλλάζουμε τα καθιερωμένα Ελληνικά πειράγματα μέχρι να στεγνώσουν λίγο τα ρούχα του Στέλιου (Transalp) και να φορέσει αδιάβροχα. Η υπόθεση Rimini και San Marino έχει ήδη ξεχαστεί λόγο παλιόκαιρου. Ξαναβγαίνουμε στην autostrada όπου βρέχει καταρρακτωδώς και έχει υπερβολική κίνηση. Κινούμαστε σαν Έλληνες από την λωρίδα SOS…Μετά από 60 περίπου χιλιόμετρα κόβει η βροχή. 50 χιλιόμετρα ακόμα και φτάνουμε Αγκώνα. Πληρώνουμε άλλα 4,60€ διόδια. Σταματάμε απέναντι απ’ το καράβι για φαγητό όπου τρωμε και την πρώτη μας φόλα ως αναφορά το φαγητό. Τα μακαρόνια πρέπει να τα ‘χαν ξαναζεστάνει 5-6 φορές. Πάμε για check in και επιβιβαζόμαστε στο πλοίο. Συναντάμε τα παιδιά που είδαμε στο Rimini όπου και ανταλλάζουμε μοτοσικλετιστικές ιστορίες και όχι μόνο. Το βράδυ αράζουμε σε μια ήσυχη γωνία του πλοίου όπου και συμπληρώνουμε ένα ερωτηματολόγιο «περί της εκδρομής» που είχε ετοιμάσει ο Στέλιος (Transalp).

Σάββατο 13 Αυγούστου
Γύρω στις 16:00 φτάνουμε στην Πάτρα και ξεκινάμε άμεσα για Πειραιά. 50 μέτρα από το καράβι ένα αυτοκίνητο μας υπενθυμίζει πως φτάσαμε στην Ελλάδα αλλάζοντας λωρίδα χωρίς να ανάψει φλας και χωρίς να ελέγξει τον καθρέπτη του. Ευτυχώς τα αντανακλαστικά του Στέλιου (Transalp) που ήταν μπροστά λειτούργησαν σωστά. Το μέχρι πριν 15 μέρες γνώριμο τοπίο μας φαίνετε ξαφνικά άγνωστο. Μέχρι να συνηθίσουμε την Ελληνική άσφαλτο πηγαίνουμε σαν χεσμένες κότες. Μια μεγάλη μερίδα από τους μοτοσικλετιστές που συναντάμε στην Εθνική είναι ελλιπώς ενδεδυμένοι.

Άλλοι οδηγούν με παντόφλες, άλλοι με σορτσάκια και φανελάκια και άλλοι χωρίς κράνος. Μόνο τώρα μπορούμε να καταλάβουμε το βλέμμα των ξένων μοτοσικλετιστών όταν αντικρίζουν του δικούς μας «αντάρτες των δρόμων». Φτάνουμε Πειραιά και αφού εφοδιαζόμαστε με αθλητικό τύπο επιβιβαζόμαστε στο καράβι όπου γίνετε χαμός. Δεν βρίσκεις ούτε καρέκλα να κάτσεις. Κατά περίεργο τρόπο αναχωρεί στην ώρα του.

Κυριακή 14 Αυγούστου
Τελειώνουμε αυτό το ταξίδι μας με την καθιερωμένη μπουγάτσα. Καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωινού μας ακούγονται μόνο πέντε λέξεις: «Και στην επόμενη με καλό».

Χιλιόμετρα – Κατανάλωση – Στατιστικά
Να σημειώσουμε ότι όλα τα μηχανάκια δεν έκαναν τα ίδια χιλιόμετρα καθώς μέσα στις πόλεις κινούμαστε συνήθως με τρία απ’ αυτά. Έτσι λοιπόν έχουμε:

Επίσης, σημειώνουμε ότι: Στο V-Storm έχει πειραχθεί (αυξηθεί) η κατανάλωση για καλύτερη καύση πριν ξεκινήσουμε. Το Adventure ίσως να έκαιγε περισσότερα λόγω αρρυθμίας του κινητήρα που οφείλετε σε κακό σέρβις. Η κατανάλωση του Transalp είναι στα ύψη λόγω ότι έκαιγε πολλά στις Εθνικές οδούς όπου και δούλευε στα όρια.Τα παρακάτω στατιστικά είναι παρμένα απ’ το navigator, το οποίο φιλοξενούταν στο τιμόνι του Transalp. Γενικά αντιπροσωπεύουν όλα τα μηχανάκια, εκτός τα χιλιόμετρα που διανύσαμε -τα ακριβή χιλιόμετρα κάθε μοτοσικλέτας φιλοξενούνται στον παραπάνω πίνακα- και την μέγιστη τελική ταχύτητα η οποία ελάχιστα επηρεάζει την μέση ωριαία.

Χιλιόμετρα που διανύσαμε: 3430,30
Μέση ωριαία: 75,6
Γενική μέση ωριαία: 53,5 (υπολογίζει και τον χρόνο που είμαστε σε στάση)
Μέγιστη ταχύτητα: 178 (του Transalp είπαμε)
Ώρες πάνω στη μοτοσικλέτα: 61:58 (γενικό σύνολο, ασχέτως αν εμείς κάναμε στάση ή είμαστε σταματημένοι σε κάποιο φανάρι)
Οδηγικές ώρες: 43:44 (όσες ώρες κινούταν η μοτοσικλέτα)
Εν στάση: 18:14 (όσες ώρες δεν κινούταν η μοτοσικλέτα)

Επίλογος
Τι να πρωτοθυμηθώ που λεει και το λαϊκό άσμα και τι να πρωτογράψω. Η εμπειρία που ζήσαμε 15 μέρες στην Ευρώπη δεν μπορεί να καταγραφεί σε 10 σελίδες χαρτί. Σε ερώτηση στο τέλος του ταξιδιού αν του χρόνου θα ξαναταξιδεύαμε με μοτοσικλέτα εκτός Ελλάδος όλοι απαντήσανε θετικά και το μόνο θέμα που ίσωςμας κολλήσει είναι το οικονομικό.Είναι τέτοια δε η θέληση μας να ξαναφύγουμε που πριν προλάβουμε καλά-καλά να επιστρέψουμε σχεδιάζουμε ήδη την επόμενη μας εξόρμηση. Του χρόνου Θεού θέλοντος και Νίκου Αγγελάκη επιτρέποντος θα διαβάσετε την νέα περιπέτεια και πάλι μέσα από το CounterSteer.

Κλείνοντας θέλουμε να ευχαριστήσουμε μερικά άτομα που συνέβαλαν στην ομαλή διεξαγωγή του ταξιδιού μας:- Τον Νίκο Αγγελάκη όπου μας έλυσε τα χέρια δανείζοντας μας το ματάκι της κάμερας του καθώς το δικό μας παρουσίασε πρόβλημα.- Τον Δημήτρη Χρυσοχεράκη για τις υποδείξεις αρκετών καλών διαδρομών και πόλεων.- Τον Γιώργο απ’ την ΛΕΜΟΠΕΧ για τις υπερπολύτιμες συμβουλές του. Χωρίς αυτές θα είχαμε ταλαιπωρηθεί άσχημα.- Τον φίλο φωτογράφο Νίκο Ριτζάκη όπου αποθανάτισε με το φωτογραφικό του φακό την αναχώρηση μας απ’ τα Χανιά. Άντε Νικόλα και του χρόνου μαζί μας

Οι μη έχοντας επιστρέψει στην πραγματικότητα ακόμη:
Στέλιος Οικονομάκης (Transalp 650)
Δημήτρης Αναστασάκης (Adventure 950)
Θοδωρής Λεκάκος (Fazer 1000)
Γιώργος Συντζανάκης (TDM 900)
Στέλιος Μαυριγιαννάκης (V-Storm 650)

- «Ρε σεις, αντί για να κλαίμε την μοίρα μας δεν πάμε μια βόλτα εδώ στη Κρήτη; Χωρίς προετοιμασίες και πολλά πολλά. Αύριο να φύγουμε».
- «Μα ξέρεις, εγώ δε μπορώ να πάρω άδεια, εγώ πρέπει να κάνω σέρβις, πού θα μείνουμε»…
- «όποιος μπορεί και γουστάρει αύριο 11 στο σπίτι μου»…

Το βράδυ τα ποσοστά ήταν δύο σίγουροι, δύο μάλλον και δύο αποκλείεται. Τελικά την άλλη μέρα μαζευτήκαμε ο Κώστας, ο Θοδωρής κι εγώ. Ο μάλλον και οι σίγουροι…
Μετά από ένα γρήγορο τσεκάρισμα των μηχανών μας και ένα υποτυπώδες σχέδιο διαδρομής ξεκινήσαμε. Είχαμε αποφασίσει να πάμε εθνική μόνο για Χανιά – Ρέθυμνο και έπειτα επαρχιακό. Ε ρε στροφιλίκια που μας περίμεναν. (Γι αυτό το κομμάτι εθνικής τι να πω; Εμείς οι κρητικοί το ξέρουμε καλά αλλά όχι και οι τουρίστες που έρχονται τα καλοκαίρια και δεν έχουν ιδέα για τις ανάποδες κλίσεις, τους παράνομους παράδρομους, τα δολοφονικά πρόβατα που εμφανίζονται ξαφνικά και τα άλλα πολλά επικίνδυνα που εμείς οι ντόπιοι δυστυχώς τα θεωρούμε σχεδόν δεδομένα).

Φτάνοντας στο Ρέθυμνο είχαμε δύο επιλογές. Η μία ήταν ο δρόμος προς Σπήλι – Μοίρες – Τυμπάκι και μετά Ηράκλειο που θα ήταν η πρώτη στάση. Καλός σχετικά δρόμος (τα πάντα είναι σχετικά σε αυτή τη ζωή), γρήγορος στο μεγαλύτερο κομμάτι του αλλά χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Η δεύτερη ήταν ο δρόμος που περνάει από τους πρόποδες του Ψηλορείτη και φτάνει στο Ζαρό και στην Αγία Βαρβάρα. Όχι γρήγορος δρόμος, με αρκετές στροφές (η καλύτερη του Θοδωρή με το motard XT) αλλά με ποιο ωραία μέρη να δούμε.

Με συνοπτικές διαδικασίες επιλέξαμε το δεύτερο γιατί έμοιαζε πιο ενδιαφέρων και κανείς μας δεν τον είχε οδηγήσει μέχρι τέλους. Από την αρχή η επιλογή μας φάνηκε σωστή. Αν και ο δρόμος δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας (αρκετά στενός στο μεγαλύτερο ποσοστό του με κοφτές στροφές και μέτριο οδόστρωμα), οι εναλλαγές τοπίων και η ομορφιά της φύσης μας αποζημίωσε πλήρως. Αρκετό πράσινο (για Κρήτη) και πολλά μέρη με θαυμάσια θέα. Κάθε τόσο κάναμε στάσεις για να θαυμάσουμε το τοπίο. Όμορφα και «ζωντανά» χωριά δένανε αρμονικά με το όλο σκηνικό. Μας έκανε πολύ καλή εντύπωση ότι βλέπαμε νέους ανθρώπους και παιδιά στη πλειοψηφία των χωριών που συναντήσαμε σε αυτή τη διαδρομή.

Ενδεικτικά θα αναφέρω μερικά ονόματα όπως Απόστολοι, Φουρφουράς, Νιθαύρις, Πλάτανος. Πρώτη στάση ανεφοδιασμού σε μηχανές και αναβάτες ο Ζαρός. Ακουστό χωριό λόγω των νερών του. Όλα τα λεφτά είναι η λίμνη που βρίσκεται από πάνω. Πολύ πράσινο γύρω γύρω, πάπιες να κολυμπούν αμέριμνες και μια μικρή καλαίσθητη καντίνα από ξύλο που μπορούσες να απολαύσεις όλη αυτή την ομορφιά. Από εκεί ξεκινούσε και μια πολύ ωραία διαδρομή για περπάτημα (όπως μας είπαν) αλλά εμείς ήμασταν λίγο κουρασμένοι από τα πολλά στροφιλίκια και αποφασίσαμε να αράξουμε στη καντίνα για να γεμίσουν λίγο οι μπαταρίες. Κάτω στο Ζαρό δοκιμάσαμε πέστροφες αλλά προσωπικά δεν ενθουσιάστηκα. Θα προτιμούσα ένα Φαγκρί ή ένα Ροφάκι…

Δεκατρία χιλιόμετρα μετά φτάνουμε στην Αγία Βαρβάρα και από εκεί πάνω για Ηράκλειο. Ευκαιρία μετά από τόσο επαρχιακό δρόμο να ξεμπουκώσουμε λίγο τα μηχανάκια. Μέσα στη πόλη σταματήσαμε στην άκρη ενός δρόμου για κάποια τηλέφωνα. Εκεί λοιπόν που μιλούσαμε αμέριμνοι σταματάει κάποιος με ένα παπάκι δίχως κράνος και μας αρχίζει: «τι φοράτε όλοι μαύρα ρε; Το ξέρετε ότι σας πέρασα για τροχονόμους και πήγε η ψυχή μου στη κούλουρη; Εδώ που είστε τη στήνουνε συνέχεια». Τι να απαντήσεις…

Το βράδυ λίγο μεζέ, λίγο μηχανοσυζήτηση, μια βολτούλα στο Ηράκλειο και μετά για νάνι. Μας περίμεναν κάμποσα χιλιόμετρα την επόμενη μέρα.
Παρόλο που είχαμε βάλει το ξυπνητήρι στις οκτώ τελικά φύγαμε από το Ηράκλειο στις έντεκα (άτιμο πράγμα το πρωινό ξύπνημα). Εξαιτίας αυτής της αργοπορίας διαφοροποιήσαμε λίγο το πρόγραμμα ή μάλλον το απλουστεύσαμε. Είχαμε σκοπό να περάσουμε από οροπέδιο Λασιθίου αλλά δεν το κάναμε γιατί δεν μας έπαιρνε ο χρόνος. Απευθείας λοιπόν από Ηράκλειο φύγαμε για Άγιο Νικόλαο. Στάση για καφέ εκεί και μικρό περίπατο στο πολύ όμορφο λιμάνι του. Χωρίς πολλές καθυστερήσεις ξεκινήσαμε προς Ζάκρο. Το ποιο ανατολικό χωριό της Κρήτης (ο κάτω Ζάκρος).

Αυτό το κομμάτι της διαδρομής ήταν για μένα και το ποιο ωραίο γιατί συνδύαζε και παραθαλάσσια μέρη και βουνό και κάποια σημεία με ωραίες στροφές και καλό δρόμο. Σε μια δεξιά ανηφορική μας είχε συνεπάρει λίγο η οδήγηση με τον Θόδωρα και μπήκαμε μαζί στη στροφή λίγο γρήγορα. Από την αντίθετη μεριά όμως ερχόταν ένα περιπολικό που άρχισε να μας αναβοσβήνει τα φώτα και να παίζει τη σειρήνα. Δεν καταλάβαμε τι ήθελε να μας πει και συνεχίσαμε την πορεία μας. Να σημειώσουμε εδώ ότι από Άγιο Νικόλαο και μετά υπάρχουν ελάχιστα βενζινάδικα, γι’ αυτό προσοχή. Ανεφοδιαστείτε εγκαίρως (μια ευγενική προσφορά της ένωσης βενζινοπωλών Αγ. Νικολάου).

Καμιά δεκαριά χιλιόμετρα μετά τη Σητεία βλέπουμε μια ταμπέλα που έγραφε «Βάϊ» 12 χλμ. Με μια ματιά αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε προς τα εκεί και δεν το μετανιώσαμε. Εγώ δεν είχα ξαναπάει και ενθουσιάστηκα από το φοινικόδασος. Μας χάλασε λίγο ότι είχαν βάλει συρματόπλεγμα και δεν μπορούσες να περπατήσεις μέσα προς το δάσος. Μια σκέψη για μπάνιο διαγράφτηκε γρήγορα αφενός μεν λόγω κρύας θάλασσας αφετέρου δε ότι η παραλία δεν προσφέρεται για γυμνισμό και εμείς είχαμε ξεχάσει να φέρουμε μαγιό.

Το απογευματάκι φτάσαμε στο κύριο προορισμό μας το Ζάκρο. Ψιλοαπογοητευτήκαμε γιατί άλλα περιμέναμε και άλλα είδαμε. Ο άνω Ζάκρος ένα χωριό ημιτουριστικό χωρίς κάτι να μας κάνει εντύπωση και ο κάτω μια μεγάλη παραλία με αρκετές ταβέρνες. Μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας και φύγαμε για Ιεράπετρα. Μια ευγενική ξένη κυρία που ήξερε τα κατατόπια όμως μας είπε ότι ένας δρόμος που στο χάρτη προσδιοριζόταν ως χωματόδρομος είχε ασφαλτοστρωθεί. Από Αδραβαστούς αριστερά. Τέτοια ανάβαση με τόσες στροφές 180 μοιρών δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Τύφλα να έχουν οι αναβάσεις όλων των ράλι. Δεν θυμάμαι πόση ώρα ανεβαίναμε αλλά θυμάμαι ότι είχαμε απηυδήσει.

Δεν μας έφτανε του Κύρου η ανάβαση μας είχε πιάσει και πείνα αλλά τα λίγα χωριά που συναντούσαμε δεν είχαν ούτε αυγό τηγανητό. Τελικά βρήκαμε ένα καφενείο που μπορούσε να μας φτιάξει μακαρόνια ή μπιφτέκια και επιτέλους φάγαμε. Οι θαμώνες στην αρχή μας κοιτούσαν σαν εξωγήινους λόγω των μπουφάν, των κρανών και του υπόλοιπου εξοπλισμού αλλά μετά από λίγο γίνανε αρκετά φιλικοί. Μέχρι να φτάσουμε στην Ιεράπετρα μας έπιασε η νύχτα. Ευτυχώς βρήκαμε γρήγορα δωμάτιο και περιηγηθήκαμε λίγο στη βραδινή Ιεράπετρα.

Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου. Δέκα και μισή είχαμε ραντεβού το πρωί με το Θόδωρα (κοιμήθηκε σε φιλικό σπίτι), τελικά δώδεκα και μισή ήρθε. Αρχικά είχαμε σκοπό να πάμε νότια από το δρόμο που περνάει. Άνω Βιάνο, Άγιος Δέκα, Τυμπάκι και να βγούμε Σφακιά. Μετά την καθυστέρηση όμως άλλαξαν τα σχέδια και αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τη διαδρομή από Ιεράπετρα για Ηράκλειο μέσο Αρκαλοχώρι και μετά εθνική για Χανιά. Πριν φύγουμε πεταχτήκαμε λίγο έξω από την Ιεράπετρα στο φράγμα Μπραμιανών. Ένα εντυπωσιακό τεχνητό φράγμα που σκοπός του είναι να ποτίζει τα αμέτρητα θερμοκήπια της περιοχής. Μετά από αυτό αρχίζει και η οδύσσεια μας. Μέχρι να φτάσουμε Ηράκλειο μαρτυρήσαμε την ώρα και τη στιγμή που το αποφασίσαμε. Τόσες πολλές στροφές και τόσο στενό δρόμο ούτε στον χειρότερο μου εχθρό. Αν έτρεχες πάνω από πενήντα, άντε εξήντα, σε αυτό το δρόμο, έπαιζες τη ζωή σου κορώνα γράμματα. Μη ξεχνάμε φυσικά και τα κλασικά καλούδια των δρόμων μας. Αγροτικά που έτρεχαν τον υπερπάντων αγώνα, διάφορα ζώα που βολόδερναν στην άσφαλτο και άλλα πολλά. Κάποτε τελείωσε το μαρτύριο μας και βγήκαμε στην εθνική. Τρία μπλόκα είχαν εκείνη τη μέρα μέχρι τα Χανιά. Να είναι καλά οι άνθρωποι που αναβοσβήνουν τα φώτα και τα περάσαμε «αναίμακτα». Για τα γελοία όρια ταχύτητας θα τα πούμε εκτενέστερα κάποια άλλη φορά. Μικρή στάση στο Ρέθυμνο για τον κλασικό απολογισμό της βόλτας και home sweet home.

Οκτακόσια περίπου χιλιόμετρα σε τρεις μέρες. Όχι πολύ άσχημος απολογισμός. Αν ξυπνούσαμε νωρίτερα θα ήταν περισσότερα αλλά…
Πανέμορφη η Κρήτη (δεν περιμένατε εμένα να το μάθετε αυτό βέβαια) που όσο ποιο πολύ την ψάχνεις τόσο περισσότερες ομορφιές σου δίνει. Ελπίζω να πήρατε κάποια ιδέα για το επόμενο βολτάκι σας και προσοχή στους δρόμους γιατί τώρα το καλοκαίρι γλιστράνε!!!